တခါတေလက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕သတိမထားမိဘဲေမ့ေနတဲ့ အေၾကာင္းေတြထဲက အေရးႀကီးတဲ့တခုက က်န္းမာေရးေပါ့။ က်န္းမာခ်င္းသည္လာဒ္တပါးလို႕ စာမွာလဲရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၀ယ္ယူလို႕ မရတဲ့ အရာထဲမွာ က်န္းမာျခင္းဟာ တခုပါ၀င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘက္ေခတ္ေတြမွာေတာ့ က်န္းမာေရးအတြက္ ေငြကအေရးပါလာတဲ့ အေနအထားျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။ တေန႕တေန႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စား ေသာက္ေနထိုင္ေရးအတြက္ ရုန္းကန္ေနရခ်ိန္ေတြမွာ အေသးအဖြားလို႕ထင္တဲ့ ေရာဂါေတြကို ေဆးမွီးတိုေတြနဲ႕ဘဲ ရွင္းခဲ့ၾကတယ္။ ေဆးခန္းဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ၊ က်န္းမာေရး စစ္ေဆးမႈဆိုတာ ေ၀းေရာဘဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕လဲ တခါမွ medical check up မလုပ္ဘူးပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးကိုယ္၀န္ရွိေတာ့ SSC မွာ သြားျပတယ္၊ အဲဒီေန႕မွာဘဲ ေဆးစစ္တာ ၈ေသာင္း ေက်ာ္က်သြားလို႕ ေနာက္ပိုင္းအဲဒီမွာ ေဆးခန္းမျပေတာ့ဘဲ ဂ်င္မခန္ဒါလို႕ေခၚတဲ့ ဗဟိုအမ်ိဳးသမီးေဆးရံုႀကီးမွာဘဲ သြားျပလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာလဲ medical check up ျပန္လုပ္တာ ၁ေသာင္းေလာက္ဘဲ က်ပါတယ္။ ကြာဟမႈေတြကေတာ့အဲဒီလိုပါ။ ဒါနဲ႕ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေနနဲ႕ အၿမဲတမ္းအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕က်န္းမာေရးကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္ဘဲ လစ္လွွ်ဳရႈခဲ့ၾကတာဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္အခု ေသြးတိုးတာေတြ စိပ္လာပါတယ္။ နဂိုက ႏွလံုးေရာဂါရွိေတာ့ ေသြးတိုးက အေနာက္ကလိုက္လာတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အရင္က အဲဒီေလာက္ မျဖစ္ပါဘူး၊ ေဆးမွီးတိုနဲ႕ဘဲရွင္းလိုက္တာပါ။ ေဆးခန္းလဲ မျပျဖစ္တာ ၾကာပါၿပီ၊ ႏွလံုးအေနအထားျပန္ေကာင္းတယ္ဆိုတာနဲ႕ ႏွလံုးေရာဂါနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ေဆးခန္းမျပျဖစ္တာ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ရွိပါၿပီ။ မတည့္ဘူးဆိုတဲ့ အရက္နဲ႕ကြမ္းယာကလဲ မပ်က္မွီ၀ဲေန။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္၊ တခုခုကို အလြန္အမင္း စိတ္၀င္စားလုိက္တာနဲ႕ ေခါင္းအရမ္းကိုက္လာတယ္။ သေဘာက ေသြးတိုးလာတာဘဲ။ တိုးလာလိုက္က်သြားလိုက္ အရက္ေသာက္ လိုက္ ဘီယာေသာက္လိုက္နဲ႕ဘဲ ခ်ာလည္ေနတာ အခုေတာ့မရေတာ့ဘူး၊ တခုခုေတာ့ ေသခ်ာ ဂရုစိုက္ၿပီး ကုသမွျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာသိလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုန္က်စားရိတ္ေတြကို ျပန္တြက္လိုက္တိုင္း ေဆးခန္းနဲ႕ျပန္ေ၀းေ၀းလာတယ္။ ေနာက္တခုက သြားေရာဂါ။ ကၽြန္ေတာ္အၿမဲသြားၾကားထိုးတယ္။ သြားၾကားထိုးတာမ်ားလာေတာ့ သြားနဲ႕သြားဖံုးၾကားက ဟဟ လာတယ္။ အဲဒါ ကအသက္ ၃၀ ေက်ာ္ရင္ ျပန္ၿပီးမကပ္ေတာ့ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ဆရာ၀န္က ကြမ္းျဖတ္ခိုင္းတာ ကၽြန္ေတာ္ နားမေထာင္ဘဲဆက္စားလာတာ အခုအေျခအေနကေတာ္ေတာ္ ဆိုးလာ တယ္။ တလကို တခါေလာက္ေတာ့ သြားေဆးခန္းေျပးေနရတယ္။ တေလာကဆို ေရေတာင္ေသာက္လို႕မရေအာင္သြားေတြက နာက်င္ကိုက္ခဲေနတယ္။ သြားေဆးခန္းကေတာ့ ေ၀းလို႕ မျဖစ္ဘူး ဆိုေပမယ့္ တလကို တခါမနဲေရာက္ေအာင္သြားရတယ္။ သြားေဆးခန္းတခါသြားရင္ ေသာင္းခ်ီကုန္ေတာ့ တခါတေလ နာလဲက်ိတ္မွိတ္ေနလိုက္ပါတယ္။

အိမ္မွာက ေရဖိုးမီးဖိုးစားေရးေသာက္ေရး သြားလာ စားရိတ္နဲ႕အျခားဗာရီယ ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ အပို၀င္ေငြမရွိေလေတာ့က်န္းမာေရးမွာ ဂရုမျပဳႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္လိုဘဲ လူငယ္ေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ာလဲ ဒီလို ျဖစ္ေနတာ ကၽြန္ေတာ့္၀န္းက်င္မွာေတြ႕ရတယ္။ သူတို႕ေတြမွာလဲ က်ိတ္ခံစားေနရတဲ့ ေရာဂါအေသးအမႊားေလးေတြရွိတယ္။ ေငြေၾကးေၾကာင့္ ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေမ့ေလ်ာ့ ေပ း လုိက္ၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လူမ်ိဳးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သက္တမ္းတိုလာၾကတယ္။ မျဖစ္စေလာက္ေရာဂါေတြနဲ႕ေသၾကရတယ္။ စိတ္ခ်ရမႈမရွိတဲ့ က်န္းမာေရး ကုသမႈေတြကို ေစ်းသက္သာဖို႕ေရြးခ်ယ္ရင္း ကူးစက္ေရာဂါေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႕မႈကို ခံစားရတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာရင္ ေဒါက္တာဘြဲက်မ္းတခုေလာကို တင္ဖို႕ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ စားရိတ္မွ်ေပးက်န္းမာေရး လို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြရဲ႕ ျပည္သူ႕ေဆးရံုေတြမွာေရးထားတာ ေတြ႕ႏိုင္မွာပါ။ ေဆးရံုတခုကိုေရာက္တိုင္း ျမင္ရတာေတြေျပာရရင္ နာက်င္မႈေတြနဲ႕မေက်နပ္မႈေတြဘဲ ထြက္က်လာလိမ့္မယ္။ စားရိတ္မွ်ေပး ဆိုတာ အဲဒီေဆးရံုေစာင့္ေနတဲ့ ၀န္ထမ္းနဲ႕ သူနာျပဳေတြကို ေျပာတာလားမေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြရဲ႕အေျခခံ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြကို မူ၀ါဒ နဲ႕တင္မက လက္ေတြ႕က်က် တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႕ေတာ့လိုေနတာ အမွန္ပါဘဲ။ တေန႕ေတာ့ ျဖစ္လာမွာပါလို႕ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေလာေလာဆည္ ရွာႏိုင္ေဖြႏိုင္ေတာ့ ေဆးခန္းမွာ ရွင္းလို႕ရေပမယ့္ အမ်ားစု ဟာ ျပည္သူ႕ေဆးရံုေတြကို အားကိုးေနရတာပါ။ ျပည္သူေတြက်န္းမာမွ တိုင္းျပည္လဲခ်မ္းသာလာမွာပါ။ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာဖို႕ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ ကို ကုိယ္ဂရုစိုက္ၾကဖို႕ေတာ့ လိုတယ္ ဆိုတာ ျငင္းလို႕မရပါဘူး။

ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အဟာရ လို႕ေခၚတဲ့ အရာေတြညီညြတ္ပါမွ က်န္းမာခ်င္းသည္လာဒ္တပါးျဖစ္မွာပါ။ ဒါေတြ ကို လက္ေတြ႕က်က်မညီညြတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ လာဒ္ေတြပါမွက်န္းမာရ ျဖစ္ေနမွာပါ။