အဲဒီေကာင္းကင္ထဲမွာဘဲ အေရာင္ေတြကြဲေနခဲ့တာ၊အျဖဴကျဖဴ အျပာကျပာနဲ႕၊  အေျပာင္းအလဲမ်ားတဲ့ ေကာင္းကင္တခုဘဲ။
ဒါေပမယ့္ ေန႕နဲ႕ညက ေတာ့ ပံုေသသတ္မွတ္၊ အလြမ္းနဲ႕ ဘဲ ဇာတ္သိမ္းတတ္တဲ့ေကာင္ပါ။
ခ်က္ခ် မထားတဲ့ တံခါးတခ်ပ္အတြက္ တြန္းဖြင့္မျဖစ္ခဲ့တဲ့ လက္တစံုမွာ မာယာေတြေတာ့ မပါဘူး၊ အျဖဴေရာင္တခုေၾကာင့္ ငါ့ကာလာေတြ စြန္းထင္းခဲ့ရၿပီ။
ေကြ႕ေကာက္တတ္တဲ့ သစ္တပင္အတြက္ ထန္းေတာေတြရဲ႕ သမိုင္းကို ေမ့ ေလ်ာ့ထားေပးခဲ့တယ္၊ မင္းဟာ ျမစ္တစင္း မဟုတ္ဘူး၊ မင္းဟာ ႏြယ္ပင္မဟုတ္ဘူး— ဒါနဲ႕ဘဲ အစစအရာရာဟာ မင္း ေျပာတဲ့စကားနဲ႕ အရာထင္ခဲ့တာ။
လူေျပာမ်ားတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္အတြက္ မယ္လိုဒီေကာင္း ေကာင္း မလိုဘူး၊ မိုက္ကယ္အိန္ဂ်လို ေရးတဲ့ ပန္းခ်ီကားမဟုတ္တဲ့ မင္းရဲ႕ ခန္းနားမႈအတြက္ ငါ့မွာ ေပးစရာ မ်က္ႏွာက်က္ ေနရာမ်ားမ်ားစားစား မခ်န္ထားခဲ့မိဘူး။
ဒါေပမယ့္ ျပတိုက္ထဲမွာ အလွျပသိမ္းထား ဖို႕အတြက္ မူးစုပဲစု စုထားတဲ့ေမတၱာ တခုအတြက္ [...]

Sunday ရဲ႕ ေနလံုးေျပာက္ခ်ိန္မွာ
စြန္းထင္းသြားတဲ့ ၀ိုင္နီနီအစက္အေပ်ာက္ေတြ ကိုသိတယ္၊
ေမာ့ခ်လိုက္တဲ့ ဗ်စ္ရည္ေတြရဲ႕စြမ္းပကားကိုသိတယ္၊
ေကာင္မေလးတေယာက္ကို သိတယ္။
လက္ကိုင္အိတ္မဲမဲ၊ ဘယာေၾကာ္တထုတ္ ၊
၀မ္းနည္းမႈအခ်ိဳ႕နဲ႕၊ စကားလံုးရိုးရိုးမ်ား၊
ျဖတ္သန္းစီးေျမာသြားတဲ့ ထံုေ၀ေ၀ လွဳပ္ခတ္မႈမ်ား။
ၿပီးေတာ့
ရြက္၀ါေတြေၾကြက်သြားတယ္၊
ပဥၥသိခၤ လက္ထဲက နတ္ေစာင္း
ႀကိဳးတေခ်ာင္းျပတ္သြားတယ္၊
ဆူညံမႈေတြဖရိုဖရဲၾကားမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္
just one minute ,
ေသခ်ာပါတယ္၊
လန္႕မႏိုးခင္အထိေတာ့ အိပ္မက္ ……..။ ။