I am attended to the panel of the startup challenge in Myanmar talk show in the morning as the communicast exhibiton 2015 held in Yangon.

The exhibition is the display and share about their service and products of the IT and communication sector even satellite technology.

So we are discussion about so many thing of barrier in Myanmar startup company. We are expect to the market should be rise and grow sooner, also we meet too much competition future. Following paragraph is the scope note of our panel.

credits by Ko Ei Maung (Fairway Web)

1.) Local investors don't understand or interest in growth and they only invest for sensible profit.
2.) Without proper business model and exit strategy from startup side, investors will not understand nor interest.
3.) Exit strategies are lacking, for example, there is no stock market.
4.) Proper business models are lacking, for example, how a product gonna go global if we can't accept payment from other countries?
5.) Without proper investment, there is no choice for local startups, but to make money from services.
6.) It's wrong for startup to focus more on revenues than innovation. They may survive as a business but will not make a ground breaking success with that.
7.) Ridiculously high rent and weak (if not lacking) infrastructure are not helping.
To fix the situation, we need:
1.) Government to pay more attention on startups and treat them as the future of country. Make business registration easier, provide basic infrastructure, tax exemption, etc...
2.) Government should support for proper VC firms and incubation institutions.
3.) Patent laws should be finalize as soon as possible.
4.) Finical industry should resolve the oversea payment problems as soon as possible.

Thank to MCF, MCPA and MCIA also SIDC for invitation.


AppExpo2016 is the 4th time exclusive exhibition of Software & Mobile Apps in Myanmar. Show your development and idea to people who most love to. Contact us - 09960060999
Posted by Yangon Heartz Media & Business Solution on Sunday, November 15, 2015



မနက္ ၉ နာရီ ကြာလာလန္ပူ ၂၁ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၁၆

ကၽြန္ေတာ္တို႕မနက္ ၉ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ဟိုတယ္ကေနၿပီး မေလးရွားတိုရစ္ဇင္စင္တာကို ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ ပထမဆံုးလုပ္ရမွာက flag off အတြက္ စာနယ္ဇင္းရွင္းလင္းပြဲတက္ဖို႕ရယ္၊ ကိုယ္စီးမယ့္ကားေတြကို ေသခ်ာျပန္စစ္ေဆး ဖို႕အတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကားေတြကို ကမန္းကတန္းစစ္ေဆးၾကၿပီး ဒီခရီးစဥ္အတြက္ စာနယ္ဇင္းရွင္းလင္းပြဲျပဳလုပ္မယ့္ အေဆာင္ကို ေရာက္သြားၾကတယ္။ ဒီမွာ ျပသနာက ေရဘူးေတြပါမလာတာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သြားမယ့္ခရီးစဥ္အရ တမ နက္လံုး ပူထရာဂ်ာရာကို အေရာက္သြားရမွာဆိုေတာ့ လမ္းမွာေသာက္ဖို႕ေရက အဓိက ျဖစ္ေနတယ္။


 ေရ၀ယ္လို႕ရမယ့္ ေနရာလည္းမေတြ႕တာနဲ႕ ပြဲမွာ တည္ခင္းထားတဲ့အထဲမွာ ေရကိုအ၀ေသာက္ပစ္လိုက္တယ္။ ခဏေနမွာဘဲ မေလးရွား စာနယ္ဇင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေနရာယူထားၾကၿပီး အခန္းအနားကိုစပါတယ္။ ဒီခရီးစဥ္ရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ့ လမ္း ေၾကာင္း ေတြအေၾကာင္း ရွင္းလင္းေျပာၾကားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို မိတ္ဆက္ပါတယ္။ ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ Flag off ျပဳလုပ္ဖို႕စီစဥ္ၾက ပါေတာ့တယ္။ အခန္းအနားကို မေလးရွားခရီးသြားလာေရးနဲ႕ယဥ္ေက်းမွဳ၀န္ႀကီးကိုယ္တိုင္တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။



 သူက ၀န္ႀကီးသာဆိုတယ္ ခန္းခန္းနားနား ေရာက္မလာဘဲ ပံုမွန္ဘဲေရာက္လာသလို စပို႕ရွပ္နဲ႕ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္ထားတာ ေၾကာင့္ ေတာ္ယံုမသိသူကေတာ့ သာမန္ေလာက္ဘဲထင္မွာပါ။ ဒါကလည္း သူတို႕ရဲ႕အလုပ္ကိုသာ အာရံုစိုက္ၿပီး သိပ္ကိန္း ႀကီးခန္းႀကီးမႏိုင္ၾကတဲ့ ပံုစံပါဘဲ၊ လြတ္လပ္တယ္ ေပါ့ပါးတယ္၊ အားလံုးနဲ႕တစ္သားတည္းရွိတယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံပါ။

Me and my Proton


 
Minister and Deputy are marking to Malaysia Team

Flag Off


Flag Off မလုပ္ခင္ ေရလိုက္ရွာရေသးတာေၾကာင့္ နာမည္ေတြေခၚတဲ့အခ်ိန္ကိုယ္က အေ၀းေရာက္ေနတယ္။ အျမန္ဆံုး ကားေပၚတက္ ခါးပတ္ကို ျဖစ္သလိုပတ္ နဲ႕တရၾကမ္းေမာင္းဖို႕ႀကိဳးစားေတာ့တာေပါ့။ ကားကတြန္႕ဆုတ္ဆုတ္နဲ႕ အထက လည္းေႏွးေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ကသိကေအာက္ျဖစ္ေနမိတယ္။ ကြာလာလန္ပူလို႕ၿမိဳ႕ႀကီးထဲမွာ ဘယ္ေမာင္းစနစ္ ကို ပထမဆံုးေမာင္းရတာဆိုေတာ့ နဲနဲေတာ့စိတ္လွဳပ္ရွားတယ္။ ၿမို႕ထဲမွာ ကားေတြကလည္းမ်ားသလို လမ္းညႊန္စနစ္ေတြကို သိပ္ၿပီးမယဥ္ပါးေတာ့ ေရွ႕ကကားေနာက္ကို အမွီေလး ကပ္လိုက္ ခြာလိုက္နဲ႕ လိုက္လာခဲ့တယ္။ ၂၅ မိနစ္အေလာက္ အၾကာမွာ Toll gate တစ္ခုကိုျဖတ္ၿပီး ကားေတြ ျပန္တန္းစီတဲ့အထဲမွာ ေနာက္ကသူေတြကို ရပ္ေစာင့္ဖို႕ခဏနားလိုက္ ၾကပါတယ္။ အိုး… ကၽြန္ေတာ္အျပင္ထြက္ေတာ့ ေညွာ္နံ႕ကေထာင္းေထာင္းထေနတယ္။ အျပင္မွာလည္း အင္ဒိုနီးရွား ေတာမီးေၾကာင့္ မီးခိုးေတြေ၀ေနတယ္။ အဲဒီက အနံ႕လို႕ထင္ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကားက ဟန္းဘရိတ္ကို အေသ အခ်ာမခ်မိဘဲ နဲနဲေလးညိေနတာေၾကာင့္ အနံ႕ထြက္ေနတာေနာက္မွသိသြားတယ္။ ဒါနဲ႕ ကားကိုျပန္စစ္ရတယ္။ Proton က service လုပ္တဲ့အဖြဲ႕က တခါတည္းပါလာတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကားက အဆင္ေျပစြာဆက္သြားႏိုင္ေၾကာင္း သူတို႕ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရံုးကိုဖံုးတစ္ခ်က္ လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။ အဆင္ေျပေျပေခၚလို႕ရေပမယ့္ ဖံုးက ကိုင္မယ့္သူ မရွိဘူး။ ဒါနဲ႕ လမ္းသြားရင္း MPT နဲ႕ ဖံုးဆက္လို႕ အိမ္ကို လွမ္းေခၚလိုက္ၿပီး မိန္းမကိုေတာင္ ဆူလိုက္ေသးတယ္ :P
MPT ေက်းဇူးနဲ႕ေရာက္တဲ့အရပ္က လွမ္းၿပီးမန္းလို႕ရသြားတယ္

Check up to car

ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြက အမွတ္xxx-xxx လမ္းမႀကီးကေနၿပီး ပူထရာဂ်ာရာကို ဆက္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ လမ္းမွာ ဘူကစ္ ဂ်ာလီအားကစားကြင္းႀကီးကိုေတြ႕ပါတယ္။ ၿမိဳ႕နဲ႕အေတာ္ေလးလွမ္းတဲ့ေနရာမွာ ရွိတဲ့အတြက္ အားကစားပြဲေတြ လုပ္တဲ့ အခါ လမ္းၾကပ္တာေတြကို ေရွာင္ရွားႏိုင္မွာပါ။ ဒီကြင္းႀကီးက ျမန္မာေဘာလံုးပရိတ္သတ္နဲ႕ ရင္းႏွီးေနၿပီး ျမန္မာေဘာ လံုးအသင္းရဲ႕ေအာင္ျမင္မွဳေတြ ရွံဳးႏွိမ့္မွဳေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လက္ခံက်င္းပေပးခဲ့တဲ့ ေဘာလံုးကြင္းႀကီးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေမာင္းႏွင္ေနတဲ့လမ္းကိုသတိထားမိတာက ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ေရျပင္ႀကီးတစ္ခုလိုပါဘဲ။ လွိဳင္းေတြ မရွိဘူး၊ ညီညာျပန္႕ျပဳးလြန္းေတာ့ ေမာင္းေနရင္း ပ်င္းစရာေတာင္ေကာင္းလာတယ္။ တစ္လမ္းလံုးမွာလဲ ရာနဲ႕ခ်ီတဲ့ ကားေတြက တရက္စပ္သြားလာေနတာ မ်က္စိတစ္ဆံုးျမင္ေနရတယ္။ ဒါက လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ေကာင္မြန္မွဳ႕ရဲ႕သက္ေသ ေတြ ဘဲလို႕ထင္ပါတယ္။
ပူထရာဂ်ာရာကို လွမ္းျမင္ေနရပါၿပီ။ ပူထရာဂ်ာရာက မေလးရွားအစိုးရရံုးစိုက္ရာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးၿမိဳ႕တစ္ခုပါ။ ကြာလာလန္ပူက ေန သိပ္မေ၀းတဲ့ေနရာမွာရွိေနၿပီး တစ္လမ္းလံုးမွာ အိမ္ယာစီမံကိန္းေတြျပည့္ေနတာေၾကာင့္ တဆက္တည္းလိုျဖစ္ေန ပါတယ္။ လြတ္ေနတဲ့ေနရာတိုင္းမွာေတာ့ ဆီအုန္းစိုက္ခင္းေတြကသာ စိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႕ေနရာအမ်ားဆံုးယူထားပါတယ္။ ပူထရာ ဂ်ာရာရဲ႕အဓိက လမ္းမႀကီးတစ္ခုကေနၿပီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရံုးရွိရာ ကၽြန္းဘက္ကို ႀကိဳးတံတားႀကီးတစ္စီးေပၚက ျဖတ္သန္းၾကပါတယ္။ အဲဒီထိပ္မွာ ေနာက္က်ေနတဲ့ကားေတြကို ခဏေစာင့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကားတန္းႀကီးက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ရံုးေရွ႕တည့္တည့္မွာ အစဥ္လိုက္ရပ္လိုက္ၾကပါတယ္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရံုးနဲ႕အိမ္ေတာ္က တဆက္တည္းျဖစ္ၿပီး ခန္႕ညားတဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီးက ကုန္းျမင့္ႀကီးေပၚမွာ တည္ရွိေနပါတယ္။ တျခားေသာ ရံုးအေဆာက္အဦးေတြက ၿမိဳ႕အနံ႕မွာ သူ႕ဟာသူရွိေနၿပီး ရံုးဌာနႀကီးေတြက မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိေနၾကသလို ဟိုတယ္ေတြကလည္းအစီအရီနဲ႕ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနျပည္ေတာ္နဲ႕အလားသ႑န္တူေပမယ့္ သူကပိုၿပီးေစာေစာတည္ထားတာျဖစ္သလို စနစ္လည္းပိုက်ပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္ပူထရာဂ်ာရာကို တတိယအႀကိမ္ေရာက္ဖူးျခင္းျဖစ္ၿပီး ထူးျခားတဲ့အေျပာင္းအလည္းေတြကို သိပ္ မေတြ႕ရပါဘူး။
အဖြဲ႕ကိုဦးေဆာင္တဲ့ မစၥတာဂုရု ကအားလံုးကို တစုတေ၀းတည္းဖိတ္ေခၚၿပီးေနာက္မွာ ကစားပြဲတစ္ခုကို စတင္လိုက္ပါ ေတာ့တယ္။ ဒါကေတာာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လက္ထဲမွာရွိေနတဲ့ ပံုေတြထဲက ဘယ္ပံုေတြက ဘယ္ေနရာမွာရွိေနတယ္ဆိုတာ ကို လိုက္လံရွာေဖြရမွာပါ။ ဒီအမွတ္ေတြရမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆက္မယ့္ၿပိဳင္ပြဲေတြအတြက္ အလားအလာေကာင္းမွာပါ။

ဂုရုႀကီးရဲ႕အမွာစကား

ေနကိုမျမင္ရေပမယ့္ ေန႕လည္ခင္းေနရွိန္ေနတာေၾကာင့္ တကယ့္ကို ပူေလွာင္အိုက္စပ္ေနသလိုခံစားရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတ္ာတို႕ေတြက ေပးထားတဲ့ အခ်ိန္ ၄၅ မိနစ္အတြင္း အေျဖေတြကို ရွာေဖြရမွာပါ။ အခ်ိန္ျပည့္လုသည္အထိ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႀကိဳးစားပန္းစားရွာေဖြေပမယ့္ ၁၂ ခုမွာ ၈ ခုေလာက္ဘဲေတြ႕ပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးကိုယ့္ျမန္မာ အဖြဲ႕ဆီ အကူအညီလွမ္းေတာင္းၾကၿပီး ကစားပြဲကိုအဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။ ေန႕လည္စာကိုေတာ့ ကားေပၚမွာဘဲ စားဖို႕ စီစဥ္ေပး ထားေပမယ့္ ေမာပန္းေနတာေၾကာင့္ မစားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ရွာစဥ္ေဖြစဥ္

ပူထရာဂ်ာရာက အထြက္မွာ မေလးရွားရဲ႕တရားေရးအေဆာက္အအံုႀကီးေရွ႕ခဏရပ္ၿပီး အေပါ့အပါးသြားဖို႕နဲ႕ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႕ ၁၅ မိနစ္အခ်ိန္ေပးပါတယ္။ အေဆာက္အအံုႀကီးက တကယ့္ကို ႀကီးမားၿပီး အစၥလာမ္ဘာသာေရး အေငြ႕ အသက္ေတြကို မေလးရွားယဥ္ေက်းမွဳေတြနဲ႕ေပါင္းစပ္ ဖြဲ႕တည္ထားတဲ့ လွပတဲ့အေဆာက္အဦးႀကီးျဖစ္ပါတယ္။

အမွတ္တရ စုေပါင္း

တရားေရးအေဆာက္အဦးေရွ႕က ျမန္မာအဖြဲ႕

ကၽြန္ေတာ္တို႕ Port Dickson ကိုဆက္လက္ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကပါတယ္။ အေ၀းေျပးလမ္းခုလပ္မွာ ရွိတဲ့ ဆိုင္တန္းႀကီး တေနရာမွာ ခဏနားၾကတာကလြဲလို႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တေလ်ာက္လံုး ကားေမာင္းလာၾကတာပါ။ ညေန ၃ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္မွာ Port Dickson အ၀င္ကိုစတင္ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ပထမဆံုးကေတာ့ အဲဒီၿမိဳ႕က စစ္တပ္၀င္းဘက္ကို လွည့္ သြားၾကၿပီး စစ္တပ္ျပတိုက္တစ္ခုမွာ ေလ့လာဖို႕ရွိပါတယ္။ စစ္တပ္၀င္းထဲက ျပတိုက္အေဆာက္အဦးက သံုးထပ္ျဖစ္ၿပီး အ၀င္ကေန ပတ္ပတ္လည္အထိ ေလယဥ္ပ်ံ၊ မီးရထားကစလို႕ အေျမာက္လက္နက္အဆံုး ျပသထားရွိတဲ့ ျပတိုက္ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ စစ္သမိုင္းျပတိုက္နဲ႕ယွဥ္ရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေသးပါတယ္။ ျပတိုက္ကတာ၀န္ရွိတဲ့ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးကို ႏွဳတ္ခြန္းဆက္ၿပီးေနာက္မွာ ကြန္မန္ဒိုတစ္ေယာက္လို ခ်ယ္သဖို႕ေဆးေတြေပးပါတယ္။ ဒီေဆး ေတြကို မ်က္ႏွာေပၚမွာခ်ယ္သၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရွာေဖြရမယ့္ စာရင္စာရြက္အတိုင္း ျပတိုက္ရဲ႕ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေန တယ္ဆိုတာကို ဆက္လက္ရွာေဖြေပးရေတာ့မွာပါ။ ေဆးေတြက ပူေလာင္တဲ့ ရာသီမို႕ေခၽြးေတြနဲ႕ေရာၿပီး အေနရခက္ပါ တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မ်က္ႏွာျပန္သစ္လိုက္ရၿပီး ရွာစရာေတြကို ဆက္ရွာရပါတယ္။ လွိဳင္ေခါင္းေတြထဲလည္း၀င္ရ၊ ျပတိုက္ထဲလည္းသြားရနဲ႕ ေမာတာေၾကာင့္ သိခ်င္တာေတြကို အင္တာနက္ကေနတဆင့္ ရွာၾကည့္မိေတာ့တယ္။ ဒီျပ တိုက္ရဲ႕အဓိက အစိတ္အပိုင္းကေတာ့ မေလးရွားကြန္ျမဳနစ္ေတြ ဘယ္လိုခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားတယ္ဆိုတာကို ျပသထား တာျဖစ္ သလို ဒုတိယကမၻာစစ္ဆိုင္ရာ မွတ္တမ္းေတြလည္းျပသထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြမွာလည္း ဒီအခ်က္ေတြကို ထည့္သြင္းထားပါတယ္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေျဖဆိုၿပီးေနာက္ အေစာဆံုး အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ လံုး၀ ကိုေျဖဆိုႏိုင္ျခင္းမရွိတာလည္းေတြ႕ပါတယ္။

ျပတိုက္ေရွ႕က ကြန္မန္ဒိုမ်ား

ျပတိုက္မွာ အမွတ္တရဓါတ္ပံုရိုက္ၾကၿပီး အေ၀းေျပးလမ္းေပၚကၽြန္ေတာ္တို႕ျပန္တတ္ကာ တည္းခိုမယ့္ Grand beach resort PD ကို သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဟိုတယ္က ခရီးဦးႀကိဳျပဳၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ညစာစားပြဲအတြက္ ျပန္ဆံုမယ့္ အခ်ိန္ကို ေျပာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ Port Dickson ဆိုတာ မေလးရွားရဲ႕ အားလပ္ရက္အပန္းေျဖစရာ ကမ္းေျခၿမိဳ႕တစ္ခုျဖစ္ပါ တယ္။ ကြာလာလန္ပူကေန နာရီပိုင္းနဲ႕ေရာက္တာေၾကာင့္ ပိတ္ရက္ေတြမွာ စည္းကားတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕က ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ၿပီး ၁၈ ရာစုက ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းေတြက ထြက္တဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးေတြကို ပင္လယ္ကူး သေဘၤာေတြေပၚ တင္ေဆာင္တဲ့ေနရာျဖစ္တာေၾကာင့္ မေလးလိုေတာ့ ေက်ာက္မီးေသြးဆိပ္ကမ္းလို႕ အဓိပါယ္ရတဲ့ စကားတစ္ခုနဲ႕ေခၚပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်ေတြ ေရာက္လာၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ၿမိဳ႕ကိုအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ မစၥတာဒစ္ဆင္ ရဲ႕ အမည္ ကိုအစြဲျပဳၿပီး Port Dickson လို႕ေျပာင္းလည္းေခၚေ၀ၚတာျဖစ္ပါတယ္။
ခရီးေရာက္မဆိုက္ ေညာင္းညာေနတာေၾကာင့္ ကမ္းေျခမွေရဆင္းကူးဖို႕ႀကံေပမယ့္ မီးခိုးေတြေ၀ေနတာေၾကာင့္ ဘာမွ မျမင္ ရဘဲကမ္းေျခက ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းေအာင္ တိပ္ဆိပ္ေနပါတယ္။ ေရလွိဳင္းေတြက အရမ္းၿငိမ္ေနသလို မလကၠာေရလက္ၾကားတစ္ခုလံုးက မီးခိုးေတြ ျပည့္ႏွက္ေနၿပီး ၀ိညာဥ္ကားထဲက ျမင္ကြင္းနဲ႕ပိုတူေနပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ဟိုတယ္က ေရကူးကန္မွာဆင္းကူးၿပီးေနာက္ ညစာစားပြဲကို ဆက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ေရကူးကန္ေဘးမွာတည္ခင္းတဲ့ ညစာက တကယ္ဘဲ စံုလင္လွပါတယ္။ မေလးရွားရဲ႕အေကာင္းဆံုး ျဖစ္တဲ့ အကင္ ေတြ အျပင္ ေဒသရိုးရာအစားအစာေတြေၾကာင့္ ဘာစားရမွန္းမသိျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ႏိုင္ငံေတြက ေပ်ာ္စရာေကာင္း တဲ့ တင္ဆက္မွဳေတြနဲ႕အတူ ဂိမ္းေတြ ကံစမ္းမဲေတြေဖာက္၊ ကၾကခုန္ၾကသီခ်င္းဆိုၾကနဲ႕ Port Dickson ညခ်မ္းက ေပ်ာ္ရႊင္ စြာၿပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။
ထူးျခားတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အျမင္မွာ မေလးရွားပါတိတ္ဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြ၀တ္တယ္လို႕ျမင္ထားတာပါ။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႕လို အမ်ိဳးသားေတြက ဆင္ျမန္းတယ္ဆို ဘယ္လိုပံုထြက္လာမလဲ သိခ်င္မွာေပါ့။ တကယ္ပါ အဲဒီညက ဟိုတယ္က လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ ရိုးရာအဆင္နဲ႕ပါတိတ္ေတြကို ကၽြန္ေတ္ာတို႕ျမန္မာအဖြဲ႕အျပင္္ အာဆီယံႏိုင္ငံေတြ အကုန္လံုးက အမွတ္တရာအေနနဲ႕၀တ္ဆင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါကလည္းတမ်ိဳးထူးျခားတယ္ဆိုရမွာပါ။ အေပၚက စပို႕ရွပ္ ေအာက္က ပုဆိုးေနရာမွာ ပါတိတ္ႀကီးနဲ႕ ဘယ္ေလာက္ ၾကည့္ေကာင္းမလဲ J


စီထရာ၀ါနာႏွင့္ပရိုတြန္ကား


ASEAN media blogger hunt 2015 ရဲ႕ခရီးစဥ္မွာ ထူးျခားတာက ကြာလာလန္ပူကေန မလကၠာအထိ ကားေမာင္းသြား ၾကရမယ့္ အေတြ႕အႀကံဳသစ္တစ္ခုပါ၀င္ပါတယ္။ ဒီေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေမာင္းႏွင္မယ့္ကားေတြကို ၾကည့္ရေတာ့မွာပါ။ မနက္ပိုင္းမွာေတာ့ Malaysia Mega Fun အစီအစဥ္ထဲမွာပါ၀င္တဲ့ ခရီးသြားလာေရးဆိုင္ရာ ဆီမင္နာတစ္ခုကို တက္ ေရာက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တည္းခိုတဲ့ေနရာကေန သိပ္မေ၀းတဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ စီမင္နာကို က်င္းပ ပါတယ္။ ဒီပြဲကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ အစီအစဥ္က သူေတြအျပင္ တျခားေသာ ၁၈ ႏိုင္ငံက ကိုယ္စားလွယ္ ၁၈၅ ေယာက္လည္း တက္ ေရာက္ ၾကပါတယ္။ ဘေလာက္ဂါေတြ အျပင္ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံေတြက မီဒီယာသမားေတြ၊ ခရီးသြားေအဂ်င္စီေတြ ပါ၀င္ၿပီး ျမန္မာခရီးသြားေအဂ်င္စီေတြလည္းပါ၀င္ပါတယ္။










 စီမင္နာမွာ အဓိက အားျဖင့္ မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ခရီးသြားလာေရး ဆိုင္ရာအခ်က္အလက္ေတြကို တင္ျပခဲ့ ၿပီး စိတ္၀င္စားဖို႕ေကာင္းတာက သူတို႕ရဲ႕ ခရီးသြားမွဳကြန္ယက္ကို တိုးတက္ေစ ဖို႕အတြက္ ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့အေနအထားေတြအျပင္ ဆြဲေဆာင္မွဳအတြက္ အသီးသီးေသာေခါင္းစဥ္ေတြ နဲ႕ပစ္မွတ္ေတြ ရွိပါ တယ္။ ဒီအထဲမွာ ပညာေရးက႑ နဲ႕ နည္းပညာက႑ ေတြအတြက္ စီးပြားေရးလာေရာက္လုပ္ကိုင္လိုသူေတြ၊ ပညာဆည္း ပူးလိုသူေတြ အထိ သူတို႕က ပစ္မွတ္ထားပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ထူးျခားခ်က္တစ္ခုကေတာ့ EuroStar မီးရထားေတြလို အာဆီယံအႏွံ႕ခရီးသြားလာႏိုင္ဖို႕ စီစဥ္ထားရွိမွဳေတြ အတြက္ တင္ျပသြားပါတယ္။



 လတ္တေလာမွာ ဗီယက္နမ္နဲ႕ ထိုင္းကို သြားႏိုင္ဖို႕ စီစဥ္ေနတယ္လို႕လည္းေျပာပါတယ္။ ဒီကေန႕ညမွာေတာ့ စီထရာ၀ါနာ လို႕ေခၚတဲ့ ခရီးသြားႏွစ္အထိမ္းအမွတ္ ဖြင့္ပြဲကို မာေဒးကားရင္ျပင္မွာ က်င္းပမွာျဖစ္လို႕ တက္ေရာက္ရမယ့္အေၾကာင္းနဲ႕အစီအစဥ္ေတြကို မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။

ဒီလိုအေသးစိတ္အစီအစဥ္ေတြနဲ႕ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္သစ္ေတြက ခရီးသြားေတြကိုဆြဲေဆာင္ထားႏိုင္ေနတာ ေၾကာင့္ အာရွမွာခရီးသြားလို႕အေကာင္းဆံုးႏိုင္ငံအျဖစ္ ဒီႏွစ္ အတြက္ မေလးရွားကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သံသယ ရွိစရာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။







ေန႕လည္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုယ္စားလွယ္ေတြကို ဂုဏ္ျပဳလက္မွတ္မ်ားခ်ီးျမင့္ေပးခဲ့ၿပီး ရိုးရာပါတိတ္ ေဆးခ်ယ္ မွဳ ေတြနဲ႕အလွဆင္ယဥ္မွဳေတြကို လက္ေတြ႕သရုပ္ျပၾကပါတယ္။ ေန႕လည္စာစားပြဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမန္မာကိုယ္စား VIP အေနနဲ႕တက္ေရာက္ေပးဖို႕ဖိတ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ VIP ၀ိုင္းက ပ်င္းဖို႕ေကာင္းေပမယ့္ တျခားေသာ ကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႕အဆက္အသြယ္ဖလွယ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ရင္းႏွီးမွဳရရွိခဲ့ေစပါတယ္။










ၿပီးတဲ့အခါ မွာ မေလးရွားဟိုတယ္ႏွင့္ခရီးသြားစင္တာကို သြားေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႕ခရီးစဥ္ေတြအတြက္ လမ္းေၾကာင္း ဆိုင္ရာ လမ္ညႊန္အခ်က္အလက္ေတြနဲ႕ ယဥ္တန္းထြက္ခြာမယ့္ပံုစံေတြကို သိရဖိုကအတြက္ workshop တစ္ခုကို တက္ေရာက္ပါတယ္။ ဒီမွာကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ အစိမ္းသက္သက္ျဖစ္တဲ့ အေခၚအေ၀ၚနဲ႕အမွတ္အသားေတြကို စျမင္ရ ပါေတာ့တယ္။ က်ဴးလစ္ပန္းလို႕ေခၚတဲ့ အေခၚအေ၀ၚက ဒီမွာေတာ့ လမ္းညႊန္အမွတ္အသားေတြကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။ မေလးရွားက Formula one လိုကားေမာင္းၿပိဳင္ပြဲေတြလက္ခံက်င္းပေနတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာအသံုး အႏွဳန္း ေတြနဲ႕ထိေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ရတာ တကယ့္အေတြ႕အႀကံဳေကာင္းပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအရာေတြက အလြယ္တစ္ကူနားလည္ သံုးစြဲ ဖို႕အတြက္ေတာ့ အခက္အခဲျဖစ္ရပါတယ္။ တစ္ႏိုင္ငံကို ၄ ေယာက္ရွိရာမွာ တစ္ဖြဲ႕ကို လူ ၂ ေယာက္စီနဲ႕ အဖြဲ႕ေတြ ခြဲထုတ္ ပါတယ္။ ၿပီးတဲ့အခါ တစ္ဖြဲ႕ကို ကားတစ္စီးႏွဳန္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕သတ္မွတ္ၾကၿပီး ၿပိဳင္ပြဲေတြအတြက္ စတင္ၿပီ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕စီးနင္းေမာင္းႏွင္မယ့္ကားေတြကို မေလးရွားရဲ႕ ဂုဏ္ယူဖြယ္ထုတ္ကုန္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ Proton car လုပ္ငန္းက ပံ့ပိုးေပးတာျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ိဳးအစား ႏွစ္မ်ိဳးရွိတဲ့ ကားေပါင္း ၂၅ စီးကို ေထာက္ပံ့ေပးခဲ့ၿပီး ဒီအမ်ိဳးအစား ေတြက မိသားစုစီး SUV and sport type car ေတြျဖစ္သလို အင္ဂ်င္ပါ၀ါ ၁.၆ နဲ႕ ၁.၃ အသီးသီးရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ sport type အမ်ိဳးအစားကားငယ္တစ္ခုကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံအလံနဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲ လိုဂို ေတြကို ကပ္ၾကပါတယ္။ စမ္းသပ္ေမာင္းႏွင္ၾကၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ညေနပိုင္းအစီအစဥ္စတင္ႏိုင္ဖို႕ ျပန္စုစည္း ခဲ့ၾကပါတယ္။







ညပိုင္းမွာေတာ့ မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ႕လြတ္လပ္ေရးေၾကျငာစာတမ္းဖတ္ရာ မာေဒးကားကြင္းအနီးက မာေဒးကားရင္ျပင္မွာ စီထရာ၀ါနာဖြင့္ပြဲကို တက္ေရာက္ပါတယ္။ ဖြင့္ပြဲကို မေလးရွားယဥ္ေက်းမွဳႏွင့္ခရီသြားလာေရး ၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီး ဒါဆိုဆရီ မိုဟာမတ္နာဇီဘင္ အဒူအဇစ္ ကိုယ္တိုင္ တက္ေရာက္ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့ၿပီး  ဒီပြဲက မေလးရွားရဲ႕နာမည္ေက်ာ္အႏုပညာရွင္ေတြ တက္ေရာက္တင္ဆက္ ၾကၿပီး ဒီႏွစ္နဲ႕ဆို ၁၇ ႀကိမ္ရွိၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပပြဲရဲ႕တင္ဆက္ပံုေတြက အႏုပညာနဲ႕နည္းပညာေတြကို အေကာင္းဆံုး ေပါင္းစပ္တင္ဆက္သြားၿပီး ကြာလာလမ္ပူရဲ႕သမိုင္းေၾကာင္းကို ျပဇာတ္အျဖစ္လည္းေကာင္း။ အနာဂါတ္နည္းပညာ က႑ တင္ဆက္မွဳေတြ၊ ခရီးသြားအထိမ္းအမွတ္သီခ်င္း၊ ဖက္ရွင္ရွိဳးစတာေတြကို ျမွဳးၾကြစြာနဲ႕ေပါင္းစပ္တင္ဆက္သြားၿပီး လူမ်ိဳးစံု နဲ႕ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးစြာ ေနထိုင္တဲ့ အသိုက္အ၀န္းတစ္ခုက တိုးတက္မွဳကို ဘယ္လိုေဖာ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကို သိနားလည္ေစခဲ့ပါတယ္။ အခန္းအနားၿပီးဆံုးခ်ိန္မွာေတာ့ မီးရွဳးမီးပန္းေတြပစ္ေဖာက္ခဲ့ၿပီး လွပတဲ့ညခ်မ္းဟာ ၿပီးဆံုးခဲ့ ပါတယ္။







ေနက္တစ္ေန႕စိန္ေခၚမွဳေတြအေတြ႕အႀကံဳသစ္ေတြကေတာ့ စတင္ခဲ့ပါၿပီ။