ေနဖက္လံုး၊ နဘန္းလံုး၊
ေဘဘီဗိုက္တာ၊ ေနဖံုးလတ္၊ ၿမိဳ႕စားမင္း
 အမည္ေျပာင္ေတြကိုေပးတိုင္း
 ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးနဲ႕ ေက်နပ္စြာခံယူ၊
သူငယ္ခ်င္း မင္းကိုမေတြ႕တာ အေတာ္ေတာင္ ၾကာေနပါပေကာ။

ေလာကဓံနိမ့္ျမင့္
လွိဳင္းလြန္႕ေတြ လူးထတဲ့ အခါ
ထင္းတံုးျမင့္တံုး ျမတ္ျမင့္တံုပါဘဲ။
ဘ၀ထဲျဖတ္သန္း
အခ်ိန္ေတြ ေညာင္းၾကာ
ေစာင့္စားတဲ့ နံရံတဖက္
မင္းလက္ေတြ လြတ္လပ္ေစခ်င္ၿပီ။

တခ်ိန္က ႏႊဲေပ်ာ္
အခုမင္းေမြးေန႕ေနာ္၊
အသက္တႏွစ္ႀကီး
အျပစ္ႀကီးေတြ မခံရပါေစနဲ႕ကြာ
ေတာင္းဆုေတြ ေပးေ၀
သူငယ္ခ်င္းေတြ ကေတာ့
မင္းမရွိရင္ ေပ်ာ္မွာမဟုတ္ဘူး။

ဘာဘဲေျပာေျပာ
ဘာဘဲလုပ္လုပ္
ျမတ္ဘုရား ကိုေမ့မထားနဲ႕
ေမြးေန႕မွာ ဆုေျခြေပးမယ္
လြတ္လပ္မယ့္ မင္း။

ကြၽန္ေတာ္တို႕ပထမဆံုးလမ္းက ရြာတရြာကို၀င္လိုက္ပါေသတယ္။ ဘယ္ေလာက္လွဳခဲ့တယ္ဆိုတာေတာ့ အေသးစိတ္မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး၊ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဆန္ ၃၀ ကေန ၅၀ ၾကားျဖစ္မွာ ျဖစ္ၿပီး ျခင္ေထာင္ လဲ ၃၀ ေလာက္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ စတီးဇလံုလဲ ၂၀၀ေလာက္ပါ ႏိုင္ပါတယ္။ ေမွာ္ေခ်ာင္းမွာေတာ့ တအိမ္ေထာင္ျခင္း ကြၽန္ေတာ္တို႕အခ်ိန္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အိမ္ ေထာင္စုလဲ နဲလို႕ပါ။ ၉၃ အိမ္ေထာင္ေလာက္ဘဲရွိပါတယ္။ ဒါေတာင္ တျခားရြာဘက္က ၈အိမ္ေလာက္ လာေပါင္းေနလို႕ျဖစ္ပါတယ္။ ေမွာ္ေခ်ာင္းအတြက္ေတာ့ ဆန္ ၅၀ နဲ႕ ဇလံု ၂၀၀ ၊ ဘာလေခ်ာင္ ေၾကာ္ လဲ ၁အိတ္ခ်ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တအိမ္ေထာင္ကို ေငြ ၂၀၀၀ စီလဲေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ သတိထားမိတာ ရြာကို ၀င္၀င္ျခင္းမွာ ဘုရားတဆူရွိတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို အရင္ေရာက္ပါတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေဘးမွာေတာ့ လံုး၀ၿပိဳက်ေနတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းရွိပါတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကေတာ့ သိမ္ထဲမွာသတင္းသံုးေနၿပီး တဖက္က ေပ ၄၀ေလာက္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းကေတာ့ အမိုးေတြ မရွိ ေတာ့တာေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအမိုးမရွိတဲ့ ေက်ာင္းမွာဘဲ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြ ကသူတို႕အေခၚေ၀ျခမ္းေရးကို ျပဳလုပ္ၾကရင္း ေမးျမန္းတဲ့အခါ ကေလးေတြက ေက်ာင္းကို ျပန္မဖြင့္ႏိုင္ေသးတာသိခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းအတြက္ ေတာ့ သက္ဆိုင္ရာက ယာယီေက်ာင္းေဆာက္လုပ္ဖို႕အတြက္ မိုးကာတာလဘတ္ေတြခ်ထားေပးေပမယ့္ အဆင္မေျပလွတဲ့ဒီရြာမွာလက္ရွိ အခ်ိန္ အထိေက်ာင္းကို ျပန္လည္ေဆာက္လုပ္ဖို႕ရာမျဖစ္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြ အားလံုးေ၀ျခမ္းေပးၿပီးေနာက္မွာ ကမာကလူကိုျပန္ခဲ့ပါတယ္။ မျပန္ခင္မွာေတာ့ ေက်ာင္းဘုန္းႀကီးကို ေရသန္႕ စင္စက္အေသးတလံုးတပ္ဆင္လွဴဒါန္းေပးခဲ့ပါတယ္။

ကမာကလူေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕အနည္းငယ္အနားယုူၿပီး မနက္ဘယ္ေတြကိုဆက္မယ္ဆိုတာေရြးခ်ယ္ၾကပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္တဲ့အခါမွာ ေရတက္ခ်ိန္ ေရက်ခ်ိန္ေတြကိုပါ ထည့္တြက္ရ ပါတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ေရတက္မွ၀င္လို႕ရတဲ့ အဲဒီရြာေတြထဲမွာ အခ်ိန္ကုန္သြားရင္ ေရျပန္က်တဲ့အခါ ျပန္ထြက္မရျဖစ္ႏိုင္သလို ေရမတက္ေသးခ်ိန္မွာလဲ ဒီရြာေတြကိုမသြားႏိုင္ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ မနက္ ေစာေစာမွာေတာ့ ကမာကလူ ကိုအရင္ေ၀ျခမ္းေပးမယ္ ၿပီးရင္ အုတ္ကြၽတ္ရြာကိုသြားမယ္ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ကမာကလူကေတာ့ ဒိုင္နယ္ျဖစ္ေလေတာ့ အိမ္ေထာင္စုလဲမ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပထမ ဆန္ ၇၅ အိတ္ခ်မယ္ဆိုရာကေန ၁၂၅ အိတ္ခ်ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ညေနကသြားထားတဲ့ ေမွာ္ေခ်ာင္းက ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကို အမိုးေတြျပန္လည္ တပ္ဆင္ေပးဖို႕ ဆံုးျဖတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုတပ္ဆင္ေပးမယ္ဆုိရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ထဲက သူေတြ တေယာက္ေယာက္ေနခဲ့မွရမွာပါ။ ဒါနဲ႕ ကိုမိုးလႈင္ညရယ္ ေနခဲ့ၿပီးတာ၀န္ယူလုပ္ေပးဖို႕ သေဘာတူလိုက္ပါတယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အမိုးတပ္ေပးလိုက္ရင္ ကေလးေတြလက္တေလာမွာ ယာယီစာသင္ေက်ာင္းအျဖစ္သံုးလို႕ရသလို ၀ါ၀င္သြားတဲ့ အခါမွာလဲရြာက လူေတြ ဥပုဒ္ သီလေဆာက္တည္လို႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေတာ့ စာသင္ေက်ာင္းလဲ ျပန္လည္ေဆာက္ၿပီးသြားရင္ ဘုန္းႀကီးလဲစိတ္ေအးသြားရမယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္အခုလို ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

မနက္ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကမာကလူရဲ႕မနက္ေစာေစာစာကို ေကာင္းမြန္စြာစားေသာက္ၾကရပါတယ္။ ေန႕လယ္စာကေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕ေပါလိုက္တဲ့ ပုဇြန္ေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာ္ေလွာ္ခ်က္ျပဳတ္ထား တာကိုစားရပါတယ္။ စားေသာက္လို႕အၿပီးမွာေတာ့ ကမာကလူဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကိုလမ္းေလ်ာက္သြားၾကပါတယ္။ ဟိုေရာက္တဲ့ အခါ စနစ္တက် ေ၀ေပးႏိုင္ဖို႕အတြက္ ရြာလူႀကီးေတြနဲ႕အတူ ဆရာေတာ္က စီစဥ္ေပးထားပါတယ္။ အဲဒီမွာလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး လက္ေရာက္လွဴခဲ့ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႕ အုတ္ကြၽတ္ဖက္ကိုဆက္ပါတယ္။ အုတ္ကြၽတ္ကလဲ အတန္ငယ္ႀကီးတဲ့ ရြာတန္းရွည္တခုျဖစ္ၿပီး ၅ ရက္ကြက္ရွိပါတယ္။ အုတ္ကြၽတ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကို ဆန္ ၉၃ အိတ္ခ်ၿပီး တျခား လွဴစရာေတြလဲ ရြာကလူေတြအကူအညီနဲ႕သယ္ခ်ပါတယ္။ ၿပီးတဲ့ အခါမွာ ေတာ့ မဲႏႈက္စနစ္နဲ႕ ဇလံုေသာ္ ၄င္း၊ ျခင္ေထာင္ေသာ္၄င္း ၊ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ေသာ္၄င္း ကြၽန္ေတာ္တို႕ေပးခဲ့ပါတယ္။ ျခင္ေထာင္ကေတာ့ သူတို႕ အတြက္အလိုအပ္ဆံုးပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ယူလာတာလဲ နဲသြားပါတယ္။ မေန႕က ညေနမွာ ကမ္းေဘးက အိမ္ေလး ၄ အိမ္စုေနတာကိုကပ္ၿပီး ျခင္ေထာင္ေပးေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္တာအရမ္းပါဘဲ။ ဒါကတကယ္ကိုလိုအပ္တာပါ။ အုတ္ကြၽတ္မွာ ၿပီးတဲ့ အခါ ေရတက္ခ်ိန္ေရာက္ဖို႕လိုေသးတာနဲ႕ကြၽန္ေတာ္တို႕ ကမာကလူကိုတခါျပန္ၿပီး ေန႕လည္စာစား ဆန္ေတြေမာ္ေတာ္ေပၚတင္၊ ေမွာ္ေခ်ာင္းသြားဖို႕အတြက္ပါျပင္ၾကပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႕ျပန္ထြက္လာေတာ့ ပထမဆံုး ႀကိမ္ေခ်ာင္းရြာကိုေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီကေနတဆင့္ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ ကိုမိုးလႈိင္ည တို႕ႏွစ္ေယာက္ ေဘာက္တူေလးတစီးနဲ႕ ေမွာ္ေခ်ာင္းကို ဆက္ၾကပါတယ္။ လမ္းကေတာ့ က်ဥ္းလိုက္တာ ကြၽန္ေတာ္လက္ဆန္႕လိုက္ရင္ ေခ်ာင္းကျပည့္သြားပါတယ္။ ဒါေတာင္ေရတက္ေနတာပါ။ အဲဒီလမ္းကေလးက လူသူအေရာက္အေပါက္လံုး၀မရွိေတာ့တဲ့အေနအထားျဖစ္ မယ္ထင္ပါတယ္။ အမႈိုက္ေတြျပည့္ေနၿပီး တလေက်ာ္ေနတာေတာင္ မုန္တိုင္းတိုက္စဥ္က ေရတက္ရင္း ပါလာတဲ့ေကာက္ရိုးေတြက အပင္ေတြမွာ ညိလ်က္ပါ။ ညိေနတဲ့ ေကာက္ရိုးေတြကေတာ့ ေရဘယ္ေလာက္တက္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ကိုေဖာ္ျပေနဆဲပါ။ လမ္းမွာမိုးကေလးကလဲတဖြဲဖြဲနဲ႕ေပါ့။ တနာရီေက်ာ္ေလာက္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေမွာ္ေခ်ာင္းကိုေရာက္သြားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဒီကို ျပန္လာတာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းအမိုးျပန္လည္မိုးဖို႕နဲ႕ ကေလးေတြအတြက္ အစီအစဥ္ေတြကိုေျပာတဲ့အခါမွာ ရြာကလူေတြ အေတာ္၀မ္းသာၾကပါတယ္။ သူတို႕အေနနဲ႕ အခုလို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ဖို႕ကို ေတာ္ေတာ္နဲ႕ျပန္လုပ္ႏိုင္မွာမဟုတ္တဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႕အစီအစဥ္ကို ၀မ္းေျမာက္စြာ ႀကိဳဆိုၾကပါတယ္။ ရြာလူႀကီးေတြကေတာ့ ထိုင္ရွိခိုးမတတ္ျဖစ္တယ္လို႕ေတာင္ သူတို႕ရဲ႕စိတ္ခံစားမႈကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာၾကပါတယ္။

(ဆက္ရန္)
ေလွ၂ စီးထိပ္တိုက္ေတြ႕ၿပီ
ဘာညာနဲ႕ေမာ္ေတာ္ေပၚက ညစာ
ေရာက္ရာအရပ္မွာ ပဲမ်ားတတ္တယ္ေနာ္
လုပ္ပါဗ်ာ ကြၽန္ေတာ္ ဟိုရြာကပါ ကူညီပါ
ေျမြဟေျမြ
လေရာင္ေအာက္ကလူမ်ား
ဟာ ကယ္မယ့္သူလဲရွိ၀ူး
ကယ္ၾကပါဂ်ိဳ႕
ငါးေလးဖားေလးရလိုရျငား
တြန္းလိုက္စို႕ ၀မ္းတူးသရီး
ညီညီညာညာလုပ္ပါဟ
အားလံုးကိုရည္စူးပါတယ္
ေခ်ာင္းက်ဥ္းေလးတေနရာ
ဒန္ေပါက္မဟုတ္ပါ
ကမာကလူ ေန႕လည္စာ
ရသေလာက္မွတ္တမ္းပါ
ကိုစည္သူကေတာ့ ေငြေလးေတြလွဳေနေလရဲ႕
ေမွာ္ေခ်ာင္းဆရာေတာ္ကိုလဲ ေရသန္႕စက္လွဴ
ေမွာ္ေခ်ာင္းမွာ ေရာက္ေတာ့
ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ေတြ
ကြၽန္ေတာ္တို႕လွဳတဲ့ ဆန္ေတြပါ
ကမာကလူက နံနက္စာ
ဖိုးသက္ျပင္းညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား




ရြာအ၀င္လမ္းဆီကေန
ေပ်ာ္သူကေပ်ာ္
ကေလးေတြကေဆာ့
ေစာင့္ေနၾကၿပီဗ်

ဆြမ္းခံခ်ိန္
တအိမ္ေထာင္ သံုးျပည္ပါ
စၾကေနာက္ၾက
အဖြားအတြက္ေနာ္
ေရက ဟိုနားက အပင္ထိတက္တာတဲ့
ဦးေလးမိုးနဲ႕ေခ်ာင္းက်ဥ္းေလး
ပါတဲ့ေဆးေတြလွဴခဲ့ပါတယ္
ေခ်ာင္းေလးက က်ဥ္း
ကမာကလူ ဆရာေတာ္ႏွင့္အတူ
ေရသန္႕စက္ကေလးအလွဴရွင္
ပ်က္ေနတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း
ဒိုင္းေတြအကုန္နီးပါးႀကိဳးကုန္တာ
ဗြတ္ေတြက ဒီေလာက္နစ္တယ္
ေတာလမ္းကလာသည္
ျပင္ဖို႕ဆင္ဖို႕ စၿပီ
အမိုးရိုက္ဖို႕၀ိုင္းကာကူ
ကေလးမ်ားအတြက္ ခဲတံနဲ႕ ခဲတံခြၽန္စက္ေတြ
ရြာကလူေတြလဲမနားရပါဘူး
ကိုယ္တိုင္ေဆးသုတ္
အခုဘုရားေလးကို ထီးတင္လွဴခ်င္တာပါ
ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႕ေက်ာင္းတက္ခ်င္ေနၾကၿပီ
အခုလိုေပးလွဴခဲ့ပါတယ္
ကေလးေတြအတြက္ စာအုပ္
ေမွာ္ေခ်ာင္းဆရာေတာ္အတြက္ န၀ကမအလွဴ
ေတြ႕ရာေနရာေရခ်ိဳးတာဘဲ
အျပန္က်ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီစီးတယ္
ဦးေလးမိုးကေတာ့ အားျပည့္အခ်ိဳေရေလးေမာ့
မိုးေရကေတာ့ တလမ္းလံုးရႊဲ

ကြၽန္ေတာ့္ကို ဖံုးဆက္လာေတာ့ ညဘက္ ၇နာရီေလာက္ရွိေတာ့မယ္။ ကိုစည္သူေအာင္က ဘိ္ုကေလးဘက္ ကို အလွဳလုပ္ခ်င္လို႕ အကူအညီေတာင္းလို႕ဆိုၿပီး ဘာညာကေျပာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ပင္ပန္းေနလို႕ သိပ္ၿပီးလိုက္ခ်င္လွတယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္မျဖစ္မေန လိုက္သြားရမွာပါ။ လူအင္အားနည္းေန သလို ကိုစည္သူတို႕အတြက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္လဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တေန႕မနက္ေစာေစာမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ရန္ကုန္ကေနစထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ သြားမယ့္ေနရာက ဘိုကေလးအပိုင္ ကမာကလူ ျဖစ္ေပမယ့္ ဆန္ေတြကို ဖ်ာပံုကေန ၀ယ္လိုက္တဲ့အတြက္ ဖ်ာပံုကေန စက္ေလွႀကီးနဲ႕ ေျပာင္းၿပီးထြက္ရမွာပါ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဆန္ ၄၀၀ တင္ထားတဲ့ ေမာ္ေတာ္ႀကီးကေစာင့္ႀကိဳေနပါတယ္။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ဒီေမာ္ ေတာ္ႀကီး ကို အဲဒီလမ္းသြားဖို႕ျဖစ္မယ္မထင္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့ အေတြ႕အႀကံဳအရေျပာတာပါ။ ေရလမ္းက က်ဥ္းတဲ့ ေခ်ာင္းေလးေတြကိုသြားရမွာပါ။ အခုဟာက အတန္ငယ္ႀကီးတဲ့ ေမာ္ေတာ္ျဖစ္ေနေတာ့ ေရတက္ကို မွီ ေအာင္ေမာင္းရမယ့္ အေနအထားပါ။ ဒါနဲ႕ရန္ကုန္ကေနသယ္လာတဲ့ ျခင္ေထာင္ အလံုး ၅၀၀ နဲ႕ ဘာလေခ်ာင္ ေၾကာ္အထုတ္ ၁၉၀ ပါ ၅ အိတ္နဲ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အထုတ္ေတြတင္လို႕ ထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ေမာ္ေတာ္ေပၚေရာက္ေတာ့ အိပ္ခ်င္တာနဲ႕ ဆန္အိတ္ေတြေပၚမွာ အိပ္ၿပီးလိုက္လာခဲ့ပါတယ္။ ညေနေလာက္ ေရာက္မယ္လို႕ခန္႕မွန္းထားတဲ့ ခရီးဟာ မိုးခ်ဳပ္တာေတာင္မွ လမ္းတ၀က္ကိုမေရာက္ေသးပါဘူး။ စက္ေလွ ေမာင္းတဲ့ ဆရာက ဒီလမ္းကို တခါမွမသြားဘူးသလို ေရကလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးတိမ္တဲ့အတြက္ ခရီးကလိုရာ မေရာက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေန၀င္ရီတေရာအခ်ိန္မွာ လမ္းမွာ တျခားေမာ္ေတာ္ကိုေရွာင္ရင္း မိုးခ်ဳပ္ သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႕လမ္းမွာဘဲ ညအိပ္ဖို႕ဆံုးျဖတ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ ည ၉နာရီေက်ာ္လာခဲ့ ပါၿပီ။ လမ္းေဘးမွာေတာ့ ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ ကြင္းျပင္ေတြသာေတြ႕ရပါတယ္။ ည၁၀ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွဘဲ လထြက္လာလို႕လေရာင္ေအာက္မွာစကားေတြထိုင္ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ပထမဆံုး ေရလမ္းခရီးမွာ အိပ္တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳျဖစ္ပါတယ္။ ညစာကေတာ့ ေပါင္မုန္နဲ႕ ပါလာတဲ့လွဴမယ့္ထဲက ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ေတြကို စားၾကပါတယ္။ မနက္ကလဲ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္စားလာ တာမဟုတ္တဲ့အတြက္ ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းပါ တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ဘဲ ၁၁ နာရီေလာက္မွာေတာ့ မိုးေလးနဲနဲရြာလာတာနဲ႕ ၀င္အိပ္ေနလိုက္ပါတယ္။ ျခင္ေထာင္မရွိ ဘဲ မုိးကာေတြကို ၿခံဳအိပ္လိုက္ပါတယ္။ ည၁နာရီေလာက္မွာ ေမာ္ေတာ္ျပန္ထြက္ပါတယ္။ ဘာညာနဲ႕ ကိုမိုးလိွဳင္ ညတို႕ထြက္ၾကည့္ေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ မနက္ ၅ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ဆူဆူ ညံညံ အသံေတြေၾကာင့္ ျပန္ႏိုးလာခဲ့ပါတယ္။ ၆နာရီထိုးခါနီးမွာေတာ့ ေမာ္ေတာ္ဆရာရဲ႕ ဒုကခေတာ့ ေရာက္ပါၿပီ ဆိုတဲ့ အသံေၾကာင့္ အျပင္ထြက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေမာ္ေတာ္ႀကီးက က်ိဳးေနတဲ့ တမံႀကီးေပၚမွာ ၀မ္းတင္ ေနၿပီး ထမ္းထားသလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ ေရွ႕လဲတိုးလို႕မရသလို ေမာ္ေတာ္ ပန္ကာေတြ တက္မေတြက ရႊံ႕ထဲမွာ နစ္ေနပါတယ္။ ေရကလဲ က်ခ်ိန္ျဖစ္ေနေတာ့ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႕အမွ် ေမာ္ေတာ္ႀကီးကို ခါးကေန ခ်ိဳးသလို ျဖစ္သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အားလံုး ဘာညာက အပ က်န္တဲ့သူေတြ ေရထဲဆင္းၿပီး ကား တြန္းသလို ေမာ္ေတာ္ကိုတြန္းၾကပါတယ္။ ပါလာတဲ့ေယာက်ားေလးက ကြၽန္ေတာ္အပါအ၀င္ ၅ ေယာက္ ၊ ေမာ္ေတာ္ ဆရာသားအဖနဲ႕မွ ၇ေယာက္ဆိုေတာ့ ေမာ္ေတာ္က ေရြ႕ေတာင္မေရြ႕ေပါင္ဗ်ာ။ အနီးအနားမွာကလဲ ကူညီႏိုင္မယ့္သူကမေတြ႕၊ ေမာ္ေတာ္ဆရာကလည္း ညည္းလိုက္တာ စိတ္ေတာင္ညစ္ရပါတယ္။ ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိခင္မွာ ေရစီးကလဲေတာ္ေတာ္ၾကမ္းလာတာနဲ႕ life jacket ေတြ၀တ္လို႕ေပါ့။ မၾကာပါဘူး စက္ေလွေလးေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ သူတို႕ ကစခန္းႀကီးေက်းရြာကပါ။ ကမာကလူမွာ အလွဴရွင္တဦးက ဒီဇယ္ေတြေ၀ေနလို႕သြားထုတ္ၾကမလို႕ပါ။ သူတို႕ေရာက္လာမွဘဲ ကြၽန္ေတာ္တို႕ စိတ္ေအးရပါေတာ့တယ္။

သူတို႕ေတြနဲ႕ ဆန္ေတြကို ထမ္းခ်။ ကမာကလူက လာႀကိဳတဲ့ စက္ေလွေပၚ ဆန္ေတြေျပာင္းတင္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မွ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႕ လာကူၾကတဲ့ စခန္းႀကီးေက်းရြာကို ဆန္ အိတ္ ၅၀၊ ျခင္ေထာင္ ၁၀၀၊ ဘာလေခ်ာင္ တအိတ္၊ စတီးဇလံု ၅၀၀ ကိုျပန္လည္လွဴဒါန္းေပးခဲ့ၿပီး၊ လိုက္ပို႕တဲ့ စက္ေလွကို ဒီဇယ္ ၃ဂါလံ၊ သယ္ယူေပးၾကတဲ့ လူေတြကို တေယာက္ ၁၀၀၀ စီျပန္လည္ေပးအပ္ခဲ့ပါတယ္။
သူတို႕ကလဲ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေန႕လည္စာအတြက္ ေပါမ်ားလွတဲ့ ပုဇြန္ေၾကာ္တခြက္နဲ႕ၾကက္ဟင္းခါးသီး ေၾကာ္တ ခြက္ပါတဲ့ ေရဆိုထားတဲ့ စပါးကရတဲ့ ဆန္နဲ႕ခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းေတြလာပို႕ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဆာကလဲဆာ သူတို႕ေစတနာကိုေလးစားတာနဲ႕ အားရပါးရ ၂ ပန္းကန္ေတာင္စားပစ္လိုက္ပါတယ္။ အနံကေတာ့ သိပ္ၿပီးမေကာင္းေပမယ့္ စားလို႕ေတာ့ရပါတယ္။

ညေနေလာက္မေရာက္တေရာက္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ကမာကလူကိုေရာက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ အနီးတ၀ိုက္ရြာေတြကို ဆင္းဖို႕ဆက္လုပ္ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိတာကေတာ့ ေမွာ္ေခ်ာင္းပါဘဲ၊ က်ဥ္းလြန္း တဲ့ေခ်ာင္းေလးေၾကာင့္သြားရခက္ခဲသလို ၀န္မ်ားမ်ားပါတဲ့ ေလွေတြလဲ၀င္မရလို႕ အကူအညီ မေရာက္သေလာက္နည္းပါတယ္။ သူ႕ထက္ခက္ခဲတဲ့ရြာကေတာ့ သဲေခ်ာင္းပါ။

ေကာ္နက္ရွင္အခက္အခဲေၾကာင့္ ပံုမ်ားရသေလာက္တင္ၿပီး ျမန္ျမန္ဖတ္ရေအာင္ ေနာက္ေန႕မွဆက္ေရးပါမည္။

ယခုအလွဴကို စကၤာပူေရာက္ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားကိုစုစည္းကာ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တိုက္မွႀကီးမႈးေကာက္ခံ လွဴဒါန္းတာျဖစ္ပါတယ္။

Type the rest of your post here.