ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာ့စာနယ္ဇင္းမ်ားတယ္ျမန္ပါတယ္။ မေန႕မွ ၁၀ ရက္ေန႕ရွိေသးတယ္ ၁၃ ရက္ေန႕ထြက္မယ့္ ဂ်ာနယ္ကို ဖတ္လို႕ရေနၿပီ။ ဘယ္တိုင္းျပည္မွာမွ မေတြ႕ႏိုင္ဘူး။ ဒီလိုသတင္းေတြ ေရွ႕ ကေနေျပးေနတာ :) အဲဒီဂ်ာနယ္မွာ အခုမွ ဆံုးသြားတဲ့ ဆရာ ပါရဂူရဲ႕ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အဲဒါကေလးကေတာ့ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဆရာႀကီး ရဲ႕ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ နဲ႕ ကိုက္ၿပီး ပါလာတယ္။ အခုမွ ေရးတာလား အရင္ကတည္းကေရးဖူးတာလား ကၽြန္ေတာ္အတိအက်မသိေပမယ့္ ဒီေဆာင္းပါးေလးအတြက္ေတာ့ ဂ်ာနယ္ကို ေက်းဇူးတင္တယ္။

ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္က “သင္းၾကန္လား၊ သင္းဇာန္လား” တဲ့၊ အခု ျမန္မာသႀကၤန္အေၾကာင္းကို ရွင္းျပထားတာ။ ကၽြန္ေတာ္ တသက္လံုး သႀကၤန္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ပါဠိ ကေနဆင္းသက္လာတဲ့ အေခၚအေ၀ၚ တခုလို႕ထင္လာခဲ့တာ အခုဖတ္ၿပီးမွ သကၠတ ဘာသာကေနဆင္းသက္လာတယ္ဆိုတာကို သိရတယ္။ သႀကၤန္အေလ့အထက ဟိႏၵဴေတြရဲ႕ အယူ၀ါဒက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ပြဲေတာ္ တခုျဖစ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာ့ ၁၂ ရာသီပြဲကို မျပည့္ျပည့္ ေအာင္ျဖည့္ေပးခဲ့တဲ့ ေရွးလူႀကီးမ်ားကို ျပန္ျမင္ေယာင္ၾကည့္တယ္။  ျမန္မာ့သမိုင္းအဆက္ဆက္မွာ သႀကၤန္ပြဲကို အမ်ိဳးမ်ိဳးက်င္းပ လာခဲ့တာ ကိုလဲ ေလ့လာခဲ့မိတယ္။ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္တဆက္ျဖစ္တဲ့ပုဂံမင္းလက္ထက္မွာသႀကၤန္ကို တလေလာက္က်ခဲ့တာေၾကာင့္ အမရပူရမွာ ေရေတာ္ေတာ္ေပါခဲ့တယ္လို႕ထင္ခဲ့တယ္။  ေနာက္တခုက သႀကၤန္ ဒ႑ာရီ တခုျဖစ္တဲ့ ကာ၀ါလမိုင္းရေသ့ ဆီမွာ သၾကားမင္းနဲ႕ ျဗမဟာမင္း လူ႕ျပည္မွာ ၇ ရက္နဲ႕ ၈ ရက္ ဘယ္ဟာကို ရသတၱ တပတ္ လုပ္မယ္ဆိုတာ ျငင္းခံုၾကရင္း ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာေၾကာင့္ နတ္ေတြလဲ အေတာ္ေလးအေလာင္းအစားသန္တယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။ သၾကားမင္းဆင္းတယမဟုတ္ဘဲ ဆန္းေဒးၿဂိဳလ္မင္းဆင္းတယ္ ဆိုတာလဲသိခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ နတ္သက္နဲ႕တြက္ၾကည့္ရင္ သူလဲတက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ႕အားမယ္မထင္ဘူးလို႕ ငယ္ငယ္ကေတြးမိတယ္။ ျဗမဟာ့ ဦးေခါင္းဆိုတာကို ျမန္မာလိုနားလည္ကတည္းကၾကားဘူးတယ္။ အေမက ခဏခဏေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အကိုကို နင္ကျဗမဟာ့ဦးေခါင္းလိုဘဲ ဘယ္မွာထားရမွန္းမသိဘူး ဆိုၿပီး၊ ဒါနဲ႕စပ္စုၾကည့္ေတာ့ သိလာတဲ့အသိအရ ေရထဲခ်ေရခန္း၊ ေျမေပၚထားမီးေလာင္တဲ့ ဒီေခါင္းကို နတ္သမီးေတြက အလွည့္က် ကမ္းရင္း တခါကမ္းရင္ သႀကၤန္တခါက်တယ္၊ လူ႕ျပည္မွာတစ္ႏွစ္ေပါ့၊ နတ္သက္ကေတာ့ခဏေလးေျပာတယ္။ ဒါဆို ဒီလိုနတ္သမီးငါးပါးက ပါဆယ္ဂိမ္းကစားသလိုဘဲ ဦးေခါင္းႀကီးကို ကမ္းေနၾကရမယ္လို႕လဲ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ေတြးဖူးတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ဒီဦးေခါင္းကို ကိုင္မယ့္ နတ္သမီးက သၾကားမင္းရဲ႕အေဆာင္အေယာင္တခုျဖစ္တဲ့ စလြယ္သိုင္းႀကိဳးလို တန္ဆာတခုကို ဆင္ျမန္းမွ အပူသတ္သာတယ္လို႕လဲလူႀကီးေတြကေျပာတယ္။ အဲဒီတန္ဆာကို သႀကၤန္စာမွာေတြ႕ဖူးတယ္။  ဒီလိုဆို နတ္သမီးေတြ ဒီစလြယ္ႀကီး၀တ္လိုက္ခၽြတ္လိုက္နဲ႕ ဦးေခါင္းကိုလဲ ကမ္းၾကရတယ္ဆို ေတာ္ေတာ္ေလး ကရိကထမ်ားမယ္လို႕ေတြးမိတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အေျဖရွာမရျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ၉ႏွစ္သားေလာက္ကထင္ပါတယ္။ သႀကၤန္စာမွာ သႀကၤန္က်မယ့္ အခ်ိန္ကိုမွတ္ထားၿပီး အိမ္ေရွ႕မွာထား ထားတဲ့ သႀကၤန္အိုးနားကေန မိုးေပၚကသၾကား မင္းဆင္းလာမယ္ဆိုလို႕ ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ေစာင့္ေနဘူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွာ ဒါေတြဘာတခုမွမ ဟုတ္မွန္းသိခဲ့တယ္။

“သႀကၤန္” လို႕ဆိုတဲ့ စာလံုးေပါင္းကို ပုဂံေခတ္ကတည္းက ဒီလိုေပါင္းတယ္လို႕ထင္တယ္၊ အမတ္ႀကီး ရာဇသႀကၤန္ဆိုတဲ့လို႕ ဆိုတဲ့ အေရးအသားကို ပုဂံေခတ္ေက်ာက္စာေတြမွာ ေတြ႕ခဲ့တယ္လို႕သိရတာေၾကာင့္ အဲဒီအမတ္ႀကီးကို သႀကၤန္မွာေမြးခဲ့တာလို႕ထင္ခဲ့တယ္။

ဒါနဲဲ႕ေဆာင္းပါးအေၾကာင္းျပန္ဆက္ရရင္ သႀကၤန္ဆိုတာက ပါဠိဘာသာကေနဆင္းသက္လာတာဆိုရင္ ဘာသာေဗဒ သေဘာတရားအရ သကၤႏၱ ဆိုတဲ့စကားလံုးမွျဖစ္ရမွာျဖစ္ၿပီး ျမန္မာလိုအသံထြက္ရင္ သင္းကန္ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႕ ဆရာႀကီးက ဆိုထားပါတယ္။ ေနာက္တခုက ေတာ့ သကၠတ ဘာသာကဆင္းသက္ေၾကာင္းသက္ေသအေနနဲ႕ ဆံကရံတ ဒါမွမဟုတ္ ဆံကရံတိ ဆိုတဲ့စကားေနေပၚေပါက္လာတာျဖစ္ႏိုင္ၿပီး အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ရာသီတစ္ခုတစ္ခုကို ကူးေျပာင္းျခင္းလို႕ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သကၠတ ဘာသာကေနဆင္းသက္လာတဲ့ ဆံကရံတိ ေခၚသႀကၤန္ ကို အိႏၵိယ ကေနကူးဆက္လာတယ္ လို႕ ဆရာႀကီးကဒီေဆာင္းပါးနဲ႕ေကာက္ခ်က္အျပတ္အသားခ်ထားပါတယ္။

သႀကၤန္ပြဲကို အိႏိၵယမွာ ဟိုးလီ ဆိုၿပီး လုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕အခ်ိန္မတူဘူး။ ေရွးတုန္းကေရပတ္တယ္ေျပာတယ္။ အခုေတာ့ ေရာင္စံုအမႈန္႕ေတြ နဲ႕ပတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရနဲ႕လဲ ပတ္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေထရ၀ါဒေတြျဖစ္ တဲ့ ထိုင္း၊ လာအိုနဲ႕ ကမ္ေဘာဒီးယား ၊ ျမန္မာတို႕က်ေတာ့ အခ်ိန္ တူၾကတယ္။ ေခၚတဲ့အေခၚအေ၀ါနဲနဲေလး ကြဲလြဲတယ္။ ထိုင္းမွာ သႀကၤန္ကို ဆြန္ခရမ္ လို႕ေခၚတယ္။ ဒီေတာ့ အျမန္အသံထြက္ၾကည့္ရင္ဆခရမ္ လို႕ ထြက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သႀကၤန္ဆိုတဲ့ အသံထြက္နဲ႕ အေတာ္ေလးနီးစပ္တယ္။ စကားမစပ္ ေနာက္တခုက ပြဲထဲမွာ ထိုင္းနဲ႕ျမန္မာအသံဆင္တာက ကထိန္ဘဲ။ ျမန္မာက ကထိန္လို႕အသံထြက္တယ္။ ထိုင္းက ကထံု လို႕အသံထြက္တယ္။ ျမန္မာေတြလိုဘဲ ထိုင္းေတြကလဲသူတို႕ဘာသာစကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ပါဠိဘာသာ ကိုယူသံုးထားတာကို ေတြ႕မိတယ္။ ဌာေန – ဌာနီ ၊ အႏၱရာယ္ – အႏၱရိုင္း စတာေတြကိုေတြ႕တာေၾကာင့္ ထိုင္းစကား ကိုသင္ခ်င္စိတ္ေပၚလာတယ္။

ေရွးတုန္းက သိလာခဲ့တာေတာ့ ျမန္မာ့ရိုးရာတာသႀကၤန္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေရပတ္တယ္။ သေျပခတ္နဲ႕ ေရခြက္နဲ႕တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္လူမွန္းသိကတည္းက သႀကၤန္ေတြက ေတာ့ အၾကမ္းနဲ႕အရမ္းႀကီးဘဲ။ ေရပူေဘာင္းဒဏ္ကို အလူးအလဲခံစားခဲ့ရဘူးတယ္။ ကြန္ပရပ္ဆာပန္႕နဲ႕ပတ္လို႕ ခါးမွာ အေရျပားပဲ့သြားဘူးတယ္။ မီးသတ္ပိုတ္ တန္ခိုးေၾကာင့္ ရင္ဘတ္ေအာင့္သြားဘူးတယ္။ အခုမွေတာ္ေတာ္ေလးပေပ်ာက္သြားတာ။  ဦးဘဂ်မ္းကာတြန္း တပုဒ္ေၾကာင့္ သႀကၤန္မွာ ျမန္မာေတြ ရမ္းခ်င္တိုင္းရမ္းေနတာ ရာစုႏွစ္ ရဲ႕ေလးပံု သံုးပံုေလာက္ေက်ာ္ေနၿပီဆိုတာ သတိ ထားမိတယ္။

သႀကၤန္ယိမ္းကတာေတြကေတာ့ ကိုလိုနီေခတ္ရဲ႕ လက္ခ်က္ေတြထင္ပါတယ္။ ျမန္မာသႀကၤန္မွာမွ  ယိမ္းကရတယ္လို႕ ေရွးေခတ္ အဆက္ဆက္လုပ္လာတယ္လို႕မၾကားမိဘူး။ ရွိခဲ့ရင္လဲ အခုလို အ၀တ္အစားေတြလို႕ေတာ့မထင္ ၊ ကိုလိုနီေခတ္ရဲ႕ ဆိုးေမြးမ်ား ျမန္မာေတြ အခုထိခံခံေနရတယ္။ အလွဳခံလဲ ေလာ္စပီကာနဲ႕ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္၊ အာရံုဆြမ္းေလာင္းတာေတာင္ ဓမၼာရံုကေန လင္းအားႀကီး နားမခံသာေအာင္ ဓါတ္စက္ႀကီးဖြင့္ေနတာေတြ၊ အဲ- ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၂က်ိတ္၈ဆူလွည့္တာေတာင္ သီခ်င္းဖြင့္တဲ့ ကားသီးသန္႕ႀကီးနဲ႕ ေနာက္ကေနပါလာၿပီး Techno ေတြ အႀကီးအက်ယ္ဖြင့္လာတဲ့အထိဘဲ။ ဒါနဲ႕ ျပန္ဆက္ရရင္ ေနာက္ေတာ့ သႀကၤန္အကဆိုတာ ပါေပၚလာတယ္။ အခု ေရာင္စံု ၀မ္းဆက္ေတြနဲ႕ ပန္းေတြပန္ၿပီး ကေနတာ ျမန္မာ့ရိုးရာ ယဥ္ေက်းမႈစစ္စစ္လို႕ေတာ့မဟုတ္ႏိုုင္ဘူး။ ပုဆိုးနဲ႕ တိုက္ပံုက ျမန္မာေတြသူမ်ားေတြဆီကေနကူးခ်ထား တယ္လို႕သမိုင္းဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းကေျပာတယ္။ တို႕ဘိုးဘြားေတြက ပုဆိုး၀တ္တာ ႏွစ္ ၁၀၀ ဆို ေဘာင္းဘီ၀တ္တာက ႏွစ္ ၄၀၀ ေလာက္ရွိမယ္လို႕ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာ သန္းထြန္းေရးတဲ့ ငါျပင္ခ်င္တဲ့ ငါ့အေၾကာင္းဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ေတြ႕လိုက္တယ္။

အခုသႀကၤန္ေတြက ေတာ္ယံုထက္ကို ေပၚတင္က်တဲ့ အ၀တ္အစားေလာလလီတာေတြမ်ားလာတယ္လို႕ျမင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ခပ္ငယ္ငယ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ေနဒီဘက္ကို ပိုပိုဆိုးလာတယ္။ သႀကၤန္ဆိုတာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္၀တ္ခ်င္ရာ၀တ္ ဖို႕ ဖန္တီးထားတဲ့ပြဲ၊ ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ႏိုက္ကလပ္ေတြကို ေရျဖန္းေပးၿပီး သံုးေလးရက္က်င္းပေပးတဲ့ပြဲ၊ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္လို႕ရတဲ့ ဆဲခ်င္တိုင္းဆဲ ကဲခ်င္တိုင္းကဲလို႕ရတဲ့ပြဲလို႕ ထင္ထင္လာၾကတယ္ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္ ၆ ႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး သႀကၤန္လဲ ရန္ကုန္ဆိုသႀကၤန္ သႀကၤန္ဆို ရန္ကုန္ လုပ္လာတာကေန ဘယ္ေရြ႕သြားၿပီမသိဘူး၊ ရာသီဥတုကပူ ကုန္က်မႈေတြတက္နဲ႕ ေလ်ာ့ရိေခလ်ာ့ယဲ သႀကၤန္ျဖစ္လာၿပီး မၾကာခင္ သေျပခက္နဲ႕ေရပတ္တဲ့ အဆင့္ကို ဂလိုဘယ္ေခတ္နဲ႕အညီေရာက္သြားၿပီး ေရပတ္ခ်င္ရင္ ေဖ့ဘြတ္ကေနပတ္တဲ့ အေနအထား ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။  အရမ္းလဲေခတ္ဆန္ပစ္လို႕မရသလို အရမ္းလဲ ျမန္မာဆန္ေနလို႕ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဘယ္လိုအေနအထားမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီေခတ္ရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈကို ေရွာင္လြဲလို႕မရႏိုင္ဘူး။  ဒီလုိဘဲ ျမန္မာဆန္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ နားႏွစ္ဖက္ကိုေဖာက္ၿပီး နားေထာင္းပန္၊ ကုန္းေဘာင္ေခတ္အထိ၀တ္ေနေသးတဲ့ ေတာင္ရွည္ပုဆိုး၀တ္၊ ထိုးကြင္းထိုး၊ ဆံပင္ကို အရွည္ထားၿပီး ေခါင္းေပါင္းကို ကိုလိုနီေခတ္ကမွေပၚလာတဲ့ေမာင့္က်က္သရည္ ဆိုလား instant ေခါင္းေပါင္းမေပါင္းဘဲ ပု၀ါရွည္နဲ႕ ေပါင္းထုတ္ ၊ :D အဲဒီအတိုင္း သႀကၤန္မွာ ေလ်ာက္လည္ရင္ေတာ့ ဖိုးသူေတာ္စကားယူသံုးရင္နားကားကုန္မွာ အေသအခ်ာဘဲ :D