တခါတရံက်ရင္ ျဖစ္တတ္တဲ့သေဘာရွိတယ္ေလ။ အၿမဲတမ္းအတြက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခါတရံေတြ အၿမဲဆက္လာတဲ့အခါ ဘယ္လိုေျပာၾကမလဲ။ တကယ္ပါ။  တခါတေလ ဆိုလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါ တယ္။ တခါတည္းနဲ႕ ေလထြက္သြားတာ။ တခါတရံ က်ေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္။ ကိုယ့္ အေၾကာင္း ကိုျပန္တူးဆြၾကည့္တဲ့အခါ မွာ ျမင္ေယာင္လာတတ္တယ္။ ဘာအတြက္ ဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုတဲ့ သံေယာဇဥ္ ေတြၾကားက ဆင္ေျခခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္မႈေတြ ထားၿပီး လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ ကိုယ့္ အလုပ္ေတြ၊ တခါတရံက်ေတာ့လဲ ေတြးေတာၾကည့္တယ္၊ ရွာေဖြတာေတြက တရက္နဲ႕တရက္ အလွ်င္မွီေအာင္ ျပည့္၀ ဖို႕ကလြဲၿပီး ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ ေျပာင္းလဲမလာေတာ့ဘူးလားလို႕။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈဆိုတာ စိတ္ကို ေအးခ်မ္းေအာင္ ထားႏိုင္ရင္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ပူေလာင္မႈေတြနဲ႕ ေလာင္ၿမိဳက္ေနတဲ့ ဒီေသာက ေ၀ ေနတဲ့ အားအင္ေတြကုိ ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း ေလာင္ကၽြမ္းပစ္လိုက္တာ ခမ္းေျခာက္ဖို႕ေတာ့ နီးလာၿပီ။

သံသရာဆိုတာ တေက်ာ့ၿပီး တေက်ာ့ လည္ေနတဲ့ အသစ္အေဟာင္း၊ ေဟာင္းနဲ႕အသစ္ ျပန္ျပန္ျဖစ္ေနဦးမွာဘဲ၊ ဥပကၡာ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကိုေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားၾကည့္ ျပန္ေတာ့ ကိုယ့္ အားနည္း ခ်က္ ကိုေတြ႕ျပန္တယ္။ တာ၀န္ဆိုတာ အသိစိတ္ထဲမွာ အဖန္တလဲလဲ ၾကားေယာင္ေနတဲ့ သိကၡာတဖက္ နဲ႕ကိုယ့္ကို ကိုယ္ဦးျပန္ေမာ့ထားရတယ္။ ေခါင္းငံု႕ၿပီးစဥ္းစားၾကည့္ ျပန္ေတာ့ အရွက္ရစရာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လိမ္ညာမႈေတြကို အတိုင္းသားျပန္ျမင္ရတယ္။ တစ္ေန႕ေရႊ တေန႕ေငြ ဆိုတာ ေတာင့္တမႈနဲ႕ဘဲ လိုက္ဖက္ညီတဲ့စကားျဖစ္လာတယ္။

ျပည့္စံုတယ္ဆိုတာ ဘာကို ေျပာတာလဲ၊ ပညာ၊ ရာထူး၊ ဂုဏ္၊ ေငြေၾကး ဥစၥာ၊ ဘယ္တုန္းက ျပည့္စံုၿပီး ျပည့္၀ၿပီး ေသသြားခဲ့တယ္ဆိုတာ မၾကားမိဘူး၊ ဒီလိုဘဲ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြသြားၾကတာဘဲ။ ငါ့မွာလဲ ျပည့္၀ဖို႕ ျပည့္စံုဖို႕ ဘာကိုေမွ်ာ္လင့္ၾကဦးမလဲ။ ေနာက္ေန႕မနက္ဖန္မွာ ငါမ်က္လံုး အစံု ပြင့္တာနဲ႕ ျပသနာေတြနဲ႕ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ေလာက က လွမ္းႀကိဳတာဘဲ ႀကံဳရမယ္။ ဒါေတြကို ေအးၿငိမ္းရာ ဘယ္မွာ ရွာ ၾကမလဲ။

ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျပန္ရွာၾကည့္တယ္။ ေတြေ၀မႈနဲ႕ထမ္းပိုးထားတာေတြကို ခါခ်ဖို႕ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္၊ အမွန္ဆိုတာလဲ မရွိဘူး မွားတာဆိုတာလဲ မရွိတဲ့ ပညတ္ေတြ ကိုေရွာင္ရွားလိုက္နဲ႕ လြတ္လပ္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ ရင္ထဲမွာ လြတ္လပ္မွ တန္ဖိုးရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ စိတ္ကိုဖြင့္ၿပီး ငါႏိုးထၾကည့္လိုက္တယ္။ မနက္ဖန္ဟာ ဒီအတိုင္းဘယ္ေတာ့မွလဲမရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီအတိုင္းေစာင့္ေနမယ့္ အရာေတြေတာ့ရွိတယ္။ အေတာင္ပံ တခ်က္ကို ခတ္မယ္လုပ္ကာမွ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ႀကိဳးတုတ္ထားတယ္။ ငါဟာ ပိုက္ကြန္ ေပၚမွာ ရွိသည့္တိုင္ ပ်ံသန္းဖို႕ဘယ္ေတာ့မွ ႀကိဳးစားမိမယ္မသိေသးဘူး။