၃၀၀

ဒီေန႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တင္လိုက္တဲ့ ပို႕က ၃၀၀ ေျမာက္ပို႕ ပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ နဲနဲေရးလိုက္ ျပန္ျဖတ္လိုက္ လုပ္ေနတာ ၁နာရီ ၁၉မိနစ္ ၾကာပါ ၿပီ။ ဘာမွ ေရေရရာရာ မေရးခ်င္ဘူး။ လံုး၀ကို စိတ္မပါပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်ခ်င္တဲ့ အတိုင္းေရးခ်လိုက္ရင္ လဲ - အင္းေလ၊ စိတ္ကိုက တျခား ေရာက္ေနတာ ကို။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးသမွ် လာလာ ေခ်ာင္းဖတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့ မိတ္ေဆြမ်ား ကိုအားလဲ နာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အရင္လုိဘဲ ပို႕ေတြ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ႀကီးေရး လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မေရးႏိုင္ ၊ ဘယ္ ဘေလာက္မွလဲ သြားမဖတ္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္ေနတာ တရားဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ အခ်က္ အလက္ေတြ စု ေနေသး တာမို႕ မၾကာခင္တင္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္ ။ တကယ္ ေတာ့ တရားဆိုတာ မတရားတာရိွမွ ေပၚလာတဲ့ အရာပါ။ ဒါဆို ဘာကမတရားတာလဲ၊ အမွန္က တရားဆိုတာလဲ မရိွဘူး မတရားဆိုတာလဲ မရိွပါဘူး၊ အရာႏွစ္ခုကို ခ်င့္ခ်ိန္ သံုးသပ္လိုက္တဲ့ အခါမွာ အေျခအေနနဲ႕ လက္ခံႏိုင္မႈ အေနအထား ေပၚမူတည္ၿပီး အေျဖ ထြက္လာတဲ့ အခါ တရားနဲ႕ မတရားဆိုတာေပၚလာတာပါ။ ဥပမာ ဆရာစံကို အဂၤလိပ္ အစိုးရက ဓျမသူပုန္ လို႕ေခၚပါတယ္။ သူ႕ဘက္ကၾကည့္ရင္ တရားပါတယ္။ ဥပေဒ စိုးမိုးမႈကို စိန္ေခၚလာကာ သူတို႕ အက်ိဳးစီးပြားကို ထိခိုက္ႏိုင္လို႕ပါ။ ျမန္မာ ျပည္သူေတြဘက္က ၾကည့္ရင္ ဒါဟာ မတရားပါဘူး၊ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာ အားလံုးသိမွာပါ။ သူက မ်ိဳးခ်စ္ေတာ္လွန္ေရး ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေန တဲ့ အတြက္ ဒီအေၾကာင္းကို မတရားဘူးလို႕ ေျပာရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္မွာလဲ တရားအစစ္၊ ဘယ္မွာလဲ မတရားဘူးဆိုတာ။ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ မရိွတဲ့ အရာကို လက္ခံမႈအတိုင္းအတာ ေပၚမူတည္ၿပီး ျဖစ္လာတာပါ။ အရာအားလံုးပါဘဲ။ အစစ္မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားသခင္ ေၾကြအံကစားခဲ့သလား ဆိုတဲ့ အယူအဆေတါ ေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။ ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးေတြထဲ ေခးေရာ့ ၀င္ေနတယ္ဗ်ာ။

Type the rest of your post here.

0 comments: