ဖေယာင္းတိုင္တိုတစ္ေခ်ာင္း

အမွိဳက္သရိုက္ေတြနဲ႕ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ အခန္းက်ယ္တခုမွာ ဖေယာင္းတိုင္တိုတစ္ေခ်ာင္းက ၾကပ္ခိုးေတြသိုင္းခ်ံဳရင္း လဲေလ်ာင္းအိပ္စက္ေနတယ္။ တခ်ိန္က သူ႕စြမ္းအားေတြက ေဘးတဖက္တခ်က္စီမွာ ေအးခဲကပ္တြယ္။

ေမွာင္မဲေနၿပီး ဒီအမိွဳက္ေတြၾကားထဲမွာ ၾကာရွည္စြာလဲေလ်ာင္းေနရတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္တုိကေတာ့ တခ်ိန္မွာ ျပန္ၿပီးထြန္းလင္းႏိုးအခ်ိန္ေတြေစာင့္စား တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ပါးပါးသြားေတာ့မလား။

ၾကာေတာ့ၾကာခဲ့ၿပီ ၾကာလဲၾကာေနၿပီ တေန႕မွာေတာ့ လူတေယာက္က အဲဒီအခန္းထဲ၀င္လာတယ္။ အေမွာင္ထုရဲ႕ ရိုက္ပုတ္မႈက သူ႕အျမင္ကိုေ၀၀ါးေစတယ္။ ဒါနဲ႕သူက အလင္းေရာင္တခုကို ဖန္တီးခဲ့ ခ်င္တယ္။

သူ႕မွာ ပါလာတဲ့ မီးျခစ္နဲ႕ အခန္းထဲမွာ အလင္းေရာင္ရရွိဖို႕ႀကိဳးစားခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကာရွည္မခံဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတစံုတခုကို တက္နင္းမိလို႕ ေအာက္ကိုငံု႕ၾကည့္မိတယ္။ ဖေယာင္းတိုင္ တို တစ္ေခ်ာင္းကိုေတြ႕သြားတယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မီးတပြင့္ကို ဒီဖေယာင္းတိုင္တိုေပၚမွာ ကူးညွိလိုက္တယ္။

အလင္းေရာင္ေနာက္ကို သူလိုက္ရင္း သူလိုခ်င္တာကိုရွာေတြ႕သြားခဲ့တယ္။

ၿပီးေတာ့ သူ႕ဖေယာင္းတိုင္တိုေလးကို မီးၿငွိမ္းၿပီး ျပန္ပစ္ခ်ထားခဲ့တယ္။

ဖေယာင္းတိုေလးကေတာ့ အရင္အတိုင္းဆက္လက္လွဲေလ်ာင္းရင္း ေနာက္တခ်ိန္ျပန္ ထြန္းလင္းခြင့္ ကိုေစာင့္ေနျပန္တယ္။

သူကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ အစြမ္းကုန္ထြန္းလင္းေတာက္ပေနခ်င္ခဲ့တာ။

တကယ္တမ္းက ကိုယ္ပိုင္ေတာက္ပခြင့္မရွိမွန္း၊ မီးစာကုန္ေရခန္းခ်ိန္ မေရာက္သမွ်သူ နားလည္ဦးမယ္ မသိဘူး။

ဒါေပမယ့္ ဖေယာင္းတိုင္တိုေလးေပမယ့္ အသံုး၀င္ခြင့္က တခ်ိန္မဟုတ္တခ်ိန္ တိုက္ဆိုင္မႈရွိရင္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္လို႕ရဦးမယ္။

0 comments: