ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္က “သင္းၾကန္လား၊ သင္းဇာန္လား” တဲ့၊ အခု ျမန္မာသႀကၤန္အေၾကာင္းကို ရွင္းျပထားတာ။ ကၽြန္ေတာ္ တသက္လံုး သႀကၤန္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ပါဠိ ကေနဆင္းသက္လာတဲ့ အေခၚအေ၀ၚ တခုလို႕ထင္လာခဲ့တာ အခုဖတ္ၿပီးမွ သကၠတ ဘာသာကေနဆင္းသက္လာတယ္ဆိုတာကို သိရတယ္။ သႀကၤန္အေလ့အထက ဟိႏၵဴေတြရဲ႕ အယူ၀ါဒက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ပြဲေတာ္ တခုျဖစ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာ့ ၁၂ ရာသီပြဲကို မျပည့္ျပည့္ ေအာင္ျဖည့္ေပးခဲ့တဲ့ ေရွးလူႀကီးမ်ားကို ျပန္ျမင္ေယာင္ၾကည့္တယ္။  ျမန္မာ့သမိုင္းအဆက္ဆက္မွာ သႀကၤန္ပြဲကို အမ်ိဳးမ်ိဳးက်င္းပ လာခဲ့တာ ကိုလဲ ေလ့လာခဲ့မိတယ္။ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္တဆက္ျဖစ္တဲ့ပုဂံမင္းလက္ထက္မွာသႀကၤန္ကို တလေလာက္က်ခဲ့တာေၾကာင့္ အမရပူရမွာ ေရေတာ္ေတာ္ေပါခဲ့တယ္လို႕ထင္ခဲ့တယ္။  ေနာက္တခုက သႀကၤန္ ဒ႑ာရီ တခုျဖစ္တဲ့ ကာ၀ါလမိုင္းရေသ့ ဆီမွာ သၾကားမင္းနဲ႕ ျဗမဟာမင္း လူ႕ျပည္မွာ ၇ ရက္နဲ႕ ၈ ရက္ ဘယ္ဟာကို ရသတၱ တပတ္ လုပ္မယ္ဆိုတာ ျငင္းခံုၾကရင္း ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာေၾကာင့္ နတ္ေတြလဲ အေတာ္ေလးအေလာင္းအစားသန္တယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။ သၾကားမင္းဆင္းတယမဟုတ္ဘဲ ဆန္းေဒးၿဂိဳလ္မင္းဆင္းတယ္ ဆိုတာလဲသိခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ နတ္သက္နဲ႕တြက္ၾကည့္ရင္ သူလဲတက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ႕အားမယ္မထင္ဘူးလို႕ ငယ္ငယ္ကေတြးမိတယ္။ ျဗမဟာ့ ဦးေခါင္းဆိုတာကို ျမန္မာလိုနားလည္ကတည္းကၾကားဘူးတယ္။ အေမက ခဏခဏေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အကိုကို နင္ကျဗမဟာ့ဦးေခါင္းလိုဘဲ ဘယ္မွာထားရမွန္းမသိဘူး ဆိုၿပီး၊ ဒါနဲ႕စပ္စုၾကည့္ေတာ့ သိလာတဲ့အသိအရ ေရထဲခ်ေရခန္း၊ ေျမေပၚထားမီးေလာင္တဲ့ ဒီေခါင္းကို နတ္သမီးေတြက အလွည့္က် ကမ္းရင္း တခါကမ္းရင္ သႀကၤန္တခါက်တယ္၊ လူ႕ျပည္မွာတစ္ႏွစ္ေပါ့၊ နတ္သက္ကေတာ့ခဏေလးေျပာတယ္။ ဒါဆို ဒီလိုနတ္သမီးငါးပါးက ပါဆယ္ဂိမ္းကစားသလိုဘဲ ဦးေခါင္းႀကီးကို ကမ္းေနၾကရမယ္လို႕လဲ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ေတြးဖူးတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ဒီဦးေခါင္းကို ကိုင္မယ့္ နတ္သမီးက သၾကားမင္းရဲ႕အေဆာင္အေယာင္တခုျဖစ္တဲ့ စလြယ္သိုင္းႀကိဳးလို တန္ဆာတခုကို ဆင္ျမန္းမွ အပူသတ္သာတယ္လို႕လဲလူႀကီးေတြကေျပာတယ္။ အဲဒီတန္ဆာကို သႀကၤန္စာမွာေတြ႕ဖူးတယ္။  ဒီလိုဆို နတ္သမီးေတြ ဒီစလြယ္ႀကီး၀တ္လိုက္ခၽြတ္လိုက္နဲ႕ ဦးေခါင္းကိုလဲ ကမ္းၾကရတယ္ဆို ေတာ္ေတာ္ေလး ကရိကထမ်ားမယ္လို႕ေတြးမိတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အေျဖရွာမရျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ၉ႏွစ္သားေလာက္ကထင္ပါတယ္။ သႀကၤန္စာမွာ သႀကၤန္က်မယ့္ အခ်ိန္ကိုမွတ္ထားၿပီး အိမ္ေရွ႕မွာထား ထားတဲ့ သႀကၤန္အိုးနားကေန မိုးေပၚကသၾကား မင္းဆင္းလာမယ္ဆိုလို႕ ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ေစာင့္ေနဘူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွာ ဒါေတြဘာတခုမွမ ဟုတ္မွန္းသိခဲ့တယ္။

“သႀကၤန္” လို႕ဆိုတဲ့ စာလံုးေပါင္းကို ပုဂံေခတ္ကတည္းက ဒီလိုေပါင္းတယ္လို႕ထင္တယ္၊ အမတ္ႀကီး ရာဇသႀကၤန္ဆိုတဲ့လို႕ ဆိုတဲ့ အေရးအသားကို ပုဂံေခတ္ေက်ာက္စာေတြမွာ ေတြ႕ခဲ့တယ္လို႕သိရတာေၾကာင့္ အဲဒီအမတ္ႀကီးကို သႀကၤန္မွာေမြးခဲ့တာလို႕ထင္ခဲ့တယ္။

ဒါနဲဲ႕ေဆာင္းပါးအေၾကာင္းျပန္ဆက္ရရင္ သႀကၤန္ဆိုတာက ပါဠိဘာသာကေနဆင္းသက္လာတာဆိုရင္ ဘာသာေဗဒ သေဘာတရားအရ သကၤႏၱ ဆိုတဲ့စကားလံုးမွျဖစ္ရမွာျဖစ္ၿပီး ျမန္မာလိုအသံထြက္ရင္ သင္းကန္ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႕ ဆရာႀကီးက ဆိုထားပါတယ္။ ေနာက္တခုက ေတာ့ သကၠတ ဘာသာကဆင္းသက္ေၾကာင္းသက္ေသအေနနဲ႕ ဆံကရံတ ဒါမွမဟုတ္ ဆံကရံတိ ဆိုတဲ့စကားေနေပၚေပါက္လာတာျဖစ္ႏိုင္ၿပီး အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ရာသီတစ္ခုတစ္ခုကို ကူးေျပာင္းျခင္းလို႕ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သကၠတ ဘာသာကေနဆင္းသက္လာတဲ့ ဆံကရံတိ ေခၚသႀကၤန္ ကို အိႏၵိယ ကေနကူးဆက္လာတယ္ လို႕ ဆရာႀကီးကဒီေဆာင္းပါးနဲ႕ေကာက္ခ်က္အျပတ္အသားခ်ထားပါတယ္။

သႀကၤန္ပြဲကို အိႏိၵယမွာ ဟိုးလီ ဆိုၿပီး လုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕အခ်ိန္မတူဘူး။ ေရွးတုန္းကေရပတ္တယ္ေျပာတယ္။ အခုေတာ့ ေရာင္စံုအမႈန္႕ေတြ နဲ႕ပတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရနဲ႕လဲ ပတ္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေထရ၀ါဒေတြျဖစ္ တဲ့ ထိုင္း၊ လာအိုနဲ႕ ကမ္ေဘာဒီးယား ၊ ျမန္မာတို႕က်ေတာ့ အခ်ိန္ တူၾကတယ္။ ေခၚတဲ့အေခၚအေ၀ါနဲနဲေလး ကြဲလြဲတယ္။ ထိုင္းမွာ သႀကၤန္ကို ဆြန္ခရမ္ လို႕ေခၚတယ္။ ဒီေတာ့ အျမန္အသံထြက္ၾကည့္ရင္ဆခရမ္ လို႕ ထြက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သႀကၤန္ဆိုတဲ့ အသံထြက္နဲ႕ အေတာ္ေလးနီးစပ္တယ္။ စကားမစပ္ ေနာက္တခုက ပြဲထဲမွာ ထိုင္းနဲ႕ျမန္မာအသံဆင္တာက ကထိန္ဘဲ။ ျမန္မာက ကထိန္လို႕အသံထြက္တယ္။ ထိုင္းက ကထံု လို႕အသံထြက္တယ္။ ျမန္မာေတြလိုဘဲ ထိုင္းေတြကလဲသူတို႕ဘာသာစကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ပါဠိဘာသာ ကိုယူသံုးထားတာကို ေတြ႕မိတယ္။ ဌာေန – ဌာနီ ၊ အႏၱရာယ္ – အႏၱရိုင္း စတာေတြကိုေတြ႕တာေၾကာင့္ ထိုင္းစကား ကိုသင္ခ်င္စိတ္ေပၚလာတယ္။

ေရွးတုန္းက သိလာခဲ့တာေတာ့ ျမန္မာ့ရိုးရာတာသႀကၤန္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေရပတ္တယ္။ သေျပခတ္နဲ႕ ေရခြက္နဲ႕တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္လူမွန္းသိကတည္းက သႀကၤန္ေတြက ေတာ့ အၾကမ္းနဲ႕အရမ္းႀကီးဘဲ။ ေရပူေဘာင္းဒဏ္ကို အလူးအလဲခံစားခဲ့ရဘူးတယ္။ ကြန္ပရပ္ဆာပန္႕နဲ႕ပတ္လို႕ ခါးမွာ အေရျပားပဲ့သြားဘူးတယ္။ မီးသတ္ပိုတ္ တန္ခိုးေၾကာင့္ ရင္ဘတ္ေအာင့္သြားဘူးတယ္။ အခုမွေတာ္ေတာ္ေလးပေပ်ာက္သြားတာ။  ဦးဘဂ်မ္းကာတြန္း တပုဒ္ေၾကာင့္ သႀကၤန္မွာ ျမန္မာေတြ ရမ္းခ်င္တိုင္းရမ္းေနတာ ရာစုႏွစ္ ရဲ႕ေလးပံု သံုးပံုေလာက္ေက်ာ္ေနၿပီဆိုတာ သတိ ထားမိတယ္။

သႀကၤန္ယိမ္းကတာေတြကေတာ့ ကိုလိုနီေခတ္ရဲ႕ လက္ခ်က္ေတြထင္ပါတယ္။ ျမန္မာသႀကၤန္မွာမွ  ယိမ္းကရတယ္လို႕ ေရွးေခတ္ အဆက္ဆက္လုပ္လာတယ္လို႕မၾကားမိဘူး။ ရွိခဲ့ရင္လဲ အခုလို အ၀တ္အစားေတြလို႕ေတာ့မထင္ ၊ ကိုလိုနီေခတ္ရဲ႕ ဆိုးေမြးမ်ား ျမန္မာေတြ အခုထိခံခံေနရတယ္။ အလွဳခံလဲ ေလာ္စပီကာနဲ႕ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္၊ အာရံုဆြမ္းေလာင္းတာေတာင္ ဓမၼာရံုကေန လင္းအားႀကီး နားမခံသာေအာင္ ဓါတ္စက္ႀကီးဖြင့္ေနတာေတြ၊ အဲ- ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၂က်ိတ္၈ဆူလွည့္တာေတာင္ သီခ်င္းဖြင့္တဲ့ ကားသီးသန္႕ႀကီးနဲ႕ ေနာက္ကေနပါလာၿပီး Techno ေတြ အႀကီးအက်ယ္ဖြင့္လာတဲ့အထိဘဲ။ ဒါနဲ႕ ျပန္ဆက္ရရင္ ေနာက္ေတာ့ သႀကၤန္အကဆိုတာ ပါေပၚလာတယ္။ အခု ေရာင္စံု ၀မ္းဆက္ေတြနဲ႕ ပန္းေတြပန္ၿပီး ကေနတာ ျမန္မာ့ရိုးရာ ယဥ္ေက်းမႈစစ္စစ္လို႕ေတာ့မဟုတ္ႏိုုင္ဘူး။ ပုဆိုးနဲ႕ တိုက္ပံုက ျမန္မာေတြသူမ်ားေတြဆီကေနကူးခ်ထား တယ္လို႕သမိုင္းဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းကေျပာတယ္။ တို႕ဘိုးဘြားေတြက ပုဆိုး၀တ္တာ ႏွစ္ ၁၀၀ ဆို ေဘာင္းဘီ၀တ္တာက ႏွစ္ ၄၀၀ ေလာက္ရွိမယ္လို႕ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာ သန္းထြန္းေရးတဲ့ ငါျပင္ခ်င္တဲ့ ငါ့အေၾကာင္းဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ေတြ႕လိုက္တယ္။

အခုသႀကၤန္ေတြက ေတာ္ယံုထက္ကို ေပၚတင္က်တဲ့ အ၀တ္အစားေလာလလီတာေတြမ်ားလာတယ္လို႕ျမင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ခပ္ငယ္ငယ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ေနဒီဘက္ကို ပိုပိုဆိုးလာတယ္။ သႀကၤန္ဆိုတာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္၀တ္ခ်င္ရာ၀တ္ ဖို႕ ဖန္တီးထားတဲ့ပြဲ၊ ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ႏိုက္ကလပ္ေတြကို ေရျဖန္းေပးၿပီး သံုးေလးရက္က်င္းပေပးတဲ့ပြဲ၊ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္လို႕ရတဲ့ ဆဲခ်င္တိုင္းဆဲ ကဲခ်င္တိုင္းကဲလို႕ရတဲ့ပြဲလို႕ ထင္ထင္လာၾကတယ္ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္ ၆ ႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး သႀကၤန္လဲ ရန္ကုန္ဆိုသႀကၤန္ သႀကၤန္ဆို ရန္ကုန္ လုပ္လာတာကေန ဘယ္ေရြ႕သြားၿပီမသိဘူး၊ ရာသီဥတုကပူ ကုန္က်မႈေတြတက္နဲ႕ ေလ်ာ့ရိေခလ်ာ့ယဲ သႀကၤန္ျဖစ္လာၿပီး မၾကာခင္ သေျပခက္နဲ႕ေရပတ္တဲ့ အဆင့္ကို ဂလိုဘယ္ေခတ္နဲ႕အညီေရာက္သြားၿပီး ေရပတ္ခ်င္ရင္ ေဖ့ဘြတ္ကေနပတ္တဲ့ အေနအထား ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။  အရမ္းလဲေခတ္ဆန္ပစ္လို႕မရသလို အရမ္းလဲ ျမန္မာဆန္ေနလို႕ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဘယ္လိုအေနအထားမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီေခတ္ရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈကို ေရွာင္လြဲလို႕မရႏိုင္ဘူး။  ဒီလုိဘဲ ျမန္မာဆန္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ နားႏွစ္ဖက္ကိုေဖာက္ၿပီး နားေထာင္းပန္၊ ကုန္းေဘာင္ေခတ္အထိ၀တ္ေနေသးတဲ့ ေတာင္ရွည္ပုဆိုး၀တ္၊ ထိုးကြင္းထိုး၊ ဆံပင္ကို အရွည္ထားၿပီး ေခါင္းေပါင္းကို ကိုလိုနီေခတ္ကမွေပၚလာတဲ့ေမာင့္က်က္သရည္ ဆိုလား instant ေခါင္းေပါင္းမေပါင္းဘဲ ပု၀ါရွည္နဲ႕ ေပါင္းထုတ္ ၊ အဲဒီအတိုင္း သႀကၤန္မွာ ေလ်ာက္လည္ရင္ေတာ့ ဖိုးသူေတာ္စကားယူသံုးရင္နားကားကုန္မွာ အေသအခ်ာဘဲ

မိုးခါးေရေတြေတာင္ မိုးေခါင္ေရရွားလို႕ အေငြ႕ပ်ံေတာ့မယ္

သူလိုကိုယ္လိုၾကားထဲက ပုဆိုးၿခံဳထဲ လက္သီးမျပခ်င္ေတာ့။

နံငယ္ပိုင္းနဲ႕ လန္ခ်ားဆြဲ

သီးစံုကုလားဟင္းေရာင္းတဲ့ ပု႑ားဘကြန္း

စီးပြားေရးမွာ ေရခဲေရသည္ေတာင္ risk ရွိတယ္တဲ့

ေအာင္ျမင္မႈအေပါင္းသရဖူေဆာင္းဖို႕

အၿပံဳးတုေတြဆင္ျမန္းတတ္ရတယ္၊ ဟုတ္လဲဟုတ္ မဟုတ္လဲဟုတ္

ဟုတ္ကဲ့နဲ႕ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေဖာေဖာသီသီသံုး

ထမင္းတလုပ္ကို ၅ေထာင္တန္နဲ႕ေျမာက္စား

ပိုက္ဆံထုတ္ေတြ တသီႀကီးေရာက္သြားမယ္တဲ့။

သက္ႀကီးစကားသက္ငယ္ မၾကားႏိုင္ဘူး

လွိဳင္းလြန္ႀကိမ္ႏႈန္းေတြနဲ႕ထုတ္လႊတ္တဲ့ ဒီေခတ္မွာ

ဖန္ခြက္တခြက္ကို အသံတိတ္ခြဲျပႏိုင္ခဲ့။

အက္ဒီဆင္ရဲ႕ရွာေဖြေတြ႕ရွိမႈအတြက္

ကိုလံဘတ္ရဲ႕ရွာေဖြေတြ႕ရွိမႈအတြက္

အလတ္ဇန္းနားဖလန္းမင္းရဲ႕ရွာေဖြေတြ႕ရွိမႈအတြက္

ဘုရားသခင္မွာ မူပိုင္ခြင့္ရွိသလား။

IP knowledge အတြက္ ေရွ႕ေနေကာင္းေကာင္း ငွားထားဖို႕ဘဲလိုတဲ့ေခတ္

စာရြက္ေတြေပၚမွာ မင္တခ်က္စြန္းမသြားတာေတာင္ ေဒၚလာသန္းခ်ီၿပီး အရွံဳးအျမတ္ ထြက္သြားမယ့္ေခတ္

Ddos တိုက္ခံရဖို႕ ဘာမွ ကာကြယ္ထားႏိုင္စြမ္းမရွိေအာင္ ဟာလာဟင္းလင္းနဲ႕ေခတ္

anonymous power အသိေခါက္ခက္နဲ႕ social network ေပၚက လူတြင္က်ယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ေခတ္

တစ္သွွ်ဴးစကၠဴ မရွိရင္ လက္မသုတ္တတ္တဲ့ေခတ္

ဘိုထိုင္အိမ္သာမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္တဲ့ အတန္းအစားေတြ ကာရာအိုေကသြား digit ေတြနဲ႕ကစားတဲ့ေခတ္

ေဘာလံုးပြဲ ညလံုးေပါက္ထိုင္ၾကည့္ၿပီး ထမင္းငတ္ေနတဲ့ေခတ္

မစားရ၀ခမန္း လူ “လပ္” တန္းစား တံေတြးခြက္မွာ တကမၻာလံုး ေျမာပါေနတဲ့ေခတ္

ကံစမ္းမဲမလိုတဲ့ လူတန္းစားေတြက ေရႊဆြဲျပားေတြ ဆပ္ျပာထဲ သနပ္ခါးထဲ ငါးပိေရႀကိဳထဲ ထည့္ထားၾကတဲ့ေခတ္

ဘာေခတ္မွန္းမသိတဲ့ ေခတ္မွာ

ကမၻာတခုထည္းမွာတင္ တတိယမၻာ၊ စတုတၳကမၻာနဲ႕ အတန္းအစားခြဲျခားေနတဲ့ေခတ္

ကမၻာကို လံုးသလား ျပားသလား ခုထိအျငင္းပြားေနတဲ့ေခတ္

ကမၻာက ရြာႀကီးျဖစ္သြားတယ္လို႕ ေၾကြးေၾကာ္လိုက္တာနဲ႕ စာရိတၱေတြ ေတာဆန္သြားတဲ့ေခတ္

ကမၻာနဲ႕ခ်ီၿပီးေျပာဆိုလုပ္ကိုင္ေနတဲ့ Globalization ကို အာမခံ ထားရွိမႈ ခံမထားရတဲ့ေခတ္

လူျဖစ္လာၿပီးမွ လူတေယာက္မွန္းေသခ်ာမသိရတဲ့ေခတ္

စဥ္းစားရင္း တေခတ္ ေခတ္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္

တခစ္ခစ္ ရယ္ခ်င္ခဲ့တယ္

တခြိခြိနဲ႕ ရူးသြပ္သြားမယ္

ေန႕လည္က ထမင္းေပါင္းစားခဲ့

ဖနိပ္ေျပာင္ေျပာင္ေလးစီးၿပီး ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္မွန္ၾကည့္ဖို႕ မႀကိဳးစားခ်င္ခဲ့

ကိုမိုးလွိဳင္ညရဲ႕ သိမ္ႀကီးေစ်းကေတာ့ ဖ်ားနာေနတယ္

မင္းယြန္းသစ္ရဲ႕ မ်က္မွန္က ခုတေလာမအားရွာဘူး

ကိုမ်က္လံုးနဲ႕ ဘို၀တို႕ေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ဦးလိမ့္မယ္

ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ကြမ္း၀ယ္စားဖို႕ အေၾကြရွာဦးမယ္

အေၾကြရွားတဲ့ ေခတ္ျဖစ္ေနတယ္။

ေမွာင္မဲေနၿပီး ဒီအမိွဳက္ေတြၾကားထဲမွာ ၾကာရွည္စြာလဲေလ်ာင္းေနရတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္တုိကေတာ့ တခ်ိန္မွာ ျပန္ၿပီးထြန္းလင္းႏိုးအခ်ိန္ေတြေစာင့္စား တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ပါးပါးသြားေတာ့မလား။

ၾကာေတာ့ၾကာခဲ့ၿပီ ၾကာလဲၾကာေနၿပီ တေန႕မွာေတာ့ လူတေယာက္က အဲဒီအခန္းထဲ၀င္လာတယ္။ အေမွာင္ထုရဲ႕ ရိုက္ပုတ္မႈက သူ႕အျမင္ကိုေ၀၀ါးေစတယ္။ ဒါနဲ႕သူက အလင္းေရာင္တခုကို ဖန္တီးခဲ့ ခ်င္တယ္။

သူ႕မွာ ပါလာတဲ့ မီးျခစ္နဲ႕ အခန္းထဲမွာ အလင္းေရာင္ရရွိဖို႕ႀကိဳးစားခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကာရွည္မခံဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတစံုတခုကို တက္နင္းမိလို႕ ေအာက္ကိုငံု႕ၾကည့္မိတယ္။ ဖေယာင္းတိုင္ တို တစ္ေခ်ာင္းကိုေတြ႕သြားတယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မီးတပြင့္ကို ဒီဖေယာင္းတိုင္တိုေပၚမွာ ကူးညွိလိုက္တယ္။

အလင္းေရာင္ေနာက္ကို သူလိုက္ရင္း သူလိုခ်င္တာကိုရွာေတြ႕သြားခဲ့တယ္။

ၿပီးေတာ့ သူ႕ဖေယာင္းတိုင္တိုေလးကို မီးၿငွိမ္းၿပီး ျပန္ပစ္ခ်ထားခဲ့တယ္။

ဖေယာင္းတိုေလးကေတာ့ အရင္အတိုင္းဆက္လက္လွဲေလ်ာင္းရင္း ေနာက္တခ်ိန္ျပန္ထြန္းလင္းခြင့္ကိုေစာင့္ေနျပန္တယ္။

သူကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ အစြမ္းကုန္ထြန္းလင္းေတာက္ပေနခ်င္ခဲ့တာ။

တကယ္တမ္းက ကိုယ္ပိုင္ေတာက္ပခြင့္မရွိမွန္း၊ မီးစာကုန္ေရခန္းခ်ိန္မေရာက္သမွ်သူနားလည္ဦးမယ္မသိဘူး။

ဒါေပမယ့္ ဖေယာင္းတိုင္တိုေလးေပမယ့္ အသံုး၀င္ခြင့္က တခ်ိန္မဟုတ္တခ်ိန္ တိုက္ဆိုင္မႈရွိရင္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္လို႕ရဦးမယ္။

ေရွးကတည္းက ယိုးဒယားရာမ ကစၿပီး ပတ္ပ်ိဳးယိုးဒယားဆံုးလို႕ ျမန္မာမႈျပဳလိုက္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈက ရွိခဲ့တယ္။ သူတပါးရဲ႕တီထြင္ဖန္တီးမႈကိုကူးယူတယ္ဆိုတာ ရည္ရြယ္ခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးလဲရွိတယ္။ ေကာင္း က်ိဳးဆိုးက်ိဳးအမ်ိဳးမ်ိဳးေဒြးေရာယွက္တင္လို႕။ ျမန္မာမႈျပဳတယ္ဆိုတာ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေျပာတာ၊ အတုခိုးတယ္ ဆိုလဲ နဲနဲ ေကာင္းတယ္၊ တကယ္က ခိုးခ်တာ။ ေရွးတုန္းက လူ႕သမိုင္းမွာ နည္းပညာ ေတြ ေကာင္းေကာင္းမတိုးတက္ေသးေတာ့ အတုယူတယ္ အတုခိုးတယ္ဆိုတာ မိမိ ေဒသနဲ႕ကိုက္ညီမယ့္ အေနအထားကို ေရာက္ေအာင္ ေပါင္းစပ္ၿပီး တင္ျပခ်င္လို႕ လက္ဆင့္ကမ္းခ်င္လို႕ အႏုပညာ ပိုင္း မွာ အတတ္ပညာပိုင္းမွာ ျမန္မာ့အယူအဆေတြနဲ႕ေပၚလြင္လာဖို႕ တိုင္းတပါးက ယဥ္ေက်းမႈ အႏုပညာနဲ႕ ဖန္တီးမႈေတြကို ဆင့္ကမ္းတင္ျပတယ္လို႕ျမင္တယ္။ သိပၸံေမာင္၀လို ေခာတ္စမ္းစာေပ အေရး အသားေတြ၊ ေရြဥေဒါင္းရဲ႕ ဦးစံရွားေတြဟာ လက္ဆင့္ကမ္းေစခ်င္ဖို႕ မွီၿငမ္းခဲ့တာလို႕ျမင္တယ္။ ဒါက ျမန္မာမႈကို ျမန္မာဆန္ဆန္ျပဳတာ။

မၾကည္ေအာင္နဲ႕ခ်ယ္ရီေျမ

စစ္ႀကိဳေခတ္မတိုင္ခင္ကတည္းက ျမန္မာ့သီခ်င္းေလာကမွာ မၾကည္ေအာင္တို႕လိုသီခ်င္းသည္ေတြက အေနာက္တိုင္းဂီတ အလိုက္ေတြကို ဆိုၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးလဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထိုးႏွက္ ခံခဲ့ရတာရွိတယ္။ ဒါက ေခတ္နဲလိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္လာေအာင္ လို႕တီထြင္ၾကတာ လမ္းသစ္ေဖာက္ၾကတာ။ ေနာက္ေတာ့ တလံုးမက်န္ အလိုက္ ကူးခ်တဲ့ ေမာင္တို႕ခ်ယ္ရီေျမလို သီခ်င္းေတြ ေပၚလာ တယ္။ ဒါကလဲ ဦး၀င္းဦး ရဲ႕ တီထြင္ဖန္တီးမႈေတြထဲက မျဖစ္စေလာက္ မွီၿငမ္းမႈတခုဘဲ၊ သူ႕သက္တမ္းတေလ်ာက္ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးမႈေတြ အမ်ားအျပားလုပ္ခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ တခ်ိဳ႕တေလ မွီၿငမ္းတာက ေျပာပေလာက္ေအာင္မျဖစ္ခဲ့ဘူး။

ဇာတ္ေနာက္စိေၾက

ဒီဘက္ေခာတ္ေရာက္လာေတာ့ ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခုေလာက္ၾကာေနၿပီ ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္ေတြမွာ စတိတ္ရွိဳးေတြသြင္းျပၾကတယ္။ ဇာတ္ကတာၾကည့္ခ်င္လို႕လာတာ စတိတ္ရွိဳးၾကည့္ခ်င္ရင္ တျခားၾကည့္ ၾက မွာေပါ့။ ထြင္လဲထြင္ပ၊ ထြင္တာေတာင္ မိုးမင္းက ဗန္သလာအိုက္စ္ ေခာတ္စားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဖြဲ႕လိုက္ ဇာတ္စင္ေပၚတက္ကၿပီး Ice Ice Moe Min, Ice Ice Moe Min. ဆိုၿပီး လုပ္ခ်လိုက္တာ။ ေနာက္ပိုင္းသူ႕ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ဟန္ဇာမိုး၀င္းကပါ ဒီဘက္ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းေခတ္ေရာက္မွ ရွာကီရာ သီခ်င္းကို ဟန္ဇာေလးပါဘဲ ဟန္ဇာေလးပါဘဲ ဆိုၿပီး လူပ်က္ေတြကို ဗန္းနဲ႕တင္မခိုင္းၿပီး ကျပ လိုက္တာ ဇာတ္ပ်က္ရံုတင္မက ဆရာအီၾကာေကြးစကားနဲ႕ေျပာရရင္ ဇာတ္ေခါင္းကြဲ ဇာတ္ေနာက္စိေၾက ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဒါက အတုခိုးရမယ့္ အေနအထားမဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာ့ဇာတ္သဘင္ ဆိုတာ ျမန္မာ့ အက ျမန္မာ့အဆို ျမန္မာ ဆိုင္း၀ိုင္းေတြကို အဓိက ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ ျမန္မာ့ အႏုပညာ ယဥ္ေၾကးမႈအစုအေ၀းႀကီးဘဲ၊ ဖိုးစိန္ႀကီး ရွိေနတုန္းဆိုရင္ေတာ့ သူလဲ ယွဥ္ၿပိဳင္ၿပီး ဂ်က္စဆင္ဘီဘာ သီခ်င္းနဲ႕ ကေလမလားမေျပာတတ္။

စတူရီယိုလားမိုႏိုလား

စတူရီယိုေခတ္ရယ္လို႕ ျမန္မာ့ ေတးသံရွင္သီခ်င္းေလာကမွာ ျဖစ္လာတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ မိုႏို စနစ္ကေန စတူရီယိုေခတ္ေရာက္မွ ေပၚလာလို႕ထင္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာင္ စတူရီယို အဆိုေတာ္ ဆိုၿပီး ေၾကျငာတာေတြ႕ခဲ့ဘူးတယ္။ အခုေခာတ္ကေတာ့ ဒီဂ်စ္တယ္ေခတ္ဆိုေတာ့ အခုအဆိုရွင္ေတြကို ဒီဂ်စ္တယ္အဆိုေတာ္လို႕ ေခၚမွသင့္ေတာ္မယ္ထင္တယ္။ တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္ တို႕ ပေလးဘြိဳင္းသန္းႏိုင္တို႕ေခတ္မွာ အတိုက္အခိုက္ေပါင္းမ်ားစြာကိုရင္ဆိုင္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားသံစဥ္ ေတြကို တင္သြင္းၾကတယ္။ ေတးသြားအလိုက္ယူၿပီး ျမန္မာစာသြတ္ၾကတယ္။ ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ႀကိဳးစားခဲ့ ၾကလို႕ေလ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေတြကို အဆိုပိုမ်ားလာၾကတယ္။ ဒါက ဘုရားၿပီးရင္ ျငမ္းဖ်က္ရမယ့္ အေနအထားဘဲကိုး။ သူတို႕ေတြေရွ႕ေဆာင္ခဲ့လို႕ ေတးသံရွင္တေခတ္ဆန္းခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း လူေတြဘာဆက္လုပ္တယ္မသိဘူး ေကာ္ပီတူ ေကာ္ပီ လုပ္တာကိုလက္ယဥ္လာတယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ႏိုင္ငံျခားမွာ နာမည္ႀကီးတဲ့သီခ်င္းဆို ျမန္မာစာသြတ္လိုက္တာဘဲ။ လက္ခံတဲ့သူေတြက အဆန္းမဟုတ္ဘူး။ နားေထာင္လို႕ေကာင္းတဲ့သံစဥ္မို႕ ကမၻာေက်ာ္လာတဲ့သီခ်င္းကို ျမန္မာလိုျပန္နားေထာင္ရေတာ့ သေဘာက်တာ။

အိုးေလးလွဳပ္ပါေဟ့

ဒီဂ်စ္တယ္ေခတ္မွာ clone လို႕ေခၚတဲ့ ပြားကူးတဲ့ နည္းပညာက ပစၥည္းေတြတင္မက လူေတြရဲ႕အသိပညာမူပိုင္ခြင့္ကိုပါ အျပင္းအထန္ထိုးႏွက္လာတယ္။ အိုးေလးလွဳပ္ပါေဟ့လို စိုင္းစိုင္းခမ္းလွိဳင္ တို႕ သံုးပုဒ္တပုဒ္ေပါင္း ေတြ၊ ေလးျဖဴတို႕ မဇဥဴရီ သီခ်င္းလို၊ အားလံုးအားလံုးကို ကူးခ် လာလိုက္တာ ေနာက္ဆံုး ကမၻာ့ဖလားက ၀ါကာ၀ါကာ သီခ်င္းပါတဲ့တေခြလံုးကို ျပန္ထုတ္တဲ့အထိ ေရခ်ိန္က ျမင့္တက္လာတယ္။ အရင္လို တီးလံုးသံစဥ္ေတြကို ျပန္တီးစရာမလုိေလာက္ေအာင္နည္းပညာျမင့္မားလာလိုက္တာ သီခ်င္းအသစ္ကို ဖန္တီးတာာမလုပ္ဘဲ မေန႕က အေမရိကမွာထြက္တဲ့သီခ်င္းကို အင္တာနက္ကေနေဒါင္းလုပ္ခ်ၿပီး ၂၄ နာရီမျပည့္ခင္မွာ ျမန္မာစာသြင္းထားတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္က စက္ရံုကထြက္သလို ထြက္လာၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကပၸလီေတြ သူတို႕ခံစားခ်က္ထုတ္ေဖာ္တဲ့ hip hop သီခ်င္း အလိုက္ေတြကို အသစ္ျပန္ဖန္တီးတဲ့ ကေလးေတြကမွ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ကို မ်ားမ်ားလုပ္ႏိုင္ၾကေသးတယ္။

ဒိုးလံုးနဲ႕ထူးအိမ္သင္

သူတို႕ေတြက အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေတြထုတ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေတြကို အမ်ားဆံုးေရးစပ္တာ ျမန္မာသံစဥ္လို႕ေခၚတဲ့ အရပ္အေခၚ ေတာသီခ်င္းေတြဘဲရွိတယ္။ စတူရီယို တံဆိပ္ကပ္ ထားတဲ့ အဆိုေတာ္ေတြထဲမွာ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ကို တစိုက္မတ္မတ္ ဆိုၾကသူေတြ အခိုင္အမာ ပရိတ္သတ္ရၾကတာလဲမဆန္းဘူး။ တြံေတးသိန္းတန္၊ ျမန္မာျပည္သိန္းတန္ ၊ခင္ေမာင္တိုး၊ စိုင္းထီးဆိုင္ တို႕ သီခ်င္းေတြက ေတာေရာၿမိဳ႕ပါမက်န္ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ရေနၾကတယ္။ တကယ္က ဒီသံစဥ္ေတြက အေနာက္တိုင္း တူရိယာေတြကို သံုးၿပီး ကိုယ္ပိုင္ ခံစားခ်က္ အႏုပညာကို ထုတ္ျပရတာဘဲ။ ဖန္တီးၾကတဲ့ေနရာမွာ ပရိတ္သတ္ကို သူတို႕ တကယ္ အားထုတ္ေပးၾကတာ ေစတနာဘဲ။ အေနာက္တိုင္းက နာမည္ႀကီး သီခ်င္းေတြကို ကူးေရးၿပီး ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာတဲ့ေတးေရးဆရာေတြကို အားနားပါရဲ႕။ ေရးတာေတာ့ေရးပါ ၾကြားၾက တာေတာ့မေကာင္းဘူး။ စကားလံုးေတြကို ရွာရတာ အရမ္း ခက္ခဲတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ အၿမဲတမ္း ဆန္းသစ္ဖို႕ႀကိဳးစားတယ္လို႕ ဒီဘက္ေခတ္နာမည္ႀကီးေတးေရးဆရာတေယာက္က မ႑ပ္ တိုင္တက္ျပလိုက္တာ ၾကားဖူးတယ္။ သူ႕ႀကိဳးစားမႈအတြက္ ေလးစားလိုက္တာကြယ္။

သခိုးကလူဟစ္

ေနာက္ေတာ့ စားခြက္လုတယ္ေျပာရမွာဘဲ။ သူမ်ားႏိုင္ငံက သီခ်င္းလဲ ခိုးခ်ေသးတယ္။ ဟိုလူကယူဆိုလို႕ ဒီလူက ျပန္ၿပီး အသစ္လုပ္လို႕ ငါပိုင္တယ္ သူပိုင္တယ္နဲ႕ရွက္စရာေကာင္းတယ္။ အိုးကမပူ စေလာင္းက ပူ ဥပေဒေတြေတာင္ထုတ္ျပ မူပိုင္ခြင့္က ဘယ္သူဘယ္၀ါနဲ႕။ ဂလိုဘယ္ေခတ္မွာ အသံထြက္လာတဲ့ ဥာနဆိုင္ရာ မႈပိုင္ခြင့္ေတာင္အလြဲသံုးစားလုပ္လိုက္ၾကေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခိုးကူး ေခြကို တရားခံရွာၿပီး သူခိုးလက္က သ၀ွက္လုျဖစ္ၾကတယ္။ စားသံုးသူကလဲ သိတယ္ေလ။ အားထုတ္ထားတာ အာပလာ ျဖစ္ေနၿပီး ကြာလတီမေကာင္းတဲ့ ဒီအေခြ ေဆးဆိုးပန္းရိုက္လုပ္ထုတ္ ထားတဲ့ မူရင္းေခြကိုမ၀ယ္ေတာ့ဘူး တေထာင္ဖိုးသံုးေခြနဲ႕ ေသလြယ္ကာေပ်ာက္လြယ္ကာ တခါၾကည့္ၿပီး ၿပီးေရာ သိမ္းမထားေတာ့ဘူး။ တကယ္က တန္ဖိုးမထားၾကေတာ့ဘူး။ တကယ္အားထုတ္ သူေတြကိုေတာ့အားနာပါရဲ႕ ပဲႀကီးေလွာ္ၾကားဆားညွပ္ရွာတယ္။

ကိုရီးယားအိုပါးစတိုင္နဲ႕ ျမန္မာမႈ

ေနာက္ေတာ့ကိုရီးယား ရုပ္ရွင္ နဲ႕ဂီတက အာရွကိုလႊမ္မိုးလာတယ္။ ကိုရီးယားကရုပ္ရွင္မွာ ျမန္မာထက္ေနာက္က်တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေက်ာ္တက္သြားၿပီ။ ကိုရီးယားက သရုပ္ေဆာင္ေတြေလာက္ ေတာ့ ျမန္မာသရုပ္ေဆာင္ေတြလုပ္ႏိုင္ပါတယ္လို႕ ျပည္တြင္းထုတ္ဂ်ာနယ္ေတြကေန လက္သီးပုန္းျပၾကတယ္။ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ကိုရီးယားကားေတြကို ျမန္မာမႈျပဳၿပီး ျပန္ရိုက္တယ္ဆိုတာကရွိေသးတယ္။ ျမန္မာစာတမ္းထုိုးထားတဲ့ ကိုရီးယားကားေတြ လမ္းေဘးမွာ ၀ယ္လို႕ရတယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္ျမန္မာမႈလုပ္ေနေသးလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး တီထြင္ရမယ္ထင္တယ္။ အင္တာနက္ေခတ္၊ ၿဂိဳလ္တုစေလာင္းကေန ၂၄ နာရီ မျပတ္တမ္း ေတာေရာၿမိဳ႕ပါမက်န္ ၾကည့္ေနတဲ့ေခတ္။ ေရွးကလို လက္ဆင့္ကမ္းေပးရေလာက္ေအာင္ ေနာက္မက်ေတာ့ဘူး။ ကိုရီးယား သီခ်င္း ေလးေကာင္းရင္လဲ ခါေတာ္မွီခိုးခ်၊ ဟိုက ေကာင္မေလးဆိုတာကို ဒီက ေကာင္ေလးေတြက ျပန္ဆို ရွက္တက္ရင္ရွက္ဖို႕ေကာင္းတယ္။

ခိုးရင္လဲ မွီေအာင္ခိုးေပ့ါ

ရုပ္ရွင္ေရာ ဂီတေရာ အကေရာ ဘာမွ အခုိးကမလြတ္ဘူး။ ခိုးေတာ့လဲ မွီေအာင္မခိုးႏိုင္။ သီခ်င္းခိုးေတာ့ မူရင္းအတိုင္းမတီးႏိုင္မဆိုႏိုင္။ ရုပ္ရွင္ဆိုပိုဆိုး ( Transporter movie နဲ႕ ကယ္ရီ ျမန္မာဇာတ္လမ္း ၊ The Good the bad and ugly နဲ႕ ေမာင္ရင္ငေတမိုက္ကန္းသည္ ) ဒါေတြကိုယွဥ္ၾကည့္။ ကတာလဲ စိတ္ပ်က္ဖို႕ေကာင္းေအာင္ခိုးခ်တယ္။ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္လဲမေနရ ရွက္ကီရာလဲ မေနရ ဂ်နီဖာလိုပတ္လဲ မေနရ ရစ္ကီမာတင္ပါ ခိုးခ်။ ဒါေတာင္ အိႏၵယ အကေတြ ကို လိုက္ကခ်င္ၾကေသးတယ္။

မလုပ္ႏိုင္တာလားမလုပ္တတ္တာလားမလုပ္ခ်င္တာလား

ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ေတာ့ ဒီက သူေတြအားလံုး ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးႏိုုင္တဲ့ အစြမ္းအစ အျပည့္အ၀ရွိတယ္ဆိုတာဘဲ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ဒီလို လုပ္တာေတြမစဥ္းစားတတ္ဘူး။ အစိုးရေပၚလစီေၾကာင့္ ေစ်းကြက္ေၾကာင့္ စားသံုးသူေၾကာင့္ဆိုၿပီး ဆင္ေျခမေပးေစခ်င္ဘူး။ လုပ္လို႕ရတဲ့ အပိုင္းေတြမ်ားႀကီးရွိလ်က္္နဲ႕ ေရသခိုအေခ်ာင္လိုက္ၿပီး လုပ္ေနတာေတြ ေတာ္ေလာက္ၿပီထင္တယ္။

မွတ္ခ်က္ ။ ။ မနက္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ အဆိုေတာ္သအိုရဲ႕ သီခ်င္းဗီစီဒီေခြကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ အေတာ့္ကို ေျပာခ်င္လာလို႕ေရးလိုက္တာ။ ေျပာခ်င္ေနာတာၾကာၿပီ ရွည္ရွည္ေျပာရရင္ စာမ်က္ႏွာ ၅၀၀ ေက်ာ္သြားႏိုင္တယ္။

ဘာဆီမွန္းမသိေတာ့ ဓါတ္ဆီ

ဘာရွင္မွန္းမသိေတာ့ ဓါတ္ရွင္

ဘာလံုးမွန္းမသိေတာ့ ဓါတ္လံုး

ဘာအျပားမွန္းမသိေတာ့ ဓါတ္ျပား

ဘာစက္မွန္းမသိေတာ့ ဓါတ္စက္

ဘာမွန္းေသခ်ာမသိေတာ့ ဓါတ္လိုက္တယ္

ဘာပံုမွန္းမသိေတာ့ ဓါတ္ပံု

ဘာရိုက္မွန္းမသိေတာ့ ဓါတ္ရိုက္

ဘာပြဲမွန္းမသိေတာ့ ဓါတ္ပြဲ

အို ဓါတ္ ဓါတ္ ဓါတ္

ဒီေတာ့

ဘာေကာင္မွန္းမသိရင္ ဓါတ္ေကာင္ဘဲ

ဘာေပါက္မွန္းမသိေတာ့ ဓါတ္ေပါက္တာဘဲ

ဘာေတြလုပ္မွန္းေသခ်ာမသိရင္ ဓါတ္ကိုသာ အေရွ႕မွာထည့္။

ဓါတ္ဘဲ

ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိုင္တီ က႑မွာလဲ ထိုနည္းလည္းေကာင္းဘဲ၊ ဂ်ာနယ္ေတြ ၊ အင္တာနက္သတင္းေတြမွာ ဘာပြဲေဟ့ဆို ဘယ္လိုလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ႀကိဳသိေနတယ္။ ဘယ္လို အေၾကာင္းအရာ နဲ႕ဘဲ ေခါင္းစဥ္တပ္တပ္ နား၀င္ပီယံလွတဲ့ ပတ္ပ်ိဳးလိုဘဲ၊ ခ်ိဳေနတာဘဲ၊ မုန္႕ဆီေၾကာ္ကဘယ္ေနမွန္းမသိ၊ မစားရ၀ခမန္း ေတြ ခပ္ထြားထြားေျပာၿပီး အင္တာနက္ႀကီးကေလ–သိလား၊ ဟိုႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဘယ္လို ေဆာ့၀ဲကို သံုးၿပီး ဘယ္လုိထုတ္လိုတာ… သိလား၊ ဟိုပစၥည္းဟာေလ ေစ်းႀကီးတာလဲ မေျပာနဲ႕ သိပ္ဆန္းတာဘဲ…သိလား။ အဲဒီလိုေတြနဲ႕ဘဲ အခ်ိန္ကုန္ေနတာဘဲ။ ကိုယ့္ဟာကိုေတာ့ ဒီေန႕ အထိ ဂဏန္းေပါင္းစက္ေတာင္ မထြင္ႏိုင္ဘူး။

အဆန္းထြင္တာေတြလဲရွိပါတယ္၊ လက္ေတာ့ေတြကို အကအဖြဲ႕ေတြနဲ႕ပြဲထုတ္တာတို႕၊ keyboard ေပၚမွာ ျမန္မာစာ စာလံုးေတြကပ္တာတို႕၊ ၀က္ဆိုဒ္ တမ်က္ႏွာကို ေလးငါးေထာင္နဲ႕ဆြဲျပမယ္ ဆိုတာ တို႕၊ ေတာ္ေသးတယ္ mouse မွာ လက္ခလယ္၊ လက္ညွိဳးဆိုတာေတြ ေရးမကပ္ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အပါအ၀င္ေပါ့ အင္တာနက္ထဲမွာ ျမန္မာလို တကယ့္အသံုးတည့္တဲ့ စာေတြ ေရးတဲ့ ေနရာ အားနည္းတယ္။ ဒီေနရာမွာ အားရစရာအေကာင္းဆံုးကေတာ့ အိုင္တီနည္းပညာနဲ႕ပတ္သတ္တဲ့ ျမန္မာလိုအေရးအသားက အရင္ကတည္းးက အခုထိ ထိပ္ဆံုမွာရွိၿပီး ၈၀% ေလာက္အသံုးတည့္ တဲ့ စာေပေတြကို အြန္လိုင္းကေနရွာေဖြႏိုင္တယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာက အျခား က႑ေတြျဖစ္တဲ့ သမိုင္း၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အျခားအႏုပညာ ဆိုင္ရာေတြနဲ႕ အသိပညာ ပိုင္းဆိုင္ရာ ျမန္မာလိုေရးသားတဲ့ ေဆာင္းပါး ေတြ ၀တၱဳေတြက အားနည္းေနတဲ့ အေနအထားမွာ ရွိေနတုန္းပါဘဲ။ ဒါေတြကေတာ့ နည္းပညာပိုင္းနဲ႕မဆိုင္ေပမယ့္ တကယ့္ကို ေကာင္းပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမန္မာလို ရွာႏိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ search engine ေတြ ေပၚလာရင္ ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ (လိုပါေသးတယ္- uni code ေတာင္စံမၿငိမ္ေသးဘူး)၊ တကယ္လိုအပ္လို႕ google ကေနတဆင္ရွာတာဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုးကားေလ့လာစရာ ျမန္မာလို ေရးတဲ့ စာေတြ ကရွားပါးေနဆဲဘဲ။ အဲ- အခုကၽြန္ေတာ္ေျပာေနတာလဲ ထူးမျခားနား ပတ္ပ်ိဳးဘဲ၊ ခဏခဏ ေျပာေနလို႕ေလ။ သူမ်ားေတြလဲေျပာၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲေျပာၾကတယ္၊ ဆရာႀကီး ေတြလဲ ေျပာၾကတယ္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့

ထူးမျခားနား — ပတ္ပ်ိဳးမွာေတာ့ ………………………..ယိုးဒယားဘဲ

ဒါေပမယ့္ မွတ္ခ်က္ေပးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို ေလးစားမႈျဖင့္ ျဖဳတ္သိမ္းျခင္းမျပဳဘဲ ဒီမွာ ျပန္လည္တင္ျပေပးပါတယ္။ မူရင္းဖတ္လိုသူမ်ား အီးေမးမွတဆင့္ ေတာင္းခံႏိုင္ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္

Author : kom (IP: 220.255.7.158 , 220.255.7.158)
E-mail : khinoomay77@gmail.com
URL    : http://khinoomay77.blogspot.com/
Whois  : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=220.255.7.158
Comment:
Posted in ေရးခ်င္ရာေရး

Author : tomandjerry (IP: 94.136.50.63 , server5609.123-serv.co.uk)
E-mail : tomnjerrykid@gmail.com
URL    :
Whois  : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=94.136.50.63
Comment:
ေသာက္ရူး
အဖြဲ႕ေလးတစ္ဖြဲ႕ႏွစ္ဖြဲ႕မွာပါျ

မေန႕က သု၀႑အားကစားရံု (၁) မွာ ဟစ္ေဟာ့အေကာ့စတစ္ ပြဲကို သြားၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ၀က္ေလးမင္းယြန္းရယ္၊ ေရာင္းသူနဲ႕ နီညန္းရယ္။ ဟစ္ေဟာ့ကို ေ၀ဖန္တာေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္ ပြဲနဲ႕ပတ္သတ္တာကိုေ၀ဖန္ခ်င္တာ။ အေကာ့စတစ္(ငယ္ငယ္ကတည္းကေခၚေနတာ ဒီအသံထြက္ဘဲ) acoustic (အခုေတာ့ အကုစတစ္ဆိုလား) ပြဲလက္မွတ္က ၅၀၀၀တန္းနဲ႕၇၀၀၀ တန္းရွိတယ္။ ပြဲအ၀င္လဲက်ေရာ ၅၅၀၀ ျဖစ္သြားတယ္။ ထားလိုက္ေတာ့ေပါ့။ ဒါနဲ႕ နန္းညီက ေရတဘူး၀ယ္လိုက္တယ္။ ေျခလွမ္းငါးလွမ္းေလာက္လဲေရာက္ေရာ အဲဒီ ေရဘူးကို ယူမရဘူးဆိုၿပီး ၀င္ေပါက္မွာေျပာတယ္။ ဒါဆို အစကတည္းက အိတ္နဲ႕ထည့္ေပးဖို႕ ေျပာထားသင့္တာ။ ဒါနဲ႕ အိတ္အေပါက္ထဲ ေရထည့္မရတာနဲ႕ မကုန္ ကုန္ေအာင္ ေလးေယာက္သား ဇြတ္ ေသာက္ပစ္လိုက္ေရာ။ ရံုထဲ၀င္မယ္လဲဆိုေတာ့ ၀င္ေပါက္မွာ ၅၀၀၀ တန္းက ဒီဘက္ ၇၀၀၀ တန္းက ဒီဘက္၀င္ ဆိုၿပီးေျပာျပန္ေရာ။ ေရာင္းေတာ့ ၅၅၀၀ နဲ႕ အခု၀င္ေတာ့ ၅၀၀၀ ျဖစ္ျပန္ေရာ။ လံုၿခံဳေရးက လဲ အားနည္းတယ္။ အိတ္ေတြကိုစစ္တာ သမန္ကာရွန္ကာဘဲ။ ပြဲခင္းထဲလဲေရာက္ေရာ ေအာက္ဘက္က မတ္တပ္ရပ္ၾကည့္ဖို႕လုပ္ထားၿပီး အေပၚပြဲၾကည့္စင္မွာေတာ့ ထိုင္ဖို႕ေနရာေပးထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လဲ ၅၀၀၀ တန္းအေပါက္က ၀င္လာတာ ဆိုေတာ့ မတ္တပ္ဘဲ ရပ္ရမလား အေပၚ ဘဲတက္ထိုင္ရမလား စဥ္းစားရင္းအေပၚတက္လာလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ အဲဒါက ၇၀၀၀ တန္းျဖစ္ေနတယ္။ ဒါဆို ဘာလို႕ အ၀င္တုန္းက ၀င္စရာေနရာကိုခြဲထားမွန္း နားမလည္ေတာ့ဘူး။ အထဲမွာက ဒီအတိုင္းဘဲ အေပၚတက္တက္ ေအာက္ဆင္းဆင္း ဘာမွ ကာမထားဘူး။ ဒါနဲ႕ဘဲ ၅၅၀၀ ေပးထားတဲ့လက္မွတ္နဲ႕ ၇၀၀၀ တန္းက ၾကည့္ရတယ္ဆိုၿပီး ႏွစ္သိမ့္လိုက္ တယ္။ ပြဲကေတာ့ ၂ နာရီစမယ္ဆိုေပမယ့္ ၂ နာရီ ၄၅ ေလာက္မွစျဖစ္တယ္။ ပထမပိုင္းမွာ မတ္တပ္သမားေတြ မျပည့္ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းျပည့္လာတယ္။ ၀င္ေပါက္မွာေတာ့ ေရသန္႕ဘူးမယူရဆိုၿပီး အထဲမွာေတာ့ ေရသန္႕တင္မက ဘီယာတခြက္ကို ၁၀၀၀ နဲ႕ေရာင္းတယ္။ ေန႕လည္ပိုင္းႀကီးမွာ ဘီယာေရာင္းတာ လူငယ္ေတြအတြက္ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးငယ္ေတြအတြက္မသင့္ေတာ္ဘူး ထင္တယ္။ ေခတ္နဲ႕လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိတယ္ဆိုေပမယ့္ ေန႕လည္ေန႕ခင္းမွာ အရြယ္မေရာက္သူေတြကို ဘီယာေရာင္းတာ ကေတာ့သိပ္ၿပီးစီးပြားေရးဆန္တယ္ထင္တယ္။ ေနာက္တခုက အ၀င္မွာ blue diamond ေဆးလိပ္ေတြကို ဘူးလိုက္ လက္ေဆာင္ေ၀တယ္။ အတြင္းမွာ ေဆးလိပ္မေသာက္ရဆိုၿပီး ကပ္ထားေပမယ့္ ဒီလို ပိတ္ေလွာင္ေနတဲ့ ရံုထဲမွာ ေဆးလိပ္နင္းကန္ေသာက္ၾကေတာ့ အသက္ ရွဳေတာင္ၾကပ္တယ္။ ဒါကလဲ မျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥပဲ။ ပြဲစီစဥ္တဲ့သူေတြေတာ္ေတာ္ ေရွာ္တယ္။ စီးကရက္နံ႔ထက္ ျပသနာရွိတာက မီးေလာင္ႏိုင္မယ့္ အႏၱရာယ္ဘဲ။ ေအာက္မွ မတ္တပ္ရပ္ၾကည့္ တဲ့လူအုပ္က ၾကာေနမ်ားလာေလ။ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့သူကလဲမ်ားလာ။ ဘီယာမူးတဲ့သူေတြကလဲမ်ားလာ။ စုစုေပါင္း အဲဒီေအာက္မွာ လူ ၁ေထာင္ေက်ာ္ထက္မနဲရွိေနတယ္။ တ၀က္ေလာက္က မူးေနၾကၿပီ။ ေအာက္မွာ ရပ္ေနတဲ့ ၾကမ္းခင္းဟာ တကယ္ဆိုေျပာင္လက္ေခ်ာေမြ႕ေနေအာင္ထားရတဲ့ အားကစား ပြဲျပဳလုပ္ဖို႕ တည္ေဆာက္ထားတာပါ။ အမ်ိဳးသားအဆင့္ ဒီအားကစားရံုထဲမွာ ဒီလို လူအမ်ားႀကီး စည္းကမ္းမရွိ လုပ္ရပ္ေတြကို ပြဲစီစဥ္တဲ့ သူေတြက ဘယ္လိုခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႕လုပ္တယ္ဆိုတာ မသိေတာ့ဘူး။ တကယ္ဆိုေတာ္ေတာ္ေလးပ်က္စီးသြားႏိုင္ပါတယ္။ ေဆးလိပ္မီးစက်ရင္၊ သဲေတြ ပါတဲ့ ဖိနပ္ေတြနဲ႕ အဲဒီၾကမ္းေပၚကိုနင္းရင္ ပ်က္စီးမႈေတြအမ်ားအျပားျဖစ္မွာပါ။ စီစဥ္တဲ့သူေတြက ေတာ့ေစာဓက တက္စရာရွိလိမ့္မယ္။ သူတို႕ေတြၾကမ္းခင္းေတြေပၚကို တာလဘတ္ေတြ ခင္း ေပးထားတယ္ဆိုၿပီး။ ပြဲမစခင္ကတည္းက အဲဒီပ်က္ေတာင္းပ်က္ေတာင္းခင္းထားတဲ့ တာလဘတ္စေတြက အကုန္ကြာေနတာ။ ခင္းတယ္ဆိုယံုဘဲခင္းထားတာ။ အကုန္ခလုပ္တိုက္ၿပီးပြဲမစခင္ထဲက အဲဒီဟာေတြက ေဘးေရာက္ေနၿပီ။ ဒါကေတာ့ပြဲထဲမွာ ျမင္ရတဲ့ အစီအစဥ္ေတြအေပၚေျပာတာပါ။ ဒီထက္ေျပာမကုန္တာေတြရွိေသးတယ္။

ပြဲတင္ဆက္မႈကေတာ့ အသံစနစ္ ေတာ္ေတာ္ည့့ံေနတုန္းဘဲ ။ ဘာမွသဲသဲကြဲကြဲမၾကားရဘူး။ ေျပာျပန္ရင္လဲ စက္မႈပိုင္းလိုအပ္ခ်က္ရွိေနေသးတယ္ဆိုၿပီး ေျပာၾကဦးမယ္။ မီးဆင္ထားတာကလဲ ညံ့၊ ဆလိုက္ ေတြကိုပရိတ္သတ္ ဘက္ကို ျပန္ျပန္ထိုး ေတာ့ ၾကည့္ရတဲ့သူေတြမ်က္စိက်ိန္းတယ္။ ရိုက္ကူးေရးသမားေတြအတြက္လဲ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မွာအမွန္ဘဲ။ စတိတ္ဆင္က ေၾကာ္ျငာနဲ႕ဘဲ ဖံုးေနတယ္။ အဓိက က်တဲ့ စာလုံးေတြကို စပီကာ ကကြယ္ထားတယ္။ စတိတ္ဆင္တဲ့ သူလဲ ေသာက္သံုးမက်ဘူး။ ေနာက္တခုက လွ်ပ္စစ္မီးကို သြယ္တန္းထားတာ။ အဲဒါကလဲ ပြဲၾကည့္တဲ့သူေတြ ေဘးကေန သြယ္ထားတာ။ စက္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြကို အဓိက ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့ အခန္းလုပ္ထားတဲ့ဆီကို သူတို႕သြယ္တဲ့အခါမွာ ပင္မလွ်ပ္စစ္ကို ထုတ္ယူတဲ့ ေနရာက အေပါက္ႀကီးဒီအတိုင္းဖြင့္ထားခဲ့တယ္။ ပြဲအတြင္းမွာေတာ့ အဲဒီေနရာက ဘီယာမူးၿပီးကေနတဲ့ သူေတြအမ်ားအျပား ရွိေနတဲ့ေနရာနဲ႕အရမ္းနီးကပ္ေနတာကိုေတြ႕ျပန္တယ္။ အစားအစာေတြကို အထဲမွာ သိပ္ၿပီးမစားေပမယ့္ ပြဲ တ၀က္ေလာက္ မွာ ေနၾကာေစ့၊ ပီေကနဲ႕ေဆးလိပ္ေရာင္းတဲ့သူေတြေရာက္လာျပန္ေရာ။ အဲဒီမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ အေနအထားပိုျပင္းထန္လာတယ္( မီးျခစ္ကို အလြယ္တကူရၾကလို႕)။

ကဲပါရွည္ေနတယ္။ သီဆိုတဲ့အပိုင္းမွာေတာ့ စိုင္းစိုင္း၊ ေဂ်မီနဲ႕၊ တခ်ိဳ႕အဆိုေတာ္ေတြက အေကာ့စတစ္နဲ႕ဆိုတဲ့အပိုင္းမွာသီခ်င္းေတြကို ဗားရွင္းေျပာင္းဆိုၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ဟာေတြကနားေထာင္လို႕ ေကာင္းပါတယ္။ မဆီမဆိုင္ ဟစ္ေဟာ့နဲ႕လားလားမွမဆိုင္တဲ့ ခ်မ္းခ်မ္းတို႕ေအသင္ခ်ိဳေဆြတို႕ထည့္ထားတာကေတာ့ ဘာမွန္းနာမလည္ဘူး။ စႏၵီျမင့္လြင္ ေတာ္ေတာ္သရုပ္ပ်က္တယ္။ ဆိုခ်င္သလို လို မဆိုခ်င္သလိုလိုနဲ႕ sexy က်ေအာင္ဘဲ ကျပေနတယ္။ လူကခပ္၀၀ နဲ႕ ခါးကေပၚေနတာ ၾကည့္မလွသလို သီခ်င္းစာသားအ ခ်ိဳ႕က ရိုင္းတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆိုသြားတဲ့ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ ဟစ္ ေဟာ့သမားေတြ ရဲ႕စာသားေတြက အေတာ္ဘဲ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အသံုးအႏွဳန္းေတြပါတာကိုေတြ႕ရတယ္။ လူငယ္၊ ေခာတ္နဲ႕အညီ၊ ေပါက္ကြဲတာ၊ သဘာ၀ဘဲ၊ ဟစ္ေဟာ့ဂီတ စတဲ့ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေလ်ာက္လႊဲခ်က္ေတြနဲ႕ အႏုပညာကို ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြက တခါတေလ မေကာင္းတာကိုေတြ႕ရတယ္။

ေနာက္ဆံုး ေတာ့ပထမပိုင္းအစီအစဥ္ျဖစ္တဲ့ ေလးဇီးကလပ္နဲ႕ တြဲဆိုတဲ့အခ်ိန္အၿပီးမွာ ဒီေဂ်နဲ႕တြဲဖက္သီဆိုမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္လာတယ္။ ဆိုၾကေနတုန္း စင္ေပၚက ပစၥည္းေတြမခ်ေနၾကတယ္။ ရႈပ္ယွက္ ခက္ေနတာဘဲ ဘယ္သူ႕ၾကည့္ရမွန္းကိုမသိေတာ့ဘူး။ မိနစ္ ၂၀ေလာက္ကို ပစၥည္းေတြမခ် သယ္ခ်နဲ႕ ရုပ္ပ်က္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး စီးပြားေရးဆန္လြန္းတယ္။ လုပ္ခ်င္ရာကိုလုပ္ေန ေတာ့တာဘဲ။ ေနာက္တခုက ပြဲကို လံုၿခံဳေရး ဆိုၿပီး ဘယ္သူခန္႕ထားမွန္းမသိတဲ့ security ဆိုတဲ့ ငနဲ႕သားေတြက ဆက္ဆံေရး ေမာက္မာတယ္။ ေကာင္မေလးေတြ ေကာင္ေလးေတြကို ေဟာက္လား ငန္းလားလုပ္ၿပီး ေျပာမရတဲ့ သူက်ေတာ့ အၿမွီးကုတ္ၿပီး ၿငိမ္ေနတယ္။ ဒါကလဲ မျဖစ္သင့္တာဘဲ၊ တကယ္ဆို တာ၀န္ရွိတဲ့အပိုင္းကေန ပြဲလာၾကည့္သူေတြရဲ႕လံုၿခံဳေရး နဲ႕အဆင္ေျပေရးကို ဦးတည္ရမွာ အခုက လက္မွတ္စစ္တဲ့ဘ၀က တက္မလာဘဲ စီက်ဳရတီ စာမ္းထိုးၿပီး ရတဲ့ေနရာက ရသလို ေျပာဆိုၾကတယ္ဆိုတာ လဲလံုး၀မေကာင္းတာဘဲ။

ပြဲေတြမၾကည့္တာၾကာလို႕လားမသိဘူး ဘာမွ ေသာက္ခ်ိဳးကိုမေျပဘူးၾကည့္လို႕မရတာနဲ႕ ပထမပိုင္းၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာဘဲ အျပင္ကို ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ ကားငွားမလို႕ဟာ ယဥ္ထိန္း ရဲတသိုက္က အဲဒီျဖဴနီၾကားတားထားတဲ့ ပလပ္ေဖာင္းမွာ ရပ္ေနၾကလို႕ေတာ္ေတာ္နဲ႕ကားငွားမရဘူး။ ဘာတာ၀န္ယူထားသလဲေတာ့မသိဘူး။ အဲဒီနားမွာ ယဥ္ႏွစ္ထပ္ရပ္ထားတာေတြ ေတာ့ ေတြ႕ခဲ့တယ္။

အဲ ဒါပါဘဲ ပိတ္တာႀကီးဆိုတာ

ယံုခ်င္ယံုမယံုခ်င္ေန – ဒါေၾကာင့္ အေရွ႕၀န္ရိုးစြန္း အေနာက္၀န္ရိုးစြန္းလို႕မရွိတာေပါ့