မိုးတေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႕ တရုတ္တန္းမွာ ရွိတဲ့ေစ်းဆိုင္တန္းေတြက စားပြဲေတြ က်ိဳ႕တို႕က်ဲတဲ၊ စားတဲ့သူေတြက နည္းနည္းနဲ႕ အရင္က ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့တဲ့ စည္ကားမႈေတြက အခ်ိန္နဲ႕အမွ်လြင့္ပ်ယ္ကုန္ေပ်ာက္ ကုန္ၿပီ။ ေရာက္တိုင္းအမ်ားဆံုးထုိင္ျဖစ္တဲ့ လမ္းထိတ္က အကင္ဆိုင္နားက ေထာင့္က်က် စားပြဲမွာေရႊးထိုင္လိုက္တယ္။ ျမင္ဘူးေနက် သူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မရွိေတာ့သလိုျဖစ္ေပမယ့္ ဒီဆိုင္က တရုတ္ႀကီးကေတာ့ အရင္အတိုင္းေလာကြတ္ ေကာင္းေနဆဲဘဲ။ ထိုင္ေနရင္း လမ္းမီးမွိတ္သြားတယ္။ မႈန္၀ါး၀ါး အလင္းေရာင္ေအာက္က စားပြဲေပၚကို မွာထားတဲ့စားစရာေတြ မေရာက္လာခင္မွာဘဲ အကင္တို႕စားတဲ့ ခ်ဥ္စပ္ တပန္းကန္ အရင္ေရာက္လာတယ္၊ ၁၀ စကၠန္႕ေလာက္ၾကာေတာ့ တျဖည္းၿဖည္း ျပန္လင္းလာတဲ့ လမ္းမီးတိုင္ေပၚက ၀ါက်င့္က်င့္ နီယြန္မီးကိုၾကည့္ရင္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္နည္းပါးကအေၾကာင္းေတြကိ္ုျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ အဲဒီအ ခ်ိန္တုန္းကလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ဒီလိုေန႕မ်ိဳးမွာ ဒီေနရာမွာဘဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စားေသာက္ခဲ့ဘူးတယ္။ ဒီမီးတိုင္ေပၚက မီးကလဲ ၁၀ မိနစ္တေခါက္ေလာက္ မွိတ္သြားလိုက္ ျပန္လာလုိက္နဲ႕ အမွတ္တမဲ့ဘဲ။ ဒါေပ မယ့္ ဒီအေၾကာင္းက အခုေတာ့အတိတ္ တခုကို ျပန္ေျပာင္းသတိရစရာ ျဖစ္လာျပန္တာဘဲ။

ဘီယာတခြက္မကုန္ခင္မွာ ကေလးေလးတေယာက္ အနားမွာလာရပ္တယ္၊ ” ထမင္းဖိုးေလးသနားပါ အကိုႀကီးရယ္” တဲ့၊ ေဘာင္းဘီေနာက္ဖက္ထဲက ကၽြမ္းထိုးေမွာက္ ခံုျဖစ္ေနတဲ့ ခပ္ပါးပါး ကုိယ္ပိုင္ေငြ ေတြ ကို ထုတ္ၾကည့္ရင္း လိုက္ရွာၾကည့္ေတာ့ အေၾကြတစက္မွ မရွိဘူး။ ရပ္ေနတဲ့ေကာင္မေလးကေျပာတယ္၊ ” တရာေတာ့ေပးပါအကိုႀကီးရယ္၊ ငါးရာတန္ေပးလိုက္၊ သမီး ၄၀၀ ျပန္အမ္းေပးမယ္” တဲ့။ ခက္တာဘဲ ကေလး မရယ္။ မင္းလို ျပန္အမ္းစရာ ေလးရာေတာင္ တခါတေလ ငါ့မွာမရွိတတ္ဘူး။ ငါအခုမွစားမွာေလ ေတာ္ၾကာေနျပန္လွည့္ခဲ့ ၿပီးေတာ့ေပးမယ္လို႕ အလွဴခံကို အေၾကြးျပန္ထားလိုက္မိတယ္။ ေကာင္မေလးလဲ ခ်ာ ကနဲ ျပန္ထြက္သြားတယ္။ ေသာက္ေနတဲ့ ဘီယာတခြက္ကေတာ့ကုန္သြားၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ဆက္ေသာက္ဖို႕အစီအစဥ္ကမရွိဘူး၊ စားစရာေတြေရာက္လာတာနဲ႕ ထိုင္စားေနမိလိုက္တယ္။ မိုးစက္စက္ ရြာေနတဲ့ ၾကားမွာ အသက္ ၇၀ ေလာက္အဖိုးႀကီးေယာက္ ေဘးနားေရာက္လာျပန္တယ္ေလ၊ သနားၾကပါ သနားၾကပါ ဆိုတဲ့ အသံကိုေတာင္ အနိမ့္အျမင့္ ညီေအာင္မရြတ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေလးလံ ထံုထိုင္းေနပံုရတဲ့ သူ႕ေျခလွမ္း ေတြ အေပၚမွာ ဖင္မွွီးျပတ္ေနတဲ့ ရာဘာဖိနပ္တရံကို အေနာက္ေနသားေရကြင္းနဲ႕ ျပန္ခ်ီထားတာေတြ႕လိုက္တယ္။ ေနာက္မွာရပ္ေနတဲ့ ဆိုင္က စားပြဲထိုးကို အေၾကြ ၂၀၀ ေလာက္ရွိရင္ ခဏေပးဖို႕ လွမ္းေတာင္းၿပီး အဖိုးအို ကိုဒါနျပဳလိုက္မိတယ္။

စားေသာက္စရာေလးေတြ ကုန္ေအာင္မစားႏိုင္ခင္မွာဘဲ အသက္ ၇၀-၈၀ ေလာက္ရွိတဲ့ အမယ္အိုႀကီးတေယာက္ ေရာက္လာျပန္တယ္။ ၾကည္လင္တဲ့ သူ႕အၿပံဳးေတြက ဇရာနဲ႕ ေလာကဒဏ္( ေလာကဓံ ) ရဲ႕ခ်ယ္ မႈန္းမႈေၾကာင့္ ပိုၿပီး သဘာ၀က် သလိုဘဲ၊ ” လူေလးက တလုတ္(တရုတ္) တူေတြနဲ႕စားတတ္တယ္ေပါ့၊ အဖြားငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အဲဒီလိုမစားတတ္ဘူးကြယ္ ” သူ႕ဟာသူေျပာရင္း ၿပံဳးေနသည့္ အမယ္အိုရဲ႕ လက္တဖက္မွာ ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ႕ေနတဲ့ ပလပ္စတစ္ျခင္းေတာင္းတလံုးကို အဖာရာ တရာေလာက္နဲ႕ေတြ႕ရၿပီး အဲဒီထဲမွာေတာ့ ေပေရေနတဲ့ အ၀တ္္အစားေတြကို မိုးစိုထားတာေတြ႕လိုက္တယ္။ ” အဖြားလဲ မိုးေတြစိုေနတာ ဖ်ားဦးမယ္” ကိုယ့္ႏႈတ္က ထြက္က်လာတဲ့ စကားတခြန္းနဲ႕အတူ လက္ထဲက ငါးရာတန္တရြက္က အဖြားလက္ထဲကို ေပးၿပီးေနသားျဖစ္ေနတယ္။ ပိုက္ဆံကို တယုတယလက္ခံရင္း ဆုေတြတသီ ႀကီး ေပးသြားတဲ့အမယ္အို ႀကီး လမ္းထဲက ထြက္သြားတဲ့အထိ အေနာက္က လွမ္းၾကည့္ရင္း သစၥာေလးပါးအေၾကာင္းေတြ ေခါင္းထဲဆူေ၀တက္လာခဲ့တယ္။

ေရတခြက္ေလာက္ေသာက္ လိုက္ရင္ေတာ့ စားထားတဲ့ အီေနတာေတြ နင္ေနတာေတြ အဆင္ေျပသြားမယ္ဆိုတဲ့ ထင္ေၾကးနဲ႕ ေရသန္႕တဘူးကို မွာၿပီး ေဖာက္ေသာက္ဖို႕လုပ္ေနတုန္း စားပြဲေပၚကို စာအိပ္တအိပ္ ေရာက္လာတယ္။ လာတင္သြားတဲ့ သူကုိၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္ ၁၄-၅ ႏွစ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္ရတဲ့ ကိုရင္ေလးတပါး၊ ကိုယ္ေတာ္က စာအိပ္တင္ၿပီး လမ္းထဲဆက္၀င္သြားတယ္။ ၀င္သြားရင္းလဲ နီးစပ္ရာ စားပြဲ ေတြေပၚကို ပါလာတဲ့ စာအိပ္ေတြလိုက္ခ်သြားတာေတြ႕ရတယ္။ စာအိပ္ကိုဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတေက်ာင္းရဲ႕နာမည္ကို လိ္ပ္မႈထားတဲ့ ပစၥည္းေလးပါး အလွဴခံျဖစ္ေနတယ္။ ဒီလိုည အခ်ိန္ မေတာ္မွာ ေက်ာင္းေပၚက ဆင္ၿပီး ဒီလိုေနရာမွာ အလွဴခံေနရတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးက မိရိုးဖလာ ဗုဒၵဘာသာတေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ေခါင္းထဲ ကိုယ္ျပန္စဥ္းစားရင္း ေစတနာ သံုးတန္မညီျဖစ္ေနတာနဲ႕ ဒီအတိုင္းဘဲ အဲဒီစာအိပ္ကို ထားထားလိုက္တယ္။

ျပန္ေတာ့မလို႕ ေငြရွင္းေနတုန္း ပုဇြန္ေၾကာ္သံုးခုကို ဗန္းထဲမွာထည့္ထားတဲ့ အေၾကာ္ေရာင္းတဲ့ အဖိုးအိုေရာက္လာတယ္။ ” ယူပါသားရယ္၊ သံုးခုထဲရွိေတာ့တာမို႕ပါ ” ။ အဲဒီအဖိုးအိုကို တရုတ္တန္းမွာ အၿမဲေသာက္ ေလ့ရွိတဲ့ သူေတြတိုင္းသိတယ္၊ ပုဇြန္ေၾကာ္ ေရာင္းစားလာတာ ႏွစ္ေပါင္း မနဲေတာ့ဘူး၊ အဖိုးကို လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ တခုေက်ာ္အခ်ိန္ေလာက္ထဲက ဒီအတိုင္း ေစ်းေရာင္းေနတာ ျမင္ဘူးတယ္။ ပုဇြန္ေၾကာ္ကလဲ မစားခ်င္၊ အေၾကြကလဲမရွိနဲ႕ ဆက္ၿပီး မေျပာေတာ့ဘဲ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ကိုယ္၀ယ္မစားလဲ အေၾကာ္သံုးခုဟာ ကုန္သြားမွာျဖစ္တယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲကသိေနတယ္။ အဖိုးအို ေန႕စဥ္ေရာင္းေနတဲ့ ပုဇြန္ေၾကာ္ဟာ လံုး၀စားလို႕မေကာင္းေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ရင္ တေပြ႕တပိုက္သယ္လာတဲ့ အေၾကာ္သယ္ အဖိုးအိုရဲ႕ အေၾကာ္ဗန္းကေတာ့ ေျပာင္သြားေအာင္ေရာင္းရတာပါဘဲ၊ မေပးလိုက္မလွဴလိုက္ရလို႕ စိတ္ထဲမွာ ဘာမွ ျဖစ္ မေန တာတကယ္ဘဲ၊ ယံုၾကည္ထားတယ္ေလ၊ အဖိုးက အလကားလိုက္ေတာင္းတာမဟုတ္ဘူး တန္ရာတန္ေၾကးရဖို႕ တန္ရာတန္ေၾကးတခုကို ေရာင္းေနတာဘဲ။ သူအလုပ္လုပ္ေနတာ။

အေဆာက္အဦးေတြ ရုပ္ပစၥည္းေတြ တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနေပမယ့္ မေျပာင္းလဲေသးတဲ့ တရုတ္တန္းရဲ႕အေတြ႕အႀကံဳကို ခံစားရင္း အိမ္ျပန္ေနာက္မက်ဖို႕ သတိ၀င္လာခဲ့တယ္။ ေျခလွမ္းေတြက မျမန္ေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေပါ့ပါးလို႕ အိမ္ကို ျပန္ခဲ့ေတာ့တယ္။