မီးခိုးနံ႕ကတမ်ိဳး၊ အေၾကာ္ေညာ္ န႔ံက တမ်ိဳးနဲ႕ ရနံ႔မ်ိဳးစံုသင္းေနတဲ့ ေစ်းတန္းထဲ လမ္းေလ်ာက္လာခဲ့သည္။  ” ဒါကုန္ရင္ ျပန္မွာ ဒါကုန္ရင္ျပန္မွာ လာထားေနာ္ လာထား ႀကိဳက္တာ ကိုေရြးလိုက္ ေရြးလိုက္ ” အထည္သည္တဦးက သူ႕အထည္ပံု ႀကီးကို လက္ညွိဳးထိုးရင္း ေအာ္ေရာင္းေနသည္။ ဒီအထည္ပံုၾကီးသည္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ကုန္မည္မထင္ ဒါေၾကာင့္ ဒါကုန္ ရင္ ျပန္မယ္ေျပာေသာ ထိုေစ်းသည္သည္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိမ္မေရာက္ေတာ့ဟု ေတြးရင္း ၿပံဳးမိသည္။ တေနရာေရာက္ေတာ့ တရွဲရွဲႏွင့္ လက္ကိုင္ ဒယ္အိုးျပားကို မခ်ီ တလွည့္ လွည့္ခ်ီ တခါ ျဖင့္ ေရမုန္႕ လုပ္ေနသည့္နားသို႕ ေရာက္လာသည္။ သူကေတာ့ တရွဲရွဲႏွင့္ တခုၿပီးတခု လုပ္ေနသည္။ ၀ယ္သူကားမေတြ႕၊ သူ႕ေရွ႕တြင္ ရွိေသာ ေရမုန္႕မ်ားမွာ ၾကြပ္ရြလြန္းအားႀကီး၍ ေလ တိုးလွ်င္ေတာင္ က်ိဳးေၾကသြားမလားဟု ထင္ရသည္။ တေနရာမွာေတာ့ ကေလးေတြအံုေနသည့္ လမ္းေဘး မ်က္လွည့္ ၀ိုင္းကေလး ေတြ႕ကာ မ်က္လွည့္ဆရာသည္ ျမင္ရလြန္းအား ႀကီး ေနသည့္ ျပကြက္ ရိုးရိုးကေလးမ်ားျဖင့္ ကေလးမ်ားကိုဆြဲေဆာင္ေနသည္။ လူႀကီးအခ်ိဳ႕ ကလဲ ေနာက္ဖက္မွ ၾကည့္ရင္း ငါလဲ ဒီေလာက္လုပ္တာေလာက္ေတာ့ သိတာေပါ့၊ အိုကြာ မင္း လုပ္တပ္ရင္မင္းျပစားပါလား စသည္ျဖင့္ တီးတီးတိုးတိုး သဖန္းပိုး လုပ္ကာ ကေလးမ်ားအေပၚမွ ေက်ာ္ၾကည့္ ရင္း ေ၀ဖန္ ေနၾကသည္။ စာအုပ္အေဟာင္းမ်ားကို ခ်ေရာင္းေနေသာ စာအုပ္သည္နားေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ မွိန္ပ်တဲ့ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ စာအုပ္အေဟာင္းကေလးမ်ားကို ေရြးခ်ယ္ေန သည့္ စာအုပ္ဂ်ိဳးေတြႏွင့္ေတြ႕သလို အလကားဖတ္လို႕ရ၍ ထိုင္ဖတ္ေနေသာ လူမ်ားလဲ ရွိေနၾကသည္။ ထိုစာအုပ္ဆိုင္ကေလးမ်ားတြင္ ေစ်းသက္သာၿပီး ရွားပါးေသာ တန္ဖိုးရွိ သည့္ စာအုပ္မ်ားကို တခါတရံတြင္ ရေလ့ရွိသျဖင့္ စာအုပ္ဆိုင္ကေလးအား အထင္ေသး၍ မျဖစ္ေပ။

၀က္ေခါင္းမ်ားကိုအစီအရီတင္ထားသည့္ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ ေရွ႕မွျဖတ္ေလ်ာက္သြားေသာအခါ ေခါက္ဆြဲသည္က သူ႕ဆိုင္မွာ အခ်ဥ္ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ၀က္ေခါင္းသုတ္ရႏိုင္ေၾကာင္း ေၾက ျငာကာ စားသံုးသူမ်ားကို ဖိတ္ၾကားလ်က္ေစ်းေခၚေနသည္။ ထိုမွတဖန္ ပန္းကန္ခြက္ေရာက္မ်ားေရာင္းသည့္ ဆိုင္မွာ ထိုင္ရင္းေရြးေနသည့္ အိမ္ရွင္မမ်ားကုိေတြ႕ႏိုင္ၿပီး ပါလာေသာ ကေလးမ်ားမွ တခါတရံ အတင္း ဆြဲကိုင္လ်က္ရွိေသာ ဖန္ခြက္မ်ားကို ပန္းကန္သည္က ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ မ်က္ေတာင္မခတ္ၾကည့္ရင္း ၀ယ္သူမ်ား၏ ေပးေသာ ေစ်းကို အေလ်ာ့အတင္းစကားေျပာရင္း အလုပ္ရႈပ္လ်က္ရွိသည္။ ကာလသားငယ္မ်ား ထိုင္ကာ သီခ်င္းနားေထာင္ေနသည့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလးမ်ားမွာ အစီအရီျဖင့္ ရွိေနၿပီး ပြဲေစ်းကို ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ ျဖင့္ လူပ်ိဳလွည့္လိုေသာ လူငယ္တသိုက္သည္ ၿပီးလွ်င္ ဘယ္ကိုဆက္သြားရေကာင္းမလဲဟု တိုင္ပင္ေနၿပီး လမ္းမွာ ေခါက္ျပန္ေလ်ာက္လ်က္ရွိသည့္ ပြဲေစ်းလည္ မိန္း မပ်ိဳကေလးမ်ားအား လိုက္လံၾကည့္ရႈကာ တၿပံဳးၿပံဳး ျဖစ္ေနကာ သေဘာက်လ်က္ရွိသည္။

အရုပ္ေရာင္းသည့္ ဆိုင္မ်ားတြင္ ေစ်းသက္သာသည့္ ကေလးကစားစရာ အရုပ္မ်ားကို ေစ်းေပါေပါျဖင့္ ခ်ေရာင္းလ်က္ရွိၿပီး ပူေပါင္းေရာင္းသူက မ်ိဳးပ်ံပူေပါင္းမ်ားကို လက္တဖက္က ေပြ႕ရင္း လမ္းလည္မွာ ရပ္လ်က္ရွိသည္။ ရဟတ္စီးေနသည့္ လူအုပ္ႀကီးက ရဟတ္ေနာက္အလွည့္တြင္ ေနရာရေအာင္တိုးေ၀ွ႕လ်က္ရွိၿပီး ေအာက္မွာ ကပ္လ်က္ရွိေသာ ခ်ားရဟတ္ မွာမူ ကေလးမ်ားက ပတ္ခ်ာလည္စီးရင္း ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ မိန္းမငယ္ေလးတစုကေတာ့ဆံညွပ္ကလစ္မ်ားေရာင္းခ်သည့္ ဆိုင္ေရွ႕တြင္ေရြးခ်ယ္၀ယ္ယူလ်က္ရွိေနၿပီး တဖက္မွာ ရွိေန သည့္ မိန္ကေလး၀တ္ အထည္ဆိုင္မ်ားကလဲ ထိုမိန္းကေလးငယ္မ်ား သူတို႕ထံေစ်း၀ယ္ရန္ ဆြဲေဆာင္လ်က္ရွိေနသည္။

ခပ္ညစ္ညစ္ျဖင့္ထိုင္ေနသည့္ လူႀကီးလူငယ္မ်ားကို ဇာတ္ပြဲရံုေရွ႕မွာ ေတြ႕ႏိုင္ၿပီး ညွည့္နက္မွ ကျပမည့္ ထိုပြဲကို ဘယ္လို၀င္ၾကည့္ရေကာင္းမလဲဟုႀကံစည္ေနပံုေပါက္ေနသည္။ ေမ်ာက္လိမၼာ ကျပသည့္ ရံုေရွ႕တြင္ လူမ်ားက်ိတ္က်ိတ္တိုးလ်က္ရွိၿပီး အနည္းငယ္သာ လွမ္းျမင္ရသည့္ ေနရာမွ ထိုေမ်ာက္ကေလးမ်ား ကျပေနသည့္ ပံုကို တိုးကာ ေခ်ာင္းၾကည့္ ေနသည္။ ရံုပိုင္ရွင္က လဲ အေပါက္၀တြင္ လက္မွတ္မ်ား၀ယ္ယူၾကည့္ရႈႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာေသာ္လည္း လူအုပ္ႀကီးသည္ တိုးေ0ွ႕ၿမဲျဖစ္သျဖင့္ အနည္းငယ္ျမင္ေနရေသာ ထိုအေပါက္ကုိ လိုက္ကာျဖင့္ ပိတ္ပစ္လုက္ေလသည္။ မ်က္လွည့္ ျပကြက္ ဆန္းဆန္းမ်ားကို ရံုသြင္းျပမည့္ မ်က္လွည့္ ရံု ႀကီးကလဲ မၾကာခင္မွာ ျပသေတာ့မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လက္မွတ္ေရာင္းေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသျဖင့္ လူမ်ားလႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေနၾကသည္။ ကေလးငယ္တခ်ိဳ႕က သရဲေၾကာက္သည္ဟုဆိုက မၾကည့္ခ်င္ဟု ေျပာေသာ္လည္း အေမျဖစ္သူက အတင္းလက္ဆြဲၿပီး ရံုထဲသို႕၀င္ရန္ႀကိဳးစားေန သည္။ ကေလးကငိုေသာအခါ တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ရိုက္ကာ သရဲေဘာေၾကာင္သည္ဟု ျမည္တြန္ ေနသျဖင့္ လက္မွတ္ေရာင္းမ်ားက ထိုအျဖစ္ကိုျမင္က ပြဲက် လ်က္ရွိသည္။

ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးသည့္ေနရာကေတာ့ ထိုးတာတေယာက္ ၾကည့္တာတရာျဖစ္ေနသည္။ မီးမွိန္မွိန္ေအာက္တြင္ တဒီးဒီးျဖင့္ ေဆးထိုးသည့္စက္ကမည္ေနသည္။ အထိုးခံေနသူသည္ ေခၽြးအၿပိဳက္ၿပိဳက္ထြက္လ်က္ရွိၿပီး နာက်င္ေနသည္ကို ဖံုးကြယ္ရန္အတြက္ ကြမ္းယာတျဗစ္ျဗစ္လုပ္ရင္း မွိန္းေန၏။ ၾကည့္ေနသူမ်ားကေတာ့ ဟိုတမ်ိဳးဒီတမ်ိဳး ေျပာေနၾကေပမယ့္ အရုပ္ ေဆးထိုးေပးသူကေတာ့ သူထိုးသည့္အရုပ္ကိုသာ အာရံု ျပဳၿပီးထိုးေနသည္။ တေနရာမွာေတာ့ ယိုင္တိုင္တိုင္ေလ်ာက္လာေသာ အမူးသမားတေယာက္က လမ္းမွာခင္းေရာင္း ေနသည့္ ဖိနပ္ဆိုင္ကို တက္နင္းသြားသျဖင့္ ေစ်းသည္ႏွင့္စကား မ်ားေနျပန္သည္။ လမ္းေဘးမွာထိုင္ေရာင္းေသာ ေစ်းသည္မ်ားတြင္ ကေလးကစားစရာအရုပ္မွအစ အိမ္အသံုး အေဆာင္ ပစၥည္းအဆံုး အကုန္ေရာင္းခ်ေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ေစာင္မ်ား ေခါင္းအံုးမ်ားကို ေစ်းသက္သာသျဖင့္၀င္ေရာက္ေရြးခ်ယ္ေနေသာ လူမ်ားကလဲ ရွိသည္။

အသံခ်ဲ႕စက္မွ တ၀ုန္း၀ုန္းေအာ္ရင္း ဆူေနသည့္ ပြဲခင္းတြင္ ေလာင္းကစား၀ိုင္းမ်ားရွိ္သည္။ ႏို႕ဆီခြက္မ်ားကိုစီထားၿပီး ေဘာလံုးျဖင့္ပစ္ေပါက္ ကာအကုန္လဲလွ်င္ ဆုေၾကးရေသာကစားနည္းမ်ား၊ မွ်ားပစ္ႏွင့္ ေခ်ာင္မက်တက်ေနရာတြင္ ၆ ေကာင္ဂ်င္၀ိုင္းကေလးမ်ားပါရွိေနကာ ကာလသားမ်ား အားဆြဲေဆာင္မႈအရွိဆံုး ဆိုင္မ်ားအျဖစ္ ရွိေနသည္။ ထိုမွလြန္ေျမာက္လာေသာအခါ ပြဲေစ်းႏွင့္တေျဖးေျဖးေ၀းကြာလာ ခဲ့ေလ၏။ အသံမ်ားက တစတစ တိုးသြားသည္။ လူမ်ားက တစတစ နဲသြားၿပီ ။ သို႕ေသာ္ ထို အခ်င္းအရာ မ်ားသည္ သံပတ္ေပးထားသည့္အတိုင္း သူ႕အရွိန္ႏွင့္သူရွိေနမည္။ သံပတ္ကုန္သြားသလို အခ်ိန္တန္လွ်င္ ျပန္ရပ္တန္႕သြားမည္။ သို႕ေသာ္ ေနာက္တခါ ဒီလိုအခ်ိန္ေရာက္ လွ်င္ ဒီလိုပြဲမ်ိဳးျပန္လုပ္ၾကဦးမည္။

ေစ်းသည္မ်ားကား ေနရာအတည္တက်မဟုတ္ေသာ္လည္း ၁၂ ရာသီလံုး ႏိုင္ငံေက်းရြာအႏွံ႕ ျဖန္႕က်တ္ေရာင္းခ်ေနၾကဦးမည္။ အခ်ိန္ကာလေတြေရြ႕လ်ားေနသည့္တိုင္ ျမန္မာ့ဟန္ႏွင့္ ေခတ္အလိုက္ စီးေမ်ာေနသည့္ ထိုေစ်းတန္းမ်ားသည္ သည္လိုဘဲရွိေနကာ ေဒသခံတို႕အား ေၾကနပ္မႈေပးစြမ္းၾကလိမ့္ဦးမည္ ျဖစ္သည္။