zawzaw » ထူးထူးဆန္းဆန္း http://www.zawzaw.com its about my life Mon, 06 Feb 2012 09:40:53 +0000 en hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.2.1 mountain of heart in myanmar http://www.zawzaw.com/2009/09/14/mountain-of-heart-in-myanmar/ http://www.zawzaw.com/2009/09/14/mountain-of-heart-in-myanmar/#comments Tue, 15 Sep 2009 03:23:36 +0000 Zaw Zaw http://www.zawzaw.com/?p=706 ကိုညီလင္းဆက္ စၿပီးေျပာကတည္းက ဒီအေၾကာင္းကိို ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္၀င္စားမိတယ္။ အခုသူ႕ဘေလာက္မွာ ေရးတင္လာတဲ့အခါ ပိုၿပီး ျပည့္စံုတဲ့အခ်က္အလက္ေတြပါလာတာေတြ႕တယ္။ ဒီေတာ့ ဒီအေၾကာင္း ကိို တကယ္ဘဲ နားလည္တဲ့ သံုးသပ္ခ်က္ေတြကၽြန္ေတာ္တို႕ရရွိတဲ့အခါ ၿမိဳင္ဆုိင္သြားမယ္လုိ႕လဲ ယူဆပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၀ါသနာအရ စိတ္ပါ၀င္စားတဲ့အတြက္ အဆင္ေျပတဲ့အခါမွာ ကိုညီလင္းဆက္နဲ႕ ဒီကိစၥ ကို ေလ့လာဖို႕ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သိသင့္တဲ့အခ်က္အလက္တခုအေနနဲ႕ တဆင့္ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ အခ်က္အလက္အစံုအလင္ကိုေတာ့ ကိုညီလင္းဆက္ ဘေလာက္မွာ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္။

76383923the mountain of Heart

]]> http://www.zawzaw.com/2009/09/14/mountain-of-heart-in-myanmar/feed/ 0 စိတ္ေျပာင္းအကၡရာ၃ http://www.zawzaw.com/2007/10/18/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac%e1%81%83/ http://www.zawzaw.com/2007/10/18/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac%e1%81%83/#comments Thu, 18 Oct 2007 06:46:00 +0000 zzml33 http://balargout.wordpress.com/2007/10/18/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac%e1%81%83/ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဆက္မဖတ္၀ံ့တာနဲ႕ ျပန္ၿပီးသိမ္းထားလိုက္တယ္။ အေဖကေတာ့ သူဖတ္ၾကည့္ ခ်င္တယ္ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကမဖတ္ာကည့္ဖို႕ တားပါတယ္၊ အေျခအတင္ ေျပာၾကရင္း ကၽြန္ေတာ္လဲ စိတ္ဆိုးလာတာနဲ႕ အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္။ မၾကာပါဘူး ေနာက္ေန႕မွာ အေဖဆံုးသြားတယ္လို႕ အေၾကာင္းၾကားလာတယ္၊ ရိုးရိုး ဆံုးတာမဟုတ္ဘူး ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ သတ္ေသသြားတာ၊ သူေနတဲ့ တိုက္ရဲ႕သံုးထပ္ေပၚက ခုန္ခ်သြားတာ။ ပထမေတာ့ အေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ထင္တာေပါ့ေလ၊ ေနာက္ေတာ့ သူ႕ အိမ္ကို သြားၾကည့္ေတာ့ ခုဏကစာ လိပ္ေလးဟာ သူ႕စားပြဲေအာက္မွာ က်ေနတာေတြ႕တယ္။ ရဲေတြက မျမင္ခင္မွာကၽြန္ေတာ္ လဲကမန္းကတန္းေကာက္ သိမ္းထားလိုက္တယ္။ မေသခင္ကတည္း ကေသတမ္းစာ ေရးထားတာျဖစ္ေလေတာ့ အေဖ့ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြအား လံုး ကၽြန္ေတာ္ရလိုက္တယ္။ ဒီဟာေလးအပါအ၀င္ေပါ့။ ဟု ရွည္လ်ားစြာရွင္းျပေလသည္။

ဒါနဲ႕ဘဲ ဒီစာေလးေၾကာင့္ မစၥတာ့ အေဖေသတယ္လို႕ေျပာခ်င္တာလား၊

ေဒါက္တာရန္ေနာင္က ေမးလိုက္ရာ။

ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ ဒီထက္ေသခ်ာတဲ့ တခုေျပာျပဦးမယ္။ အဲဒီတုန္းက အေတြးေတြ ကေရာက္ ကယက္နဲ႕မို႕ ေတြးတာမွားေကာင္းမွားမယ္။ ပထမ အေဖနဲ႕ စကားမ်ားေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္ စာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ထည့္လိုက္တယ္။ အေဖဆံုးတဲ့ အခ်ိန္မွာ စာကအျပင္ထြက္ေနတယ္။ ေသခ်ာတာ သူဒါကို ဖတ္လိုက္ပံု၇တယ္။ ေနာက္တခုက ကၽြန္ေတာ့္ အမ်ိဳးသမီးဘဲ။

မစၥတာ့ အမ်ိဳးသမီးဘာျဖစ္သြားလို႕လဲ

ေသသြားတယ္ဗ် -ေသသြားတယ္၊ သူလဲဒီလိုဘဲ မလုပ္ပါနဲ႕လို႕ အတန္တန္ေျပာထားရက္နဲ႕ နားမေထာင္ဘူး၊ ခုေတာ့သူလဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လက ဆံုးသြားရတယ္။

စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ၊ ဒါနဲ႕ ဒီစာေၾကာင့္ဆိုတာေသခ်ာရဲ႕လား။

ေသခ်ာတာေပါ့ ေဒါက္တာရယ္။ အေဖဆီက ဒီစာဘူးေလးကို ကၽြန္ေတာ္ယူလာခဲ့ေတာ့ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့မိန္းမကေတာ့ သိတယ္။ လင္မယားမဟုတ္လား။ တျခား တန္ဖိုးရိွတဲ့ ပစၥည္းေတြက်န္ခဲ့တဲ့ ၾကားက ကၽြန္ေတာ္ဒီစာဘူးေလးကို သိမ္းသိမ္း ထားတာ သူမသကၤာဘူးဗ်၊ သူ႕အထင္ ရတနာေျမပံုလို႕ ထင္သလားမသိပါဘူးဗ်ာ၊ ခဏခဏ ကၽြန္ေတာ့ကို ေမးတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူထိတ္လန္႕မွာ ဆိုးေတာ့ဘာမွမဟုတ္ ပါဘူးလို႕ဘဲေျပာခဲ့တယ္။ မိန္းမေတြက အခက္သားဘဲ၊ ဒါကိုဘဲအျမဲ သူရန္လုပ္ေနတယ္။ တရက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အျပင္သြားတုန္း သူဒီစာဘူးေလးကို ယူၾကည့္ပံုရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာခ်ိန္မွာ စာလိပ္ကေလးက ကၽြန္ေတာ့ ကုတင္ေပၚမွာ၊ ေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ၊ သမီးက ေက်ာင္းမွာေနလို႕၊ မဟုတ္ရင္သူလဲ ဖတ္မိမွာဘဲ၊ အဲ ကၽြန္ေတာ့မိန္းမကေတာ့ အိမ္မွာ မရိွဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ အျမန္ရွာရေတာ့တာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ မမွီေတာ့ဘူး။ သူေရနစ္ၿပီးေသရွာၿပီ၊ ေနာက္ရက္ေတြမွာ မိန္းမအေလာင္းတေလာင္း သိန္းျမစ္ေဘးမွာေတြ႕တယ္ဆိုလို႕ ေဆးရံုသြားၾကည့္ေတာ့၊ သူျဖစ္ေနေတာ့တာဘဲ။ ကဲဒီထက္ေသခ်ာတာ ဘာရိွဦးမလဲေဒါက္တာရယ္။

ဟုတ္ပါတယ္- မစၥတာ အီဗရာဟင္ေျပာ ပံုအရေတာ့ အေတာ္ေလးထူးဆန္း ေနသားဘဲ၊ တခုရိွတာ အရာတခုက လူရဲ႕ စိတ္ကို ေျပာင္းေအာင္ ညိႈ႕ျငင္ႏိုင္စြမ္းရိွတယ္ ဆိုတာ လက္ခံ ပါတယ္။ ဒီေလာက္ျမန္ဆန္ၿပီး ပံုေသလို ျဖစ္ေနေအာင္လုပ္ထားတာေတာ့ အရမ္းထူး ဆန္းလြန္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မယံုဘူးရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခဏေလာက္ျပၾကည့္ လို႕ ရမလား။

ျပေတာ့ျပပါမယ္၊ ေဒါက္တာ့ အေနနဲ႕ မဖတ္မိေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားရလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ့ မီးရိႈ႕လိုက္ခ်င္ၿပီ၊ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းလဲ ျဖစ္ျပန္၊ ထူးဆန္းတဲ့ ဟာေလျ
ဖစ္ေလေတာ့ ႏွေျမာေနေသးလို႕ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ပံုလုပ္ရေကာင္းမလဲ ေဒါက္တာနဲ႕တိုင္ပင္ၾကည့္တာပါ။

ေဒါက္တာရန္ေနာင့္ စိတ္ထဲတြင္ ဒီလူႀကီးစိတ္မွ ေကာင္းေသးရဲ႕လားဟု ေတြးထင္ေနမိ၏။ စာကေလးတေစာင္မွာ ဘာေတြမ်ားေရးထားလို႕ ဒီေလာက္စြမ္းေနသလဲ ဟုလဲ ထင္ေနမိသည္။

ကဲပါေလ ျပၾကည့္ပါဦး ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ပါရေစ။

ေသခ်ာရဲ႕လားေဒါက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အရမ္းစိုးရိမ္သလို ေၾကာက္လဲေၾကာက္၊ အထိန္႕တလန္႕လဲ ျဖစ္ေနမိတယ္။

ရပါတယ္ မစၥတာအီဗရာဟင္- ကၽြန္ေတာ္ဒီေလာက္ေတာ့ မမိုက္မဲပါဘူး။

ေဒါက္တာရန္ေနာင္က သူ႕ကိုယ္သူယံုၾကည္သည့္ ဟတ္ျဖင့္ေျပာေလရာ မစၥတာ အီဗရာဟင္လဲ စာဘူးေလးအား ေဒါက္တာရန္ေနာင့္ လက္ထဲသို႕ လွမ္းေပးလိုက္ေလသည္။ ေဒါက္တာရန္ေနာင္သည္ ထိုစာဘူးေလးအား ေျဖးညွင္းစြာ ဖြင့္လိုက္ေလသည္။ ၾကာျမင့္စြာ ပိတ္ထားေသာေၾကင့္ ခပ္ၾကပ္ၾကပ္ေလး ျဖစ္ေနၿပီး ပြင့္သြားေသာ အခါ အထဲမွ စာလိပ္ကေလး ထြက္လာေလသည္။ အလြန္ႏူးညံ့ ေသာအ၀တ္စတမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ကိုင္မိသည္ႏွင့္ သိလိုက္သည္။ အသာေလး စာလိပ္ကို ေျဖၾကည့္လိုက္သည္။ သို႕ေပမယ့္ မ်က္ေစ့မွ ထိုစာလိပ္ ေပၚမၾကည့္မိရန္ မ်က္ႏွာလႊဲထားလိုက္ေလသည္။ စာလိပ္ကေတာ့ ျပန္႕သြားၿပီ။

ထိုအခ်ိန္တြင္ေဒါက္တာရန္ ေနာင့္စိတ္ထဲ ဘာမ်ားေရးထားပါလိမ့္ဟု စူးစမ္း လိုစိတ္မ်ား တဖြားဖြားေပၚ လာေလ၏။ လူတို႕၏ထံုးစံအတိုင္း မိမိလက္ထဲ ေရာက္လာကာမွ မၾကည့္မိလိုက္ ေလျခင္းဟု ႏွေျမာေနရမည့္ အတၱ ေမာဟ ကိုလဲ မလြန္ဆန္ႏိုင္သျဖင့္ ေဒါက္တာ ရန္ေနာင္ ျဖတ္ကနဲၾကည့္လိုက္ေလေသာအခါ — —- —– —– —–

တကိုယ္လံုးခပ္တင္းတင္းႀကီး ျဖစ္ေနကာ အသက္ရႈၾကပ္ သလိုခံစားရသျဖင့္ အလူးအလဲထလိုက္သည္။ ေဘးဘက္ကိုၾကည့္ေလရာ လူအမ်ားမိမိကို ၀ိုင္း ၾကည့္ေနေၾကာင္း ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူကိုယ္တိုင္မွာ ေတာ့ မီးရထားလမ္းလည္ တခုမွာ မတ္မတ္ရပ္ လ်က္ အေနအထား။ ေဒါက္တာ ရန္ေနာင္ တေယာက္ လြန္စြာမွ ထိတ္လန္႕သြားသည္။ လူတခ်ိဳ႕၏ စကားသံမ်ားကို လဲ ၾကားေနရသည္။

သနားပါတယ္ဟယ္ ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြာယ္နဲ႕

ရူးေနတာေနမွာ

ရဲကို ဖံုးဆက္ ရဲကိုဖံုးဆက္

ေသေၾကာင္းႀကံေနတာမ်ားလား – - -

ဆူညံစြာ တေယာက္ တေပါက္ ေျပာဆိုသံေတြၾကားမွ ေဒါက္တာ ရန္ေနာင္တေယာက္ ကမူးရႈးတိုးေျပးထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ထိုအသံမ်ား ႏွင့္လဲ တျဖည္းျဇည္းေ၀း လာသည္။ သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အေမာတေကာေျပလာေနေလ၏။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁ နာရီ ၁၀ မိနစ္ တိတိ – -

အေမာတေကာႏွင့္ ေျပးတတ္ လာလို႕လားမသိ တကိုယ္လံုး ေခၽြးေတြႏွင့္၊ တဒိတ္ဒိတ္ႏွင့္ ခုန္ေနေသာ ရင္ကိုအတန္ငယ္ၿငိမ္သက္ သြားေစရန္ေရ ေအးေအးေလးတခြက္ ေသာက္ ခ်င္ေနသည္၊ —x x x x x

ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ ပံုမွန္ အလုပ္မ်ား လုပ္ကိုင္ေနေသာ္လဲ ထိုထူးဆန္းေသာ အေၾကာင္း အရာမ်ား ကအာရံုကို လႊမ္းမိုးေနဆဲ။

ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္ပြားၿပီး ေနာက္ တလေက်ာ္ခန္႕ အၾကာတြင္ လန္ဒန္ ေဆးရံုႀကီးမွ သူငယ္ခ်င္း ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္၀င္းထံမွ စာတေစာင္ႏွင့္ ပါဆယ္တခု လက္ခံရေလသည္။ ထိုစာႏွင့္ အတူ သတင္းစာျဖတ္ပိုင္းေလးတစ္ခု ပါလာသည္။ စာထဲတြင္ သူ႕မိန္းကေလးသူငယ္ ခ်င္း၏ ဖခင္ မစၥတာ အီဗရာဟင္၏ မွာၾကားခ်က္အတိုင္း သူေဆာင္ရြက္ လိုက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ယခုအခါမွာ မစၥတာ အီဗရာဟင္မွာ ေနအိမ္တြင္ ဆြဲႀကိဳးခ်ကာ အဆံုးစီရင္သြားၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မေသခင္ေရးခဲ့ေသာ ေသတမ္းစာအရ သူထားခဲ့ေသာ ဒီပါဆယ္ထုတ္ေလးအား ေဒါက္တာရန္ေနာင့္ ထံပို႕ရပါေၾကာင္း ၊ အခု သတင္းစာ ျဖတ္ပိုင္းမွာ မစၥတာ အီဗရာဟင္၏နာေရးေၾကာ္ျငာႏွင့္ သူသတ္ေသသြားေသာ သတင္း ပါသည့္ ျဖတ္ပိုင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူလဲ သတိတရျဖစ္ေနပါေၾကာင္း၊ ေနာင္ တခ်ိန္ ျပန္ဆံုရန္ ေမွ်ာ္လင့္မိ ပါေၾကာင္း ေရးသားထားေလသည္။

ေသခ်ာသည္မွာ အခုပါဆယ္ေလးသည္ စိတ္ေျပာင္း အကၡရာ ပါေသာ စာဘူးေလး ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေဒါက္တာရန္ေနာင္ ေတြးမိေလသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ မိမိအား ေပးခဲ့ေလသနည္း၊ မစၥတာ အီဗရာဟင္ အေနႏွင့္ ထိုစာအားမဖတ္ဘဲ ဘာေၾကာင့္ အဆံုးစီရင္သြားခဲ့ ပါသနည္း စေသာ စဥ္းစား မရသည့္ အေၾကာင္းမ်ား ျဖင့္ ေဒါက္တာ ရန္ေနာင္ တေယာက္ ေခါင္းေနာက္ေနေလသည္။ သူပါဆယ္ထုတ္ကေလး ကိ္ု ျဖည္ လိုက္သည္။ သူထင္သည့္ အတိုင္း စာဘူးေလးျဖစ္ေနေလသည္။ အလြန္လဲ အံ့ၾသ သြားမိ

၏။ ခ်ီတံုခ်တံု စဥ္းစားရင္း စာဘူးေလးကို ဖြင့္လိုက္ေသာအခါ – - – - – -။

]]> http://www.zawzaw.com/2007/10/18/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac%e1%81%83/feed/ 3 စိတ္ေျပာင္းအကၡရာ – ၂ http://www.zawzaw.com/2007/10/17/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac-%e1%81%82/ http://www.zawzaw.com/2007/10/17/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac-%e1%81%82/#comments Wed, 17 Oct 2007 06:24:00 +0000 zzml33 http://balargout.wordpress.com/2007/10/17/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac-%e1%81%82/

တံခါးပြင့္သြားသည္ႏွင့္အတူ လြန္စြာမွအသားျဖဴလွေသာ အသက္၅၀ေက်ာ္ ခန္႕လူႀကီးတစ္ဦးထြက္လာၿပီး “ၾကြပါ ေဒါက္တာ” ဟု လြန္စြာပီသေသာ ျမန္ မာစကား ျဖင့္ ဆီးႀကိဳေလ၏။ ေဒါက္တာ ရန္ေနာင္လဲ အံ့အားသင့္သြား လ်က္ အိမ္ထဲသို႕ ၀င္ေရာက္သြား ေလသည္။ ထို႕ေနာက္ အိမ္၏ ဧည့္ခန္းသို႕ေရာက္ ေလသာ္ ထိုင္လ်က္စကား ေျပာၾကေလသည္။ ဧည့္ခန္း၏ အျပင္အဆင္မွာ ႏွစ္ ဆယ္ရာ စုဦးပိုင္း လက္ရာ ပရိေဘာဂမ်ား ျဖင့္ ဆင္ရင္ထားၿပီး အရာ အားလံုးမွာ အသစ္ကဲ့သို႕ ေတာက္ေျပာင္ေနေလ၏။ တခ်ိန္တခါက အလြန္ခ်မ္းသာ ေသာ သူမ်ား ေနထိုင္ခဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားေလ၏။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလ်ာက္ၾကည့္ ေသာ္လည္း မည္သူမွ် မေတြ႕ရေပ၊ ၾကည့္ေနရင္းမွ မစၥတာ အီဗရာဟင္က စကားစေျပာ ေလသည္။

ေမာင္ရင့္ကို ကၽြန္ေတာ္သိထားၿပီးသား ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ အေၾကာင္းဘဲ ေျပာ ၾကတာေပါ့၊ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ျမန္မာ လိုေကာင္းေကာင္း ေျပာတတ္ ေနတာကို ေမာင္ရင္ စိတ္၀င္စားေနတာလား။ ကၽြန္ေတာ္ ကရန္ကုန္မွာ ေမြးၿပီး ၁၃ ႏွစ္သား အထိ ျမန္မာျပည္မွာ ဘဲ ေနခဲ့တဲ့သူပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက အရင္ ကိုလိုနီ ေခတ္ တုန္းက ရန္ကုန္ရဲ၀န္ တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ ဒီအိမ္ႀကီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ ကတည္းက ေနခဲ့တဲ့ အိမ္ပါဘဲ၊ လန္ဒန္ကို ေျပာင္းၿပီး ေနာက္ပိုင္း လဲ ဒီ အိမ္ကို ေကာင္းမြန္စြာ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ့္ ဖခင္ႀကီးက အၿမဲ မွာေလ့ရိွ တာအျပင္ ၊ သူ႕ေသတမ္းစာထဲမွာ ဒီအိမ္ကို ကၽြန္ေတာ့ကို ေပးခဲ့ၿပီး ဆက္လက္ေစာင့္ ေရွာက္ဖ္ို႕ မွာထားေလေတာ့ အခုလို အၿမဲ ခမ္းနားေနေအာင္ ထိန္းသိမ္းခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက ျမန္မာေတြကို ေလးစားတယ္

ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ထံုးတမ္းေတြကို နားလည္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေရွးေဟာင္း ပစၥည္းေတြလဲ ၀ါသနာပါတယ္ဗ်၊ ၾကည့္ပါလား ဟိုဘက္မွာ ျမန္္မာ လက္ရာ ေရွး ေဟာင္းပစၥည္းေတြ၊ ဟုညႊန္ျပေလသည္။

ဟုတ္ေပသည္၊ မစၥတာ အီဗရာဟင္ ညႊန္ျပေသာ ေနရာသို႕ လွမ္းၾကည့္ေလသာ္ ေရႊခ်ီထိုး ပန္းခ်ီမ်ား၊ မွန္စီေရႊခ်စာတိုက္ပံုးမ်ား၊ ပန္းပု ရုပ္မ်ား၊ ေၾကးဆင္းတု၊ ေငြ ဆင္းတုမ်ား၊ အရုပ္၊ ေပစာ အေဟာင္းမ်ား စသျဖင့္ ေတြ႕ရေလ၏။

ဒါနဲဲေနပါဦး ခင္ဗ် ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို မစၥတာအီဗရာဟင္ ကဘယ္လိုသိတာလဲ ေျပာျပႏိုင္မလား။

ေအာ္- ဟုတ္သားဘဲဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ေမ့သြားလို႕၊ ေမာင္ရင့္ကို ကၽြန္ေတာ့္ သမီးရဲ႕ မိတ္ေဆြက သိတယ္ဗ်၊ ေမာင္ရင္နဲ႕ ေက်ာင္းေနဘက္လို႕ေျပာပါတယ္၊ သူ႕အမည္က ေမာင္ေမာင္၀င္းပါ၊ လန္ဒန္ေဆးရံုၾကီးကေလဗ်ာ။

ထိုမွပင္ ေဒါက္တာရန္ေနာင္လဲ မိမိ၏ ေက်ာင္းေနဖက္ အခန္းေဖာ္ ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္၀င္း ကို အမွတ္ရေလသည္။ သူႏွင့္ ေဒါက္တာရန္ေနာင္သည္ စိတ္တူ ကိုယ္တူ မိတ္ေဆြမ်ားအျဖစ္ ေဆးေက်ာင္းသား ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ ၾကၿပီး တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္ ေကာင္းေကာင္းသိေလသည္။ သူ၏ ထိုသို႕ စိတ္ပညာအေပၚ သုေသသနလုပ္ရန္ ေျပာျပေလတိုင္း စိတ္အား ထက္သန္စြာ နားေထာင္အားေပးေလ့ ရိွခဲ့သူလဲျဖစ္ေလ၏။

ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ- ကၽြန္ေတာ္သိပါၿပီ၊ ထားပါေလ ၊ မစၥတာ အီဗရာ ဟင္ရဲ႕ လိုရင္း ကိစၥေလး ေျပာပါဦး၊

အင္း – -

မစၥတာ အီဗရာဟင္ သက္ျပင္းရွည္ႀကီး တခုကို မႈတ္ထုတ္လိုက္သည္။

ဒီလိုေမာင္ရင္ေရ -

ကၽြန္ေတာ့္မိခင္က ဂ်ဴးအမ်ိဳးသမီး၊ ဖခင္က အဂၤလိပ္တေယာက္ ျဖစ္ေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဂ်ဴးကျပားဆိုပါေတာ့၊ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟ
ာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဂ်ဴး ဘာသာေရာ၊ ခရစ္ယန္ ဘာသာကိုပါ ရင္းႏွီးလာခဲ့တယ္ စာေတြလဲ သင္ခဲ့တယ္၊ ဟီဘရူးစာေတြလဲ ကၽြန္ေတာ္တတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ဖခင္က ေရွး ေဟာင္းပစၥည္းေတြကို ၀ါသနာပါတယ္ ဆိုတာေျပာခဲ့ၿပီးၿပီေနာ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေလာက္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက ေရွးေဟာင္း စာထည့္တဲ့ ၾကဴပ္ေလး တခု ၀ယ္လို႕ရလာခဲ့တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ေထာင္က်ေန၊ အေမကလည္း ဆံုးသြားခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ အဖိုးႀကီး ျဖစ္ေနေပမယ့္ အၿငိမ္မေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက ေဂ်ရဳဆလင္ သြားရင္း ေရွးေဟာင္းပစၥည္း ဆိုင္တခုက ၀ယ္လာခဲ့တာေပါ့။ ၀ယ္လာတာကလဲ သူ႕ဟာသူ လက္ရာေလး သေဘာက်လို႕ ၀ယ္လာခဲ့တာဘဲ၊ ေရာ့ဒီဟာေလးဘဲ၊

ဟု ေျပာရင္း ေဒါက္တာရန္ေနာင့္ ထံသို႕ပိုက္လံုးလိုလို ၊ စာခၽြန္ထဲ့တဲ့ ဗူးလို ဟာေလးတစ္ခု ျပေလသည္။

ထိုပစၥည္းေလးမွာ ေၾကးႏွင့္လုပ္ထားဟန္ရိွၿပီး တစ္ဖက္က တံုးတိ၊ ေနာက္တဖက္က အခၽြန္ပံု စံျပဳလုပ္ထားကာ၊ ေဘးဘက္တြင္ စာမ်ား ေရးထား သည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။

ထို႕ေနာက္ ဆက္ေျပာေလ၏။

အဲဒီပစၥည္းေလးကို ၀ယ္လာၿပီး သံုးလေလာက္အၾကာမွာ အေဖကကၽြန္ေတာ့္ကို လာခဲ့ပါဦးလို႕ မွာၿပီးေခၚလို႕ ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့ သူက အခုဟာေလး ထုတ္ျပတယ္၊ သူက မ်က္ေစ့ကလဲ မႈန္ေန၊ လက္ကလဲ တုန္ေန၊ ေနာက္တခု ကဟီဘရူး လိုလဲ သိပ္မတက္လို႕ ေခၚၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကို ဖတ္ခိုင္းတာဗ်၊ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ေတာ့ အပန္းမၾကၤီးတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းဘဲ ေကာက္ဖက္ျပ လိုက္တာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ သူ႕မွာ ေရးထားတဲ့ ဟာကေရွးေဟာင္း ဟီဘရူးစာ ေတြဗ် ကၽြန္ေတာ္မနဲ ဆက္စပ္ၿပီး ျပန္ယူရတယ္၊ ၾကဴပ္ေပၚမွာ ေရးထားတာက

“စိတ္ေျပာင္းအကၡရာ” တဲ့ဗ် ေအာက္ဖက္မွာေတာ့ စာကိုဖတ္ကာ သင္သြားလိုရာ သြားပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဖတ္ၿပီးေရာ အေဖက ဘူးကို ဖြင့္ၾကည့္ခိုင္းတယ္၊ ေတာ္ ေတာ္နဲ႕ ဖြင့္ မရဘူးဗ်ာ၊ ေနာက္ေတာ့မွ ပြင့္သြားတယ္၊ ပြင့္လဲသြားေရာ စာေလးတေစာင္ ထြက္က်လာတယ္၊ စာဆိုေပမယ့္ စကၠဴ ေပၚမွာ ေရးထားတာ မဟုတ္ဘူး၊ ပိတ္စလို ဟာေပၚမွာ ေရးထားတာ၊

ဟုတ္လား ဘာေတြေရးထားလဲ ဟု ေဒါက္တာရန္ေနာင္မွ စိတ္၀င္တစားေမး ေလရာ။

အေမေလး ငါ့တူရာ ဘာေရးထားလဲ ဆံုးေအာင္ မဖတ္၀ံ့ ပါဘူး။ ခုလဲ ဒီအေၾကာင္းေလးေျပာမလို႕။

ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ ေဆာရီးပါ ၊ ဆက္ပါဦး။

ကၽြန္ေတာ္လဲ ထြက္လာတဲ့စာ ကို ထုတ္ၿပီး ဖတ္တာေပါ့ ၊ စာကို စဖတ္တယ္ ဆိုရင္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘာျဖစ္သြားတယ္မသိဘူး၊ သတိရလို႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ လက္ထဲမွာ ဓားႀကီးတလက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ ဗိုက္ကို ျပန္ေတ့ထားတာေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အံ့အားသင့္ ေနတာေပါ့။

အေဖက ေတာ့ ရဲကိုဖံုးဆက္မလို႕ လုပ္ေနရာက ကၽြန္ေတာ္သတိရ လာမွန္းသိေတာ့ သူမဆက္ေတာ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္နားေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတယ္ဘာျဖစ္သြားသလဲ အေဖ့ကို ေမးေတာ့ ၊

မင္းက စာကို ဖတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ဘဲ ေတာင့္ေတာင့္ ႀကီးုျဖစ္သြား တာနဲ႕ ငါလဲစာကို ေဆာင့္ဆြဲ လုလိုက္တယ္တဲ့၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေနာက္ေဖး ဘက္ကို တလွမ္းျခင္းလွမ္းသြားၿပီး ဓါး ကိုဆြဲလာတာတဲ့၊ သူလဲ ေအာ္ေပမယ့္ ဘာမွ ကၽြန္ေတာ္က သိပံုမေပၚလို႕ ရဲကို အေၾကာင္းၾကားမလို႕ လုပ္ေနတုန္း အခုလို ျပန္ၿပီး ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္သြားတယ္ ဆိုၿပီး ေျပာတယ္။ (ဆက္ရန္)

]]> http://www.zawzaw.com/2007/10/17/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac-%e1%81%82/feed/ 0 စိတ္ေျပာင္းအကၡရာ http://www.zawzaw.com/2007/10/16/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac/ http://www.zawzaw.com/2007/10/16/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac/#comments Tue, 16 Oct 2007 08:11:00 +0000 zzml33 http://balargout.wordpress.com/2007/10/16/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac/ အေမာတေကာႏွင့္ ေျပးတတ္ လာလို႕လားမသိ တကိုယ္လံုး ေခၽြးေတြႏွင့္၊ တဒိတ္ဒိတ္ႏွင့္ ခုန္ေနေသာ ရင္ကိုအတန္ငယ္ၿငိမ္သက္ သြားေစရန္ေရ ေအးေအးေလးတခြက္ ေသာက္ ခ်င္ေနသည္၊ သို႕ေပမယ့္ လူတကိုယ္လံုးမလႈပ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ကိုအားအင္ ကုန္ခန္း ေန ၿပီ။ သက္ျပင္းရွည္ တခ်က္ကိုေျဖးညင္းစြာ မႈတ္ထုတ္ရင္း ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္တိုင္ေလွ်ာ့ခ် ကာ ေန႕လည္က အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ေတြးၿပီး ထိတ္လန္႕လာမိျပန္သည္။ အတန္ၾကာေတာ့ သူအိပ္ေပ်ာ္သြား မိသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ေန႕လည္က အျဖစ္ေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္ ေနမွာ အမွန္ပင္ – - – - -

မနက္ ၈ နာရီ

သူတေယာက္ထဲေနသည့္ အခန္းမို႕ တခါတေလ ရႈပ္ပြေနတတ္လည္း အားသည့္ ရက္ဆို ရင္ေတာ့ အခန္းရွင္းေလ့ ရိွေပမယ့္ ဒီေန႕ေတာ့ သူစိတ္၀င္စားသည့္ အေၾကာင္း အရာ တခု ကသူ႕ကို အျပင္ထြက္ဖို႕ ျဖစ္လာသည္။ သူဆိုတာကေတာ့ ေဒါက္တာ ရန္ေနာင္ ၊ဆရာ၀န္ ျဖစ္လာခဲ့ဲၿပီးေနာက္ မွ မႏုသေဗဒ ႏွင့္ စိတ္ပညာ ကို ပိုမို စိတ္၀င္စားလာသူ။ ဒီပညာရပ္ အေပၚလဲ ဆက္လက္ ေလ့လာသုေသသန ျပဳ ရန္စိတ္အား ထက္သန္သူ တဦးလဲျဖစ္သည္။ သူစိတ္ အ၀င္စားဆံုးမွာ တဆံုတခု၏ ေသးဖြဲေသာ အက်ိဳးဆက္မွ ၾကီးမွားေသာ အေျပာင္း အလဲ ျဖစ္သြားျခင္းဟာ လူ၏စိတ္ႏွင့္ ဆက္ဆက္မႈရိွ မရိွ၊ ၿပီးေတာ့ ခႏၱာကိုယ္အေပၚ မည္သို႕သက္ ေရာက္တတ္သလဲ။ အဲဒီႏွစ္ခုဟာ တျပိဳင္နက္ ဆက္စပ္ၿပီး မည္သို႕ အလုပ္ လုပ္ သလဲ ဆိုတာေတြကို ေလ့ လာေနခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ တေန႕ကေတာ့ သူ႕ထံစာတေစာင္ ေရာက္ လာသည္။ စာမွာ မည္သည့္ ႏိုင္ငံ ၊ မည္သည့္ စာတိုက္ ကပို႕သည္ဟု မသိရဘဲ စာအိပ္ ေပၚတြင္ သာ သူ၏ လိပ္စာ ႏွင့္ အမည္တပ္ထားသည့္ အတိုင္းလက္ခံ မိေလသည္။ စာထဲ တြင္ စာေရးသူမွာ မစၥတာ အီဗရာဟင္ ဆိုသူ ျဖစ္ၿပီး ၊ သူ႕ထံတြင္ထုူးဆန္းေသာ စာရြက္တရြက္ ရိွေၾကာင္း ၊ မည္သည့္ ဘာသာျဖင့္ ေရးထားသည္ဟု ေဖာ္ရန္ခက္ခဲေၾကာင္း၊ သို႕ေသာ္ ထိုစာရြက္ ကိုဆံုးေအာင္ ဖတ္ၿပီး သည့္ သူတိုင္းသည္ ကိုယ့္ကို ကိုယ္သတ္ေသသြားေလ့ ရိွေၾကာင္း၊ သူကိုယ္တိုင္မွာမူ တ၀က္ခန္႕ ဖတ္ဘူးကာ ကိုယ့္ကိုယ္ ကို အဆံုးစီရင္ ရန္အေတြးမ်ား ေပၚခဲ့သည္မွာ သံုးၾကိမ္ခန္႔ ရိွၿပီ ျဖစ္ၿပီး အထေျမာက္သည္ မရိွေသးေၾကာင္း၊

အခုလို ထူးဆန္းေသာ အရာမ်ားကိုေလ့လာၿပီး စိတ္ကို သုေသသန ျပဳေနသည့္ မစၥတာ ၇န္ ေနာင့္ အေၾကာင္းကို သူမိတ္ေဆြတစ္ဦး ထံမွ ၾကားသိရျခင္း ရိွသျဖင့္ အခုလို ဆက္သြယ္ရ ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ႏွင့္ သူ႕အားျပန္ဆက္သြယ္ရန္ လိပ္စာတို႕ကို ေရးထားေလ၏။

ေဒါက္တာရန္ေနာင္လဲ ေတြေ၀ျခင္း ၊ ထူးဆန္းျခင္း၊ မယံုၾကည္ ျခင္းမ်ားျဖင့္ ဆက္သြယ္ရန္ သင့္ မသင့္ ကိုစဥ္းစားေနမိ၏။ ဆက္သြယ္သြားေရာက္ရမည့္ ေနရာမွာ အလံုဘက္တြင္ ျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ဦးသည္ မိမိလို ဆရာ၀န္ေပါက္စ ေလးကို ထို သို႕ ဆက္သြယ္ရသည္ကို မေတြးတတ္ေအာင္ရိွေနရင္း ၀ါသနာပါသည္တေၾကာင္း၊ စိ္တ္ပညာႏွင့္ ပတ္သတ္လွ်င္ ထူးဆန္းမႈဟူ သမွ်ကို သိခ်င္သည္ကတေၾကာင္း၊ လူငယ္ပီပီ ေၾကာက္စိတ္ မရိွကာ အရာရာ စမ္သပ္ၾကည့္မွ ယံုႏိုင္မည္ ဟုစိတ္ထင္သည္က တေၾကာင္းျဖင့္ လာမည့္ အားရက္တြင္ သြားေရာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေလ၏။ထို႕ေၾကာင့္ လူတဦးအား လမ္းစားရိတ္ ေပးကာ မစၥတာ အီဗရာဟင္ထံ လႊတ္ၿပီး လာမည့္ ရက္တြင္ သူလာမည့္ အေၾကာင္း ေျပာ ခိုင္းထားလိုက္ေလၿပီး ျဖစ္ကာ ခ်ိန္းဆိုထားသည့္ အခ်ိန္မွာ ၉ နာရီခြဲ ျဖစ္ကာ ထိုသို႕ အျမန္ေရာက္ရန္ စိတ္အားထက္သန္ေနလ်က္ရိွကာ ျပင္ဆင္စရာမ်ားကို ျမန္ျမန္ ျပင္ဆင္ ေန မိေလသည္။

၈နာရီ ၄၅

အိမ္ေပၚမွ အေသာ့
ေလးဆင္းလာရင္း လမ္းေပၚတြင္ေတြ႕သည့္ အငွားကား တစ္စီးကို တားလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ အလံုသို႕လိပ္စာပါသည့္ အတိုင္းသြားေရာက္ရန္ ေျပာလိုက္ေလ ၏။ လမ္းမွာ သမၼတအိိမ္ေတာ္နားတြင္ရိွၿပီး၊ မီးရထား လမ္းႏွင့္ ကပ္ရပ္ ျဖစ္သည္။ တလမ္းလံုးမွာ သစ္ၾကီး၀ါးၾကီးမ်ား ျပည့္ေနၿပီး ျခံ အက်ယ္ၾကီးေတြ ျဖစ္ကာ အိမ္ေတြမွာလဲ ေရွး လက္ရာ ဘိုအိမ္ၾကီးမ်ားျဖစ္ ေၾကာင္းေတြေလသည္။ လမ္းသည္ အေတာ္ပင္တိတ္ဆိတ္ ၿပီးလူသြားလူလာ ကင္းလွ၏။ မ်ားမၾကာမီတြင္ လိပ္စာပါသည့္ အတိုင္း ထိုျခံၾကီးကို ေရာက္ေလ၏။ ၿခံေရွ႕တြင္ ကားရပ္ခိုင္းကာ ဆင္းၿပီးေနာက္၊ ျခံတံခါးကို တြန္းၾကည့္ရာ အလိုက္သင့္ ပြင့္သြားေလသည္။ ေခြးမ်ားထြက္လာမလား၊ အေစာင့္တေယာက္ေယာက္မ်ား ထြက္လာမည္လားဟု ထင္မိေသးသည္။ သို႕ေသာ္ မည္သူမွ်ထြက္လာျခင္း မရိွ ၊ ၿခံမ်ားမွားေန သလား၊ မျဖစ္ႏိုင္ လိပ္စာအရ ဒီေနရာအမွန္ပင္။ ထို႕ေနာက္ ျခံတခါးကိုတြန္းဖြင့္ၿပီး ေလ်ာက္လာ လိုက္သည္။ ၿခံထဲေရာက္မွ အေတာ္က်ယ္၀န္းေၾကာင္းသတိ ထားမိေလ၏။ ၿခံ၀ႏွင့္ အိမ္မၾကီးမွာ အနည္းငယ္လွမ္းၿပီး စိတ္အထင္ ကိုက္ ၂၀၀ ေလာက္ရိွမည္ ထင္ရ၏။ ေပၚတီကိုယ္ထဲမေရာက္ခင္ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ တိုက္ခံအိမ္ ႏွစ္ေဆာင္ၿပိဳင္ၾကီး ျဖစ္ကာ အေတာ္ အိုမည္ ထင္ရေသာ္လဲ အနီးေရာက္ေလေသာ္ အေတာ္အတန္ ေကာင္းမြန္ေန ေသးေၾကာင္း ေတြ႕ရသျဖင့္ လူေနသည္မွာ ထင္ရွားလွသည္ဟု စိတ္ထဲၿပံဳးမိလိုက္ေသးသည္။ ထူးဆန္းသည္က ခုခ်ိန္ထိ လူသူတဦးတေယာက္မွ မေတြ႕မိျခင္းပင္။ သူ႕စိတ္ထဲ တြင္ သရဲကား ထဲမွ အိမ္ၾကီးတခုအလား ျမင္ေယာင္မိရင္း ေၾကာက္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာေသး၏။ ပတ္၀န္းက်င္ကလဲ တိတ္ဆိတ္လြန္းကာ ေလေျပေလးတခ်က္ေ၀ွ႕ မွ အနည္းငယ္ယိမ္းသြားေသာ သစ္ရြက္ခက္သံေလးမ်ား ကသာ သူနဲ႕ အတူ အေဖာ္ျပဳေနေလ၏။

ေပၚတီကိုမွ တဆင့္အိမ္တံခါးကို ၀င္လာလိုက္သည္။ တံခါးေရာက္ရန္ ေလွကားေလးႏွစ္္ထစ္တက္ ရၿပီး ေျခာက္ေပခန္႕က်ယ္ေသာ အိမ္ကိုပတ္ ထားသည့္ လူသြားလမ္းေလးကို ျဖတ္ရေသးသည္။ ၿပီးေနာက္ တံခါး၀အေရာက္တြင္ တံခါးအား ေခါက္မည္ အလုပ္ တံခါးသည္ အလိုအေလ်ာက္ပြင့္ သြားၿပီး အထဲမွ ရုတ္တရက္ထြက္လာေသာ အသံ၊ ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းက သူ႕အား ရုတ္တရတ္ – - – - -

(ဆက္ရန္)

]]> http://www.zawzaw.com/2007/10/16/%e1%80%85%e1%80%ad%e1%80%90%e1%80%b9%e1%80%b1%e1%80%bb%e1%80%95%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%a1%e1%80%80%e1%81%a1%e1%80%9b%e1%80%ac/feed/ 1 သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ http://www.zawzaw.com/2007/09/14/%e1%80%9e%e1%80%b0%e1%80%84%e1%80%9a%e1%80%b9%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7/ http://www.zawzaw.com/2007/09/14/%e1%80%9e%e1%80%b0%e1%80%84%e1%80%9a%e1%80%b9%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7/#comments Fri, 14 Sep 2007 08:10:00 +0000 zzml33 http://balargout.wordpress.com/2007/09/14/%e1%80%9e%e1%80%b0%e1%80%84%e1%80%9a%e1%80%b9%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7/ ဒီအေခြေကာင္းတယ္ကြာ မင္းနားေထာင္ၿပီး ၿပီလား။
ေအး- ဒါေပမယ့္ ငါက တက္ကႏိုေတြ ပိုၾကိဳက္တာကြ။
ဒါေတြက ရက္ပ္ မဟုတ္ဘူး၊ ဟစ္ေဟာ့ေတြကြ၊ ငါေတာ့ၾကိဳက္တယ္။ လိုက္ဆိုၾကည့္ ၊
ဟာကြာ မင္းတို႕ ဟာေတြ ကို ငါေတာ့ ခံစားလို႕မရဘူး။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဒီေကာင္ ကဘယ္ေတာ့မွ အျမင္မတူ၊ သို႕ေသာ္လဲ သီခ်င္းေတြၾကိဳက္တာေတာ့ တူသည္။ အခုလဲ တကၠသိုလ္ စိန္ရတု ပြဲရိွလို႕ ဒီေကာင္ေတြ အဖြား ၿခံမွာ လာအိပ္ၾကတာျဖစ္သည္။
ဟိုေကာင္ ေအဘီစီ မလာေသးဘူးလား။


ေအး လာ မယ္တဲ့ သူႈ႕ အေဖဆူေနလို႕တဲ့၊ ရက္ပါ ပုညေတာ့ ငါတို႕ သြားေခၚ မယ္။
သြားမယ္ေလ ဒါဆို။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဖိုးေနေခၚ သူငယ္ခ်င္းတို႕ရက္ပါ ပုည ရွိရာ ဗိုလ္တေထာင္ သို႕ ကားငွား ၿပီးထြက္လာ ခဲ့ လိုက္သည္။ တကယ္ဆို ပြဲႏွင့္ ပိုနီးသည့္ လွည္းတန္းက သူတို႕အိမ္မွာ ေနရင္ ပိုလြတ္ လပ္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူကမေတြက ၆ မိုင္ခြဲ ကိုဘဲ လာေနေစခ်င္ လို႕သာ အခု ေရာက္ေနရ ျခင္းျဖစ္သည္။
ေရာက္ၿပီ – ဗိုလ္တေထာင္ – ကားခက ၂၅၀ သာေပးရေသးသည့္ အခ်ိန္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဟိုသြား ဒီစားႏွင့္ တေန႕ ကို ၃၀၀၀ ေလာက္ကုန္သည္။ ခုလဲ ပိုက္ ပိုက္ သိပ္မရွိ။ ပုည ႏွင့္ ေတြ႕ေတာ့ အာရေက ေလးမ်ား ဖန္လာရန္ ေျပာရသည္။ သူ႕မွာ ၈၀၀၀ ေက်ာ္ရိွတာ ဆိုေတာ့ မဆိုး၊ ေယာက္လမ္း ဘက္ ေလွ်ာက္ပတ္ ၿပီး ေနာက္ လွည္းတန္းတြင္ ေအဘီစီႏွင့္ ေတြ႕သည္။
ငါေတာ့ တညေလာက္ဘဲ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္၊ ဖားသားၾကီး ပြားေနတယ္ကြ။
လာပါကြာ- တညလဲ တညေပါ့၊ ဟိုေကာင္ ပုညမွာ သီခ်င္းေခြ အသစ္ေတြရွိတယ္၊ ပါလာတယ္ကြ
ေအး – ငါလဲနားေထာင္ ခ်င္တယ္၊
မင္းက လဲငါၾကည့္ ေနတယ္၊ ေျပာေတာ့ ရက္ပါ။ ၀တ္တာက underground နဲ႕ ေဘာင္းဘီ အက်ပ္။
ဟား ဟား။
ေအဘီစီ ဆိုသည္မွာ သူေနေသာ ေနရာကို အစြဲဲျပဳ ကာကၽြန္ေတာ္တို႕ ေခၚတာျဖစ္သည္။ သူ႕ အမည္က ဟိန္းေဇာ္ဟန္။ တေက်ာင္းထဲ ကမဟုတ္ ၾကေပမယ့္ ၀ါသနာ တူေတြမို႕ စုမိေနတာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ညေနေလာက္မွာ ဖိုးေနတို႕ အဖြား အိမ္ျပန္ေရာက္လာ သည္။ သူတို႕ ၿခံက က်ယ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မွာ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေနလိုသျဖင့္ အိမ္ ၾကီးထဲမွာ မေနလို၊ ဒါေၾကာင့္ ဂိုေထာင္ အေပၚက အခန္း ၾကီးမွာ သြားေနၾကသည္။ ဂိုေထာင္ အေပၚ ေပမယ့္ အဲယား ကြန္းပါသည့္ အခန္း ျဖစ္ကာ ကုတင္ ႏွစ္လံုး ရိွသည္။ ေရ ခ်ိဳးခန္း အိမ္သာ ပါသည္။ ဒီေတာ့ ဂြတ္ထ ဂြတ္ထ ေကာင္း ေလစြ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရ ခ်ိဳးၾကသည္။ ည ၇ နာရီေလာက္မွာ ေတာ့ ဖိုးေန အမေတြႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တကၠသိုလ္ စိန္ရတု က်င္း ပရာေက်ာင္း ထဲသို႕သြား ၾကေလသည္။ မုန္႕ေတြစား ၊ ျမားပစ္။ ေကာင္မေလး ေတြ ၊ မမ ေတြကို လိုက္ၾကည့္ ႏွင့္ ည ၉ နာရီ ခြဲသာသာ ေလာက္ အိမ္ ျပန္ လာၾကသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဖဲရိုက္ ၾကသည္။ သီခ်င္းနားေထာင္ၾက သည္။ ပုညက လဲ သူ႕ အေခြသစ္ေတြကို ထုတ္ၾကြား၊ ေအဘီစီကလဲ သူၾကိဳက္တဲ့ အေခြေတြကို အလစ္သုတ္ရန္ စီစဥ္ေန၏။ ၁၂ နညရီ ေက်ာ္ ေလာက္မွာ ဗိုက္ဆာလာကာ ဖိုးေန၏ အမ ေတြကို သြားႏိုး၊ ထမင္းထေၾကာ္ခိုင္း ႏွင့္ အလုပ္ရႈပ္ၾကေလ သည္။ မညည္းမျငဴ ထလုပ္ ေပးေသာ ထိုသံုးေယာက္လံုးေသာ အမ ေတြကို တကယ္ေလးစားမိသည္။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ ၂ နာရီလဲ ထိုးေတာ့မည္။ အိပ္ ဖို႕ လုပ္ေတာ့ ကုတင္က ႏွစ္လံုး လူက ေလး ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ေတာ့ ဆင္း အိပ္ရမည္။ ကၽြန္ေတာ္ က ေအာက္မွာ အိပ္မယ္ဆိုေတာ ့ ဖိုးေနကလဲ ေအာက္၊ ေအဘီစီက လဲ ေအာက္ ျဖစ္ သြားသည္။ ပုည တစ္ေကာင္သာ ကုတင္ေပၚတက္ အိပ္ ေလသည္။ မီး မွိတ္လိုက္၏။ ၿခံထဲတြင္ ထြန္းထားေသာ မီးေရာင္ လဲ့လဲ့ သာ အခန္းထဲ အနည္းငယ္ ထိုး၀င္ေန၏။
ေအာက္တိုဘာလား ဒီဇင္ဘာလား မမွတ္မိ၊ ေဆာင္းေတာ့့၀င္ေနၿပီ။ သစ္ပင္ ၀ါးပင္ေတြရိွ သျဖင့္ ခ်မ္းလွသည္။ အားလံုး တိုးေ၀ွ႕ကာ အိပ္ေနလိုက္သည္။ ဘာလို အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ မသိ ၊ အသံတသံၾကား လို႕ႏိုးလာေလသည္။ ဘယ္သူမွေတာ့ မေတြ႕၊ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွ ျဖစ္သည္။

]]> http://www.zawzaw.com/2007/09/14/%e1%80%9e%e1%80%b0%e1%80%84%e1%80%9a%e1%80%b9%e1%80%81%e1%80%ba%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%99%e1%80%ba%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%82%8f%e1%80%bd%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%b7/feed/ 3 ဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း – ဂ်က္ဂ်က္ http://www.zawzaw.com/2007/09/13/%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b9%e1%80%b8-%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%b9/ http://www.zawzaw.com/2007/09/13/%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b9%e1%80%b8-%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%b9/#comments Thu, 13 Sep 2007 06:50:00 +0000 zzml33 http://balargout.wordpress.com/2007/09/13/%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b9%e1%80%b8-%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%b9/ မိုးေတြ တရေဟာ ရြာခ်ေနသည္။ အဲဒီေန႕ညေန ကို ေတာ့ အထိတ္ တလန္႕ႏွင့္အမွတ္ ရခဲ့ရ ပါသည္။ ဘယ္လိုပါ လိမ့္။
ႏွစ္ေတြေတာင္အေတာ္ ၾကာသြားခဲ့ ၿပီ၊ သူမနဲ႕ ညေန တစ္ခု၊ ရယ္စရာလဲ ေကာင္း ၊ အင္း စိတ္ညစ္စရာ လဲ ေကာင္း။ ကဲ ဗ်ာ ေျပာခ်လိုက္ ေတာ့မယ္။ သူနဲ႕ေပါ့


သူဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး ႏွစ္လံုးသား ေလးတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သူေလး။ သူေလးနဲ႕ မွတ္မွတ္ ထင္ထင္ အရာ ေပါင္းမ်ားစြာ ထဲက အဲဒီေန႕က အေၾကာင္းကို တခါတရံ သတိရတတ္ေလ့ ရွိတယ္။ တကယ္ ဗ်ာ မိုးေတြတရ ေဟာ ရြာတာ က ျပန္ စၾကတာ ေပါ့။
တညေနလံုး သဲေနတဲ့ မိုးက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူ႕ကို ၾကာၾကာ ေတြ႕ ျဖစ္ဖို႕ အေၾကာင္း ျပ ခ်က္ အျဖစ္ အဲဒီေန႕ က ေပ်ာ္ ရႊင္ စြာ ကၽြန္ေတာ္ အသံုးျပဳ ခဲ့ မိပါ သည္။ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ တာေမြပလာ ဇာတြင္ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ ၊ မုန္႕စားႏွင့္ ေတာ္ ေတာ္ အခ်ိန္ ျဖဳန္းပစ္ခဲ့ လိုက္ျခင္းျဖင့္ နာရီ လက္တံ တခ်ိဳ႕ ၏ တြားသြားမႈ အား ေခတၱ လစ္လွ်ဴ ရႈ ထားပစ္ ခဲ့မိသည္။
အခ်ိန္ ဆိုတဲ့ သေကာင့္ သားက အေမွာင္ ႏွင့္ ပူးေပါင္း လာေသာ အခါ သူမကို စိုးရိမ္ စိတ္မ်ား ေမြးဖြား ေပး ခဲ့ေလသည္။
စိုးရိမ္ စိတ္က ထြက္က်လာတဲ့ ေနာက္က်ရင္ ေတာ့ အဆူ ခံရေတာ့ မွာဘဲ ဟု ေရရြက္ ျခင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အား အိမ္ ျပန္ ပို႕ရန္ အခ်က္ျပ လာေလ၏။ တကယ္ ပင္ ေမွာင္ေနသည္။ ၆ နာရီ ၃၀ ေလာက္ရွၿပီ။ မိုးေရေတြ သြန္ ခ်ခဲ့ ျခင္းကို မၿမိဳ ႏိုင္ရွာ သည့္ လမ္းေဘး ေရေျမာင္းမ်ား ၏ အန္ဖတ္မ်ား တေလ်ာက္ သူမ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္လာ ခဲ့ရင္း ကား တစ္စီး ငွား လိုက္ခဲ့ သည္။
ဘယ္ကိုလဲ
ေက်ာက္ ကုန္းဘက္
၅၀၀ ေပးရမယ္
ဟာဗ်ာ ဒီဘက္ကျဖတ္သြားရင္ နီးနီးေလး ၃၅၀ ထား
မရဘူး ငါ့ညီရ ဆီေစ်းေတြကတက္ ေနတာ
(အၿမဲတမ္းညည္းေလ့ ရွိ သည့္ကားသမားစကား)
အင္းေလ အသြားအျပန္ယူမယ္၊ ၿပီးရင္ ပုဇြန္ေတာင္ပို႕ ေပး ၅၀၀ ယူလိုက္
အာ
ကားသမား နဲနဲ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္သြားသည္။
၅၀ ေလာက္ ပိုေပး
ေကာင္မေလးမ်ား ေရွ႕တြင္ ေငြေရးေၾကးေရး အတြက္ မျငင္းတတ္ သည့္ လူငယ္ သဘာ၀ အေလ်ာက္ သေဘာထားႀကီး စြာ ျဖင့္ ၅၀ပို ေပးလိုက္သည္။
ကားေပၚ ေရာက္ ေတာ့ မွ ႏွစ္ေယာက္သားကိုယ့္ ပံု ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္မိသည္။ ႏွစ္ေယာက္လံုး မိုးေတြ စိုလို႕၊
ခိုက္ခိုက္တုန္ ေနေသာ ေအးစက္စက္ သူ႕လက္ ဖ၀ါးေလး အား အသာအယာ ဆုတ္ကိုင္ ထားရင္း သူမ ရဲ႕ ဦးခါင္း ေလး အားရင္ ခြင္ထဲ ထည့္ကာ တြန္႕လိတ္ကာ ရႊဲ စို ေနသည့္ သူမ၏ ဆံႏြယ္ မ်ားကို လဲ ပါးျဖင့္ ကပ္ကာ တယုတယ- – - – -
“ဘုန္း”
ဘာသံမွန္း မသိ သျဖင့္ ရုတ္ တရက္ လန္႕ သြားသည္။ အသံကေတာ့ ေဘးက လာတာဘဲ ေနာက္လွည့္ ၾကည့္လိုက္ ေတာ့ လဲ ဘာမွ မဟုတ္။ ခဏ ေနေတာ့ စူပါ၀မ္းရွိရာ နားမွ မီးပိဳင့္ေရာက္ လာသည္။ တာေမြ သခ်ိဳင္း ကို ဖ်က္ ထားေသာ ေျမ ကြက္ လပ္ႀကီးမွ ေလေအး ေအးမ်ားက စိမ္းစိမ္း ၾကီး တိုက္ ခတ္လာ သည္။ ပိုင့္မိ လို႕ ရပ္ ထားေသာ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ ကား၊ သူမေဘးမွ တခါးသည္ ရုတ္တရက္ ပြင့္ သြားသည္။
ႏွစ္ေယာက္သား ၾကက္ေသေသ ၿပီးေငး မိေန၏။
“ဘုန္း”
မီးလဲ စိမ္းေရာ အလိုလို ျပန္ ပိတ္ သြားေလသည္။ ေဟ့လူ ေဟ့လူ ဒါ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။
ကားသမားက ဗိုလ္ ေအာင္ဒင္ ၿပံဳး ၿပံဳး ျပရင္း
ဂ်က္ မက်တာ ပါ၊ စိတ္မပူပါနဲ႕
ကၽြန္ေတာ္လဲ ယံုသလိုလိုရွိတာႏွင့္သူမကို ကၽြန္ေတာ့္နားပိုၿပီးနီးနီးကပ္ ကပ္ ဆြဲ ထားလိုက္၏။ ဟိေပ်ာ္လိုက္တာ။ ေပ်ာ္ လို႕ မဆံုးပါဘူး ဒီတခါက်ေတာ့ ကားသြားေနရင္း တခါးက ပြင့္လိုက္ ပိတ္လိုက္၊ ကၽြန္ေတာ့ ဘက္ က ပြင့္လိုက္ ၊ ေရွ႕ ခန္း ကပြင့္လိုက္ႏွင့္၊
အား – - – ေၾကာက္ တယ္ ၊ ကို – - ဘာျဖစ္တာလဲ လုပ္ဦး
သူမအလန္႕ တၾကား ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖက္ရင္း မ်က္ စိမွိတ္ ၿပီး ဇြတ္ ေအာ္ေနသည္။
အစ္ကို ကားရပ္လိုက္ပါ။
ေယာက်ား တစ္ေယာက္တြင္ ရွိရမည့္ အသံထက္ ပိုမို မာေၾကာေသာ ေလသံျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္း ဆိုလိုက္သည္။
ေကာင္မေလ
းက ေၾကာက္ေနၿပီ မဟုတ္လား၊ အားကိုးစရာ ကိုယ္ဘဲရွိ၊ အဲဒီလို ေပါခ်ာခ်ာ အသိေတြကလဲ ခါင္းထဲ မၾကာမၾကာ ၀င္လာ၏။
ကားရပ္လိုက္ သည္ ၊ ရပ္လိုက္သည့္ ေနရာ ကလူေရာ ကားပါရွင္းေန ေလသည္။
ေျပာပါဦး ဗ်ာ ဒါဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ၊ ခ်က္ မက် တာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။
ကားသမား မ်က္ႏွာ မေကာင္းစြာ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကို ေသ အခ်ာ ၾကည့္ ေလသည္။
ဒီလိုပါကြာ ၊ ငါ့ ကားက သရဲရွိတယ္
ဗ်ာ – - –
သရဲ ၊ လမ္းကေမွာင္ ေန ၊ကား က လဲေၾကာင္ ေနၿပီ၊ ေနာက္ေတာ့ သရဲတဲ့၊ အမေလးဗ်ာ ဒြတ္ခ
ဒါေပမယ့္ မေၾကာက္ပါနဲ႕ ငါ့တူရယ္၊ ဘာမွ မျဖစ္ေစရ ပါဘူး၊ မင္းတို႕ကို အိမ္တိုင္ ရာေရာက္ လိုက္ပို႕ ေပးပါ့မယ္။
ဟာဗ်ာ ေၾကာက္စရာႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္ေၾကာက္တာ မဟုတ္ဘူး ၊ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္မေလး ေၾကာက္ေနၿပီဗ်
တကယ္ပါ ငါ့တူရာ – ဘာမွ မျဖစ္ေစရဘူး၊ ဦးေလးေျပာ ေပးမယ္
ဘယ္လိုေျပာမွာလဲ
ကဲ – အခု မင္းတို႕ ေရွ႕မွာ ေျပာမယ္ – ေအာင္ေမာင္းေရ ၊ မင္းမေနာက္နဲ႕ ကြာ၊ ကားဆြဲ မေကာင္းရတဲ့ အထဲ၊ မင္းေနာက္ ထပ္ စေနရင္ ငါလဲ ငတ္ မင္းလဲ ေမာင္းထုတ္ခံရမယ္ေနာ္၊ မလုပ္နဲ႕ ေတာ့
အင္- -ဒီလိုေျပာလို႕ ရလား
ရတာေပါ့
သူက သေဘာတူတယ္လဲ မေျပာဘူး
ဟယ္ ေျပာမလားကိုယ္ရဲ႕ ေတာ္ပါေတာ့
သူမ ၀င္ေျပာလာသည္။
မင္းေၾကာက္ေနလား
အင္းနဲနဲေတာ့ လန္႕တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္က်ေနရင္ အိမ္က ပိုဆိုးတယ္
ေအးေလ ကားလဲ ထပ္ရဖို႕ မလြယ္ဘူး သြားမယ္ကြာ ၊ ကိုယ္ တေယာက္လံုးရွိတယ္ မေၾကာက္နဲ႕ေနာ္
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကားဆက္ထြက္လာလိုက္သည္။ ၅မိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာ သူမတို႕ ၿခံရွိရာလမ္းထိပ္ကိုေရာက္ လာ၏။
သြားေတာ့ေလ ေနာက္က်ေနၿပီ
ဟင့္အင္း ၊ ၿခံ၀နားလိုက္ပို႕ေပး
ဟာ – - ကားသံၾကားရင္ မင္းအိမ္က သိကုန္မယ္ေလ
ေအးေလ- ကားဒီမွာ ခဏေစာင့္ခိုင္းထား- လမ္းေလွ်ာက္ လိုက္ပို႕
ဘုရား ဘုရား – သူတို႕ ၿခံကိုေရာက္ ဖို႕ ကမီတာ ၃၀၀ နီးပါး လိုေသးသလို လမ္းေလး တခုလဲ ေကြ႕ရဦး မည္။ မီးကေမွာင္ေမွာင္၊ မိုးက စိုစို- ဒြတ္ ခ ဒြတ္ခ
တတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ မဖက္လိုက္ေတာ့ မိုက္ဖက္ ပါရဦးမွာ ေပါ့
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကားသမားကို ေစာင့္ခိုင္းၿပီးလိုက္ပို႕ရန္ ဆင္းလိုက္ခဲ့သည္။
သစ္ပင္ႀကီးေတြအုပ္ဆိုင္း ဆိုင္း၊ ခုေနမ်ား သရဲမ်ားအပင္ေပၚက ဆင္း လာ လို႕ကေတာ့ ၊ အင္းေတြးရင္း ေတြးရင္း ေခၽြး ေလးေတြ စို႕လာ၏။
ေရာက္ပါၿပီ၊ သူမလဲ ေခ်ာ ေမာစြာ အိမ္ေရာက္ေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ မွာကား – - -
ေျပး – - –
ေခါင္းထဲ ၀င္လာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အတိုင္း သုတ္ေျခတင္ လွည့္ေျပး လိုက္ေတာ့သည္။ ဘာကိုမွ မၾကည့္ ကၽြန္ေတာ့ ေရွ႕ကနီးစပ္ရာေတြသာၾကည့္ရင္း ေျပးလိုက္မိသည္။
ကားေပၚ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခၽြးေတြလဲ ရႊဲ၊ ေမာလိုက္တာလဲ အရမ္းဘဲ။
ကားျပန္ထြက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္ထဲ ေနာက္ခန္းမွာ၊ ေၾကာက္တာေတာ့ ေၾကာက္ေနမိသည္။
သို႕ ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေရာက္သည္ အထိ ဘာမွ ထပ္မျဖစ္ေတာ့။
ကားသမားေျပာ တာကေတာ့ ဒီကားကို အရင္တံုးကေမာင္းတဲ့ ဒရုိင္ဘာ သည္ကားေပၚ တြင္ပင္ အရက္မူးလြန္ကာ အိပ္ပ်ာ္ သြားရင္း မနက္မွာ အေအးမိကာ ႏွလံုးရပ္ေသဆံုးသြားေၾကာင္း ေျပာေလ၏။ ဘယ္လိုမွ လဲ ေျပာလို႕ မရ ကားနားသာ အၿမဲ လိုက္ေနေလ့ရွိေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းသူလဲ သနား သျဖင့္ ေမာင္းမထုတ္ဘဲ ဒီလိုေနခဲ့ေၾကာင္း လမ္းတြင္ ရွည္ လ်ားစြာ ရွင္းျပေလသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္အဲဒီေန႕ ညေနသည္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတပိုင္း ထိတ္လန္႕မႈ တခုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးထဲ ေရာႏွာ ေပ်ာ္ ၀င္ခဲ့ ရ ေလေတာ့သည္။

]]> http://www.zawzaw.com/2007/09/13/%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b9%e1%80%b8%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%ad%e1%80%99%e1%80%b9%e1%80%b8-%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%b9%e1%80%82%e1%80%ba%e1%80%80%e1%80%b9/feed/ 9 နားညီးလို႕တဲ့ဗ်ာ http://www.zawzaw.com/2007/08/24/%e1%80%94%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%8a%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%9c%e1%80%ad%e1%80%af%e1%82%95%e1%80%90%e1%80%b2%e1%80%b7%e1%80%97%e1%80%ba%e1%80%ac/ http://www.zawzaw.com/2007/08/24/%e1%80%94%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%8a%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%9c%e1%80%ad%e1%80%af%e1%82%95%e1%80%90%e1%80%b2%e1%80%b7%e1%80%97%e1%80%ba%e1%80%ac/#comments Fri, 24 Aug 2007 09:59:00 +0000 zzml33 http://balargout.wordpress.com/2007/08/24/%e1%80%94%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%8a%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%9c%e1%80%ad%e1%80%af%e1%82%95%e1%80%90%e1%80%b2%e1%80%b7%e1%80%97%e1%80%ba%e1%80%ac/ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၈ ႏွစ္ေလာက္ကေပါ့ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြားဇာတိျဖစ္တဲ့ ရမည္းသင္းမွာ သြားၿပီး ရြာ အလႈေလးတစ္ခုလုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပထမက ေတာ့ အဘြား ဆံုးတာ ၅ ႏွစ္ျပည့္တဲ့ အေနနဲ႕ သူဆံုးတဲ့ အသက္ျဖစ္တဲ့ ၈၁ ႏွစ္ကိုစြဲၿပီး ဘုန္းႀကီး ၈၁ ပါးပင့္၊ ဆြမ္းေကၽြး၊ သကၠန္းသက္ေစ့ လႈဖို႕ စီစဥ္ထားတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ရြာနဲ႕ ၿမိဳ႕ၾကားမွာရိွေနတဲ့ တံတားတစင္း ကို အဖြားက ျပန္ ေဆာက္လႈတာ ၿပီးသြားတာနဲ႕တိုက္ဆိုင္ေနသလို၊ ရြာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရဲ႕ အ၀င္မုဒ္ဦး အသစ္ ျပန္ေဆာက္လႈတာပါၿပီးေနတာနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ေနတာနဲ႕ ေျမးေတြကိုပါ ရွင္ျပဳနားသ အလႈတစ္ခု ေရာလုပ္လိုက္မယ္ဆိုၿပီး ျပန္စီစဥ္ၾကပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာလထဲမို႕ ကေလးေတြကလည္း စာေမး ပြဲနီးေနပါၿပီ ဆိုၿပီး အျမန္တက္သုတ္ရိုက္စီစဥ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရာက္ၿပီး ေနာက္ေန႕ မွာဘဲ ရွင္ေလာင္းလွည့္ပါတယ္။ ရွင္ေလာင္း ေလးပါး၊ နားသ ႏွစ္ပါးပါ။ ဘိုးသူေတာ္ေလး ၂ပါး အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့ညီ အငယ္ဆံုး ေလးနဲ႕ တ၀မ္းကြဲညီေလး ႏွစ္ေယာက္ေပါ့။ အျမန္စီစဥ္တယ္ ဆို ေပမယ့္ အေတာ္စည္ကားတဲ့ ပြဲတစ္ခုပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကျမင္းနဲ႕ ေမာင္ရင္ေလာင္း လွည့္ပါတယ္။ လူ၀င္း၊ နတ္၀င္း ၀င္းအခန္းအနားလဲပါ တယ္။ လိုအပ္တဲ့ မင္းခန္းမင္းနား ေတြကို မႏၱေလး ကသြားငွားၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အလႈကလဲ ၇- ရက္တိတိ မ႑ပ္ထိုး ထားၿပီး ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ေတြကိုပါ ေထာ္လာဂ်ီနဲ႕ လိုက္ဖိတ္ထားသမို႕ ထမင္းေန႕ည ေကၽြးမယ့္ ဟာလဲပါသလို၊ ေတာႀကိဳက္ျဖစ္တဲ့ အၿငိမ့္ တည၊ ဇာတ္ပြဲတည၊ ရုပ္ရွင္တရက္ျခား၊ ဗီြဒီယို တရက္ကလဲ ေန႕ေစ့ေအာင္ျပ ဦးမွာဆိုေတာ့ ၀က္၀က္ကြဲ ေအာင္လူစီပါတယ္။ ရြာက အဖြားတို႕ အိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ ထုံးစံ အတိုင္း ေရႊခ်ထားတဲ့ မ႑ပ္ေဆာက္ထားၿပီး ဘုန္းႀကီးေတြကို ဆြမ္း ၊ သကၠန္းနဲ႕ ပစၥည္းေလးပါး အလႈေရစက္ခ်ပြဲ လုပ္ပါတယ္။ ဆြမ္းေတြ၊ ေကၽြးဖို႕ ေမြးဖို႕ ေတြကို ရြာျပင္မွာ ေရာ၊ အိမ္နားမွာပါမွ်လုပ္ပါတယ္။ ဟင္းခ်က္တာကို အိမ္နားမွာလုပ္ေပမယ့္ ထမင္း ခ်က္တာကို ထမင္းရည္ေခ်ာင္းစီး ေမာင္းတီးလႈတယ္ဆိုတဲ့ ဆို၇ိုးအတိုင္း ရြာျပင္မွာထမင္းခ်က္ လို႕ အဲဒီ ထမင္းခ်က္တဲ့ ဖိုနားမွာ ေျမာင္းေတြေဖာက္ထားၿပီး ထမင္းရည္ေတြကို ေျမာင္းထဲ ငွဲ႕ ခ်ပစ္ပါတယ္။ ထမင္းအိုးတခါခ်က္တိုင္း ေမာင္းတခ်က္လဲ တီးရပါတယ္။ အစီအစဥ္တက် အားလံုးေခ်ာေခ်ာ ခ်ဳခ်ဳပါဘဲ၊ ပထမေန႕မွာ အၿငိမ့္ ကို အဖြားတို႕ အိမ္ေရွ႕ မ႑ပ္မွာ ျပပါတယ္။

အေတာ္ရီစရာေကာင္းတဲ့ လူရႊင္ေတာ္ေတြပါတဲ့ အၿငိမ့္ပါ။ နာမည္က ဒူး၀ါး လို႕ ထင္ပါတယ္။ မန္းမွာေတာ့ အေတာ္အတန္အမည္ရိွတဲ့ အၿငိမ့္လို႕လဲ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေန႕မွာ ေတာ့ ျပသနာ စေတာ့တာပါဘဲဗ်ိဳ႕၊ ေနာက္ေန႕က ရုပ္ရွင္ျပတဲ့ ေန႕ေပါ့၊ ေနရာကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ထဲကေရကန္ႀကီးအနား ေျမကြက္လပ္မွာပါ။ ေဘာလံုးကြင္း အျဖစ္လဲ သံုးေနတာမို႕ ေျမကလဲ ျဖဴးေနတာပါဘဲ၊ မီးမရိွတဲ့ ေဒသမို႕ တရုတ္မီးစက္ ႀကီးကိုလဲ ေရကန္ နားမွာထားၿပီး ျပရပါတယ္။ ညေန ၆နာရီေလာက္မွာ ရုပ္ရွင္စျပပါတယ္။ ေက်ာ္သူကား ပါ၊

ေကာင္းခ်စ္တဲ့မမ ဆိုတဲ့ကားေပါ့။ ေဟာၾကည့္ေနတုန္း ေက်ာ္သူက ကမ္းေျခမွာ သီခ်င္းေလး ဆိုရင္းေျပးအလာ ျဗဳန္းဆို မီးပ်က္သြားပါတယ္။ ၾကည့္ေနတဲ့ သူေတြကလဲ အသံေတြထြက္ ၊

ရုပ္ရွင္ျပစက္ သမားေတြလဲ ျပာယာခပ္နဲ႕ တနာရီေလာက္ အၾကာမွာ ျပန္ျပပါတယ္။ မီးစက္သံ ကလဲ တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႕ မနဲဘဲ ဇတ္လမ္း ထဲက အသံကို နားစြင့္ေနရပါတယ္။ ဒုတိယကားက ေတာ့ ခ်က္ေနာရစ္ကားပါ။ ေလယာဥ္ျပန္ေပးဆြဲတဲ့ကား၊ စလို႕မွ ဘာမွမရိွေသးဘူး မီးစက္ပ်က္သြား ျပန္ပါတယ္။ ကိုးနာရီလဲ ေက်ာ္ေနပါၿပီ၊ ကၽြန္တာ့္ဦးေလးေတြ နဲ႕ မီးစက္ ဆရာ ေတြ ႀကိဳးစားပမ္းစား ျပင္လိုက္တာ

]]> http://www.zawzaw.com/2007/08/24/%e1%80%94%e1%80%ac%e1%80%b8%e1%80%8a%e1%80%ae%e1%80%b8%e1%80%9c%e1%80%ad%e1%80%af%e1%82%95%e1%80%90%e1%80%b2%e1%80%b7%e1%80%97%e1%80%ba%e1%80%ac/feed/ 5 ေရႊေရာင္ကတိ http://www.zawzaw.com/2007/08/14/%e1%80%b1%e1%80%9b%e1%82%8a%e1%80%b1%e1%80%9b%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%80%e1%80%90%e1%80%ad/ http://www.zawzaw.com/2007/08/14/%e1%80%b1%e1%80%9b%e1%82%8a%e1%80%b1%e1%80%9b%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%80%e1%80%90%e1%80%ad/#comments Tue, 14 Aug 2007 04:40:00 +0000 zzml33 http://balargout.wordpress.com/2007/08/14/%e1%80%b1%e1%80%9b%e1%82%8a%e1%80%b1%e1%80%9b%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%80%e1%80%90%e1%80%ad/ ၁၉၄၁ – စစ္ႀကီး မျဖစ္ခင္ကာလအႀကိဳ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ႀကီးသည္ ပံုမွန္လႈပ္ရွား သြားလာေနသူမ်ား ႏွင့္ အသက္၀င္ေနသည္။ ေနရာတကာတြင္ ကုလား လူမ်ိဳးမ်ားအမ်ား အျပားေတြ႕ ေနရျခင္းက ျမန္မာျပည္လား အိႏၵိယ လား သူ႕ကိုယ္သူျပန္ျပန္ ေမးမိေနတတ္သည့္ ေမးခြန္းတစ္ခုျဖစ္လို႕ေနသည္။
အညာမွာ ဒီအခ်ိန္ဆို အမတို႕ေတာ့ ငါ့ကိုစိတ္ပူေနမွာဘဲ ၊ အင္းငါေတာ့ ၿမိဳ႕တတ္ လာ လိုက္တာ မွားေနၿပီထင္တယ္။


ကိုေမာင္၀င္းတစ္ေယာက္ ေတြးခ်င္ရာေတြးၿပီး ဆူးေလတ၀ိုက္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိသည္။ ဒီရက္ပိုင္းေတာ့ အညာျပန္ေတာ့မယ္ဟု စိတ္ကူးထား သျဖင့္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္ လည္ပတ္ေနျခင္းလဲျဖစ္သည္။ ေတြ႕လိုက္သည့္ ေနရာေတြမွာ ၿပိဳးၿပိဳး ပ်က္ပ်က္ အေရာင္တလက္လက္ႏွင့္ ကားေတြ၊ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနသည့္ ကုန္တိုက္ႀကီးမ်ား၊ ၀တ္ေကာင္းစားလွႏွင့္ သြားလာေနေသာ ရန္ကုန္သူ အမ်ိဳးသမီးေတြ ၊ သူ႕အိမ္မက္ေတြလက္ေလ်ာ့ ကာျပန္ရေတာ့မည္။ အလုပ္လုပ္ခ်င္လို႕ သာရန္ကုန္တက္လာခဲ့တယ္ ၊ ကိုယ္က ဘာမွမယ္မယ္ရရ လုပ္တက္ တာမဟုတ္၊ ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္လုပ္ရေအာင္လဲ သိပ္နားမလည္၊ ရိွေစေတာ့ေလ။ ၀ိတိုရိယပန္းၿခံထဲ ၀င္ဦးမည္စိတ္ကူးမိေသးသည္၊ ဟိုက္ကုတ္၏ ၀င့္ထည္မႈ႕ ၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ၏ ခန္႕ညားမႈ႕၊
သာယာ သပ္ရပ္ သန္႕ရွင္းသည့္ လမ္းေတြ အေပၚသူ မိန္းေမာေနမိ ၿပီးၿမိဳ႕ျပ အေပၚ သူ႕ စိတ္ကူးေတြ ေလ်ာ့လိုက္ရမွာ ႏွေျမာမိေသးေနသလိုလို။ စေကာ့ေစ်းဘက္ ၀င္ၾကည့္မယ္ ၿပီးရင္ ဘူတာႀကီး ဘက္သြား၊ ေမာင္ဂိုမာရီလမ္းတေလ်ာက္ ဓါတ္ရထားစီး၊ သူတည္းေနသည့္ ပုဇြန္ေတာင္ပန္းၿခံနားက ေညာင္တုန္းဘုန္းႀကီး ေက်ာင္း ျပန္မည္ဟု တကိုယ္တည္း အစီအစဥ္စြဲကာ ထထြက္လာခဲ့ ေလသည္။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ႏွင့္ဒံေပါက္စားခ်င္လာျပန္သည္။ ဆရာေတာ္ကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္ ၊ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္လို႕ ဒံေပါက္စားခ်င္ရင္ မဂိုလမ္းက ဘလီေအာက္မွာ ေကာင္းတယ္ဆိုဘဲ၊ မဂိုလမ္း ဘယ္နားလဲ သိပ္မသိေတာ့ ဟိုလူ႕ေမးဒီလူ႕ေမးႏွင့္ဒံေပါက္ဆိုင္မ်ား၊ ကုလားအခ်ိဳမုန္႕မ်ား ၊ ပလီတက္ရာတြင္သံုးေသာပစၥည္းမ်ားေရာင္းသည့္ ဆိုင္မ်ား၊ ေခါင္းကိုက္ေလာက္ေအာင္ေမႊးသည့္ ကုလားေရေမႊးဆိုင္မ်ား စီတန္းထားရာ ပလီတစ္ခုေအာက္သို႕ သူေရာက္လာသည္။ လမ္းတဖက္မွာေတာ့ စိန္တိုက္ႀကီးေတြ၊ ေရႊေရာင္းသည့္ဆိုင္ေတြ၊ စိန္ဘာဘူကုလားေတြ ယက္ေတာင္ တဖ်က္ဖ်က္ခပ္ၿပီးထိုင္ေနတာေတြ ေတြ႕ေသာအခါ၊ ငါလဲတေန႕ ခ်မ္းသာဦးမွ ဒီဘာဘူေတြဆီစိန္လာ၀ယ္ၿပီး ရြာက ဘုရားမွာ ထီးတင္ပစ္မဟဲ့ လို႕စိတ္ထဲႀကံုး၀ါး လိုက္ေသးသည္။
ေနကလဲပူလိုက္တာ၊ ျမန္ျမန္စားျမန္ျမန္ျပန္ မယ္
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ဆိုင္ထဲ၀င္လာခဲ့ ၿပီးအနားရိွကုလားေလးတေယာက္ကို ဒံေပါက္တပြဲမွာလိုက္ေလသည္။ ျမန္မာလိုေျပာသည္ကို နားမလည္သျဖင့္၊ ကိုရင္ႀကီးသင္ေပးထားေသာ ဟင္ဒူလို ေျပာမွ အခ်ား ဟုဆိုကာ ထြက္သြားေလ၏။
ေအာ္ ရန္ကုန္ရန္ကုန္ ၊ ကုလားလိုမွနဲနဲ မတတ္ဘဲ ေလ်ာက္သြားလို႕ကေတာ့ ဒန္ေပါက္ေတာင္မွာစားလို႕ ရမယ္မထင္ဘူး။
သူထိုင္ေနေသာ စားပြဲတြင္ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္ေနမွန္းသတိမထားမိသည့္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးတပါးလဲ ထိုင္ေနသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။ မၾကာခင္ ကုလားေလး ဒန္ေပါက္လာခ် ေပးေသာအခါ
ဘာရယ္မသိမိမိ စိတ္ကေပၚလာေသာ သဒၵါ တရားတစ္ခုေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးအား ဆြမ္းဘုန္းေပးပါရန္ ကပ္မိေလသည္။ ဘုန္းႀကီးလဲ ေနမြန္းမတည့္ေသးသျဖင့္ အသာတၾကည္လက္ခံ လိုက္ကာ သာဓု သံုးခါေခၚၿပီး သူဟာသူ ၿမိန္ယွက္စြာ ဘုန္းေပးေနေလ၏။ သူကေတာ့ေနာက္တစ္ပြဲထပ္မွာၿပီး ဘုန္းႀကီးကို ၾကည့္လိုက္၊ စားလိုက္ႏွင့္ ပီတိျဖစ္ေနေလသည္။
စားၿပီးေသာအခါ က်သင့္ေသာ ေငြသံုးမတ္အား ေပးေနစဥ္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးလဲ ရုတ္ခ်ည္းေပ်ာက္သြားေလေတာ့၏။
ေအာ္ သူလဲသြားစရာရိွေပမေပါ့၊
ဘုန္းႀကီးအ

]]> http://www.zawzaw.com/2007/08/14/%e1%80%b1%e1%80%9b%e1%82%8a%e1%80%b1%e1%80%9b%e1%80%ac%e1%80%84%e1%80%b9%e1%80%80%e1%80%90%e1%80%ad/feed/ 2