အခန္း ၁
မိုးေလးကတေအးေအးႏွင့္ ရာသီခါမွီေလးတခုခုေတာ့ လုပ္ဦးမွလို႕ေတြးေနရင္း အိမ္ေရွ႕မွာလွမ္းၾကည့္လိုက္ ေတာ့ ကိုမ်က္စံ ေခါင္းကေလးတညွိမ့္ညွိမ့္ႏွင့္ ေရာက္လာသည္။
ဘယ္လဲဗ် မိုးထဲေရထဲ
ေအးဗ်ာ ဘာလုပ္စားရင္ေကာင္းမလဲမသိပါဘူး
ေျပာေျပာဆုိဆိုႏွင့္အိမ္ေရွ႕ကြက္ပ်စ္ေပၚ ေခ်ပစ္လက္ပစ္ထိုင္လိုက္ေလသည္။ ဒါမ်ားဗ်ာ ဘာလုပ္စားမလဲ ကိုမ်က္စံရဲ႕ ဒီအခ်ိန္ဆို ေကာက္ညွင္းေပါင္းကေလးပူပူေလးေပါင္း၊ ငါးေျခာက္ေလးဆီဆမ္းစားရင္ ေကာင္း မယ္ထင္တာဘဲ။
စိတ္ထဲကစားခ်င္တာေတြကိုရြက္ျပလိုက္ေတာ့ ကိုမ်က္ေစ့ မခ်ိသြားၿဖဲၿပံဳးျပကာ၊
ဘယ့္ႏွယ့္ ကိုယ့္လူ မစၥတာေဂါက္ရယ္၊ အဲဒါေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး၊ ဘာစီးပြားေရးလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ ေျပာ တာပါဗ်။
ေအာ္ – ဂလိုလား ၊ အင္း ခုတေလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႕ အိမ္မွာဘဲကုတ္ေနတာ၊ တေလာ ကေမာင္ေက်ာ္ႀကီးေတာ့ စီးပြားေရးေကာင္းေနတာနဲ႕ေမးၾကည့္တာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ပတ္ၿပီးတရားေခြေတြလိုက္ေရာင္းေန တယ္ေျပာတယ္။
ဟုတ္လား၊ ဘယ္လိုလဲ ေျပာဦးဗ်၊
အေရာင္တဖ်က္ဖ်က္ေတာက္ေနေသာ ကိုမ်က္ေစ့ရဲ႕မ်က္လံုးမ်ား ျပဴူးလာကာ ေမးသည္။
အင္းေလ၊ တေခြကို ၁၈၀ ေလာက္ေတာင္မတန္တဲ့ ေခြလြတ္ေတြကို အိမ္က ေယာကၡမ၀ယ္ထားတဲ့ တရားေခြေတြ ကြန္ပ်ဳ တာနဲ႕ျပန္သြင္းၿပီး တခ်ပ္ကို ၁၂၀၀ ေလာက္နဲ႕လိုက္ေရာင္းတယ္ဆိုဘဲ။
အမယ္အမယ္ အျမတ္ကႀကီးလွေခ်လားဗ်။
ႀကီးဆို ဒီေခတ္ကလဲသိတဲ့အတိုင္းဘဲေလ ဟိုေနရာလဲ DVD ေခြဆိုင္၊ ဒီေနရာလဲ DVD ေခြဆိုင္၊ ခိုးကူးေတြက ေရာင္း ေကာင္းေနတာကိုး၊ ခုဟာက ေပၚတင္ကူးဗ်။
ဟုတ္ပဗ်ာ၊ ဒါနဲ႕ ေခြကာဗာေတြဘာေတြကေရာ မလိုဘူးလား၊
အဲဒါလား၊ ဘို၀လုပ္ေပးတယ္ေျပာတယ္။
ဘယ္ဘို၀တုန္းဗ်၊ ဓါတ္ပံုဆရာဘို၀လား၊ သူက ဓါတ္ပံုဆိုင္ေတြဘာေတြေထာင္ၿပီး အဆင္ေျပေနတယ္ၾကားတယ္။
မဟုတ္တာဘဲ ကိုမ်က္စံရယ္ ၊ သူ႕မလဲ တေယာက္ထဲနဲ႕ ဟိုဘက္နဲနဲတိုးပါဦးဆိုၿပီးၾကပ္ေနတဲ့သူဗ်၊ ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပဘူးတဲ့၊ ဘာတဲ့ ဘီယာေသာက္လို႕မြဲေနတာပါဆိုၿပီး ကမၻာအႏွံ႕လိုက္ၾကြားေနတယ္ဆိုလား မစၥတာ ေဖာ္ ဆိုတဲ့ ေဖာ္ေကာင္ႀကီးက တေန႕ကဘဲ လမ္းထိပ္ကားဂိတ္မွာ ေတြ႕လို႕ေျပာသြားေသးတယ္။
ဟတ္ဟတ္၊ ရယ္ရတယ္၊ ဒါဆို အဲဒီအလုပ္ကစိတ္၀င္စားစရာဘဲဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္လဲလုပ္ရင္ေကာင္းမယ္၊ ေမာင္ေက်ာ္ႀကီး လို ေနရဲမာန္မဟုတ္ေတာ့ ကားလဲမရွိဘူး၊ တရားေခြေတာ့ လိုက္မေရာင္းႏိုင္ဘူးဗ်၊ အိမ္က မဒန္မ်က္ေစ့ကလဲ ပြမ္လွၿပီ ၊ ဘာ ဘဲလုပ္လုပ္ ဘာမွမျဖစ္လို႕တဲ့။
ေအးဗ်ာ၊ အဲဒါခက္တာဘဲ ၊ ဘာမွမလုပ္ဘဲေနရင္ေတာ့ တခုခုမ်ားျဖစ္မလားေတြးမိတယ္၊ ဟတ္ဟတ္
မစၥတာေဂါက္ရယ္ အခ်င္းခ်င္းဘဲ ၾကြားမေနပါနဲ႕၊ ကဲဗ်ာ ခင္ဗ်ား စံုစမ္းထားလိုက္၊ ေန႕စဥ္ပံုမွန္ ၀င္ေငြရမယ္ ဆိုရင္ အဲဒီလို ေခြကူးေရာင္းတာေလးလုပ္ခ်င္တယ္။
ေကာင္းပါၿပီဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေမးျမန္းထားလိုက္မယ္။
ကိုမ်က္ေစ့ျပန္သြားေတာ့ ေမာင္ေဂါက္တေယာက္ ေခြေလာကထိပ္ေခါင္တို႕စုစည္းရာ ယုဇန ပလာဇာဘက္ သို႕ ထြက္မယ္ စိတ္ကူးေနလိုက္ေတာ့သည္။
အခန္း ၂
ကိုမ်က္ေစ့လဲေပၚမလာတာ တပတ္ေလာက္ရွိေရာ့မယ္၊ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုၿပီးေပ်ာက္သြားလိုက္တာ၊ ေပၚကိုမလာေတာ့ ဘူး၊ သူ႕အိမ္ဘက္ လိုက္သြားရင္ေကာင္းမလား ေတြးေနရင္း မစၥတာေဖာ္ ေရာက္လာသည္။
ဘယ္လိုလဲဗ် မစၥတာေဂါက္ ဘာေတြႀကံေနတုန္း ဟတ္ဟတ္
မဟတ္နဲ႕ ဘာမွမႀကံဘူး၊ အာရေကမရွိလို႕ထိုင္ေနတာ၊ ခုဘဲကိုမ်က္စံတို႕ဘက္သြားမလားလို႕
အင္းေလ သြားတာေပါ့၊ ဘယ္လိုလဲဒီည ေသာက္ရေအာင္လား၊
ေသာက္စရာ ေရေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ခင္ဗ်ားတိုက္မလား၊
ရပါတယ္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္အေၾကြးဆြဲလာတဲ့ တလံုးေတာ့ပါတယ္၊
မစၥတာေဖာ္ လက္ထဲက ကၽြတ္ကၽြတ္အိပ္အနက္ကို ေျမာက္ျပရင္း သူ႕မ်က္လံုးမ်ား ပိတ္သြားေအာင္ၿပံဳးျပသည္။
ဒါဆိုလဲ ကိုမ်က္ေစ့ကိုသြားေခၚမယ္ဗ်ာ၊ ပလင္းအိမ္မွာထားခဲ့လိုက္။
ႏွစ္ေယာက္သား ရႊံညြံျဖတ္ေက်ာ္ရွက္ႏွစ္ေဖာ္သိုင္းကြက္ျဖင့္ အင္မတန္ေကာင္းေသာ လမ္းအသြယ္သြယ္ကို ျဖတ္ကာ ကိုမ်က္ေစ့တို႕အိမ္နားေရာက္လာသည္။
ကိုမ်က္ေစ့တို႕အိမ္ေရွ႕ကိုခပ္လွမ္းလွမ္းကျမင္ေနရသည္၊ အိမ္ေရွ႕တြင္ေတာ့ အမိုးေတြေရာ ခံုေတြေရာႏွင့္ လွမ္းေတြ႕ေန ရသျဖင့္ မစၥတာေဖာ္က လက္တို႕သည္။
ဘယ္လိုလဲဗ်၊ ဒီလူဘာလုပ္ေနတာလဲ စတုဒီသာ မ်ားလား။
အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ မုန္႕လင္မယားေခၚ၊ မုန္႕ဇနီးေမာင္ႏွံတျဖစ္လဲ မုန္႕အုပ္ကေလးမ်ားကို ေၾကာ္ေလွာ္ေနေသာ ကိုမ်က္ေစ့ ကို အရွင္လတ္လတ္ႀကီးေတြ႕ရေလသည္။ ေဘးနားမွာေတာ့ ဂ်ဳနီယာမ်က္ေစ့ကေလးက သူ႕စီနီယာ မ်က္ေစ့ ေၾကာ္ၿပီးဆယ္ထားေသာ မုန္႕အုပ္ကေလးမ်ားကို ထုိင္စားေနသည္။
အာ – ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ ကိုမ်က္ေစ့ရဲ႕ ၊ စားခ်င္လဲ၀ယ္စားေပါ့၊ ဒါေတြကိုအိမ္မွာ လုပ္စားရတယ္လို႕ဗ်ာ။
မစၥတာေဖာ္က ေရာက္ေရာက္ျခင္းအျပစ္ဆိုသည္။
ကိုမ်က္ေစ့က ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္လံုးကို သနားစရာေကာင္းေသာ သတၱ၀ါမ်ားကဲ့သို႕ၾကည့္ရင္း၊
ခင္ဗ်ားတို႕ေတြခက္တာဘဲ၊ ဒါသက္သက္လုပ္စားေနတာမဟုတ္ဘူးဗ်၊ လုပ္ေရာင္းေနတာ၊ တရာဖိုး ၃ခု၊ ၂ရာဖိုး ယူရင္ ၇ခုေပးတယ္။
အင္ – ကိုမ်က္ေစ့ေျပာေတာ့ေခြကူးမယ္ဆိုဗ်
ဒီလိုရွိတယ္မစၥတာေဂါက္ရဲ႕၊ ကၽြန္ေတာ္စံုစမ္းၾကည့္ၿပီးၿပီ၊ ေမာင္ေက်ာ္ႀကီးက သူ႕ဟာသူအထြက္ေကာင္း ေအာင္ ေလ်ာက္ လုပ္ေနတာဗ်၊ မျမတ္တာေတာ့မဟုတ္ဘူးျမတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာလုပ္မယ္ဆိုအရင္းအႏွီးလံုးကနဲထုတ္ရမွာ။
ဘာေတြတုန္းဗ်၊ က်ဳပ္လဲမသိရပါလား၊ မစၥတာေဖာ္က အံၾသသလို လုပ္ရင္း ဗန္းထဲကမုန္႕အုပ္ကေလး ၂ခုကို ေကာက္စား၏
ကိုမ်က္ေစ့ကထပ္ရွင္းျပသည္။
မစၥတာေဂါက္ကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာတုန္းက ဒီလိုလုပ္မယ္လို႕စဥ္းစားတာဘဲ၊ေနာက္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ေခြကူးတဲ့သူေတြက အၿပိဳင္အဆိုင္ျဖစ္လာေတာ့ အရင္က တေခြကူးရင္ ၂၅ က်ပ္ေလာက္ရတယ္၊ တေန႕ကို ၅၀၀၊ ၁၀၀၀ ေလာက္ကူးေပး ရင္ ကိုယ့္အတြက္အမ်ားႀကီးက်န္တယ္။ အခုက ေခြကာဗာပါထိုးေပးမွ ၂၀ ဘဲရေတာ့မယ္၊ မကိုက္ဘူး။
ဟုတ္လား – အိမ္ကစက္နဲ႕တေန႕ကို ေခြ ၅၀၀၊ ၁၀၀၀ ေလာက္ကူးရင္ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္မယ့္ကိန္းရွိတယ္ဗ်။
မွန္တယ္မစၥတာေဂါက္၊ အဲဒီေတာ့ေခြကူးတဲ့ ဂ်ဳဗလီေဂတာ ၀ယ္ရင္းရမယ္၊ အဲဒါက ေကာင္းေကာင္းဆို ၈သိန္းေလာက္ က်မယ္၊ အဲဒါနဲ႕ဆို ၂-၃မိနစ္ကို ၁၀ ေခြအသာေလးက်တယ္။ တေနကုန္ လုပ္လို႕ရတယ္။ အဲဒါ၀ယ္ရမယ္၊ ေနာက္ေတာ့ မီးစက္၊ ကာဗာထိုးဖို႕လူငွားရမယ္။
ဒါနဲ႕ေအာ္ဒါက ရွိပါ့မလား
ရွိသမွသိပ္ရွိ၊ ကာဗာထိုးေပးမယ္ဆိုလို႕ကေတာ့တေန႕ကို ၂၀၀၀ ေလာက္ထိေအာ္ဒါရွိတယ္ဗ်၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ျဖစ္ ေအာင္ရင္းရမယ့္ ဟာကမလြယ္ဘူးေလ။
အဲဒါနဲ႕မုန္႕အုပ္ကေလးေတြေရာင္းတာနဲ႕ဘာဆိုင္လို႕တုန္းကိုမ်က္စံရဲ႕။
မစၥတာေဖာ္က ေမာင္ေဂါက္ဘက္ကိုလွည့္ရင္းစိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့စြာၾကည့္ရင္းေျပာသည္။
ကိုမ်က္ေစ့တေယာက္ မ်က္လံုးတဖက္မိတ္သြားေအာင္မဲ့ျပရင္း၊ ခက္ပါလားဗ်ာ၊
ဒီမုန္႕အုပ္ကေလးေတြက အရင္းဘယ္ေလာက္မွမရွိဘူး၊ မုန္႕အုပ္ကေလးတခုကို ၃၀ေက်ာ္ေလာက္နဲ႕ေရာင္းရတယ္၊ တရာဖိုး ၃ခုပါဆိုေန၊ တေန႕တေန႕ကိုအခု ၅၀၀ ေက်ာ္ ေလာက္ေရာင္း၊ ေရာင္းေကာင္းနဲ႕ေန႕ဆို ၇၀၀၊ ၈၀၀ ေလာက္ ကုန္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ ေငြေတြသိန္းေပါင္းမ်ားစြာရင္းၿပီး တေခြကူးမွ ၂၀ ရတဲ့ ဟိုအလုပ္ကိုလုပ္မလားဗ်၊ အရင္းနဲၿပီး ဒီလို အျမတ္မ်ားတဲ့ မုန္႕အုပ္ကေလးဘဲေရာင္းေတာ့မွာေပ့ါ ငွက္ ငွက္။
ကိုမ်က္ေစ့အဲဒီလိုေျပာေတာ့မစၥတာေဖာ္ မ်က္ခံုးတြန္႕သြားသည္။
ဒါဆိုလဲဆက္ေရာင္းေတာ့ဗ်ာေကာင္းတယ္၊ က်ဳပ္နဲ႕မစၥတာေဂါက္ေတာ့ ေနာက္ပိုင္းအစီအစဥ္လုပ္လုိက္ဦးမယ္၊
ဟဲဟဲ – မုန္႕အုပ္ေလး ၃၀၀ ဖိုးေလာက္ေတာ့ျမည္းဖို႕ေပးလိုက္ဗ်ာ။
ရတယ္ဗ်ာရတယ္၊ ယူသြား ဟတ္ဟတ္၊ က်ဳပ္ကေတာ့မုန္႕အုပ္ကေလးဘဲဆက္ေရာင္းေတာ့မယ္ဗ်ိဳ႕။ ။ ။
Posted in 
ေနာက္ပိုင္း အစီအစဥ္ေလး ဆက္ဆြဲလိုက္ရေအာင္… ကိုမ်က္ေစ႔ပါ ေစာင့္လိုက္ဦး။ သူကုန္ေအာင္ ေရာင္းပါေစ.. မကုန္လည္း က်ဳပ္တို႔ ကုန္ေအာင္ ၀ိုင္းစားေပးမယ္… ဟိဟိ
သူေတာ္ ( 3.08.2009)