ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဆက္မဖတ္၀ံ့တာနဲ႕ ျပန္ၿပီးသိမ္းထားလိုက္တယ္။ အေဖကေတာ့ သူဖတ္ၾကည့္ ခ်င္တယ္ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကမဖတ္ာကည့္ဖို႕ တားပါတယ္၊ အေျခအတင္ ေျပာၾကရင္း ကၽြန္ေတာ္လဲ စိတ္ဆိုးလာတာနဲ႕ အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္။ မၾကာပါဘူး ေနာက္ေန႕မွာ အေဖဆံုးသြားတယ္လို႕ အေၾကာင္းၾကားလာတယ္၊ ရိုးရိုး ဆံုးတာမဟုတ္ဘူး ကိုယ့္ ကို ကိုယ္ သတ္ေသသြားတာ၊ သူေနတဲ့ တိုက္ရဲ႕သံုးထပ္ေပၚက ခုန္ခ်သြားတာ။ ပထမေတာ့ အေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ထင္တာေပါ့ေလ၊ ေနာက္ေတာ့ သူ႕ အိမ္ကို သြားၾကည့္ေတာ့ ခုဏကစာ လိပ္ေလးဟာ သူ႕စားပြဲေအာက္မွာ က်ေနတာေတြ႕တယ္။ ရဲေတြက မျမင္ခင္မွာကၽြန္ေတာ္ လဲကမန္းကတန္းေကာက္ သိမ္းထားလိုက္တယ္။ မေသခင္ကတည္း ကေသတမ္းစာ ေရးထားတာျဖစ္ေလေတာ့ အေဖ့ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြအား လံုး ကၽြန္ေတာ္ရလိုက္တယ္။ ဒီဟာေလးအပါအ၀င္ေပါ့။ ဟု ရွည္လ်ားစြာရွင္းျပေလသည္။

ဒါနဲ႕ဘဲ ဒီစာေလးေၾကာင့္ မစၥတာ့ အေဖေသတယ္လို႕ေျပာခ်င္တာလား၊

ေဒါက္တာရန္ေနာင္က ေမးလိုက္ရာ။

ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ ဒီထက္ေသခ်ာတဲ့ တခုေျပာျပဦးမယ္။ အဲဒီတုန္းက အေတြးေတြ ကေရာက္ ကယက္နဲ႕မို႕ ေတြးတာမွားေကာင္းမွားမယ္။ ပထမ အေဖနဲ႕ စကားမ်ားေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္ စာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ထည့္လိုက္တယ္။ အေဖဆံုးတဲ့ အခ်ိန္မွာ စာကအျပင္ထြက္ေနတယ္။ ေသခ်ာတာ သူဒါကို ဖတ္လိုက္ပံု၇တယ္။ ေနာက္တခုက ကၽြန္ေတာ့္ အမ်ိဳးသမီးဘဲ။

မစၥတာ့ အမ်ိဳးသမီးဘာျဖစ္သြားလို႕လဲ

ေသသြားတယ္ဗ် -ေသသြားတယ္၊ သူလဲဒီလိုဘဲ မလုပ္ပါနဲ႕လို႕ အတန္တန္ေျပာထားရက္နဲ႕ နားမေထာင္ဘူး၊ ခုေတာ့သူလဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လက ဆံုးသြားရတယ္။

စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ၊ ဒါနဲ႕ ဒီစာေၾကာင့္ဆိုတာေသခ်ာရဲ႕လား။

ေသခ်ာတာေပါ့ ေဒါက္တာရယ္။ အေဖဆီက ဒီစာဘူးေလးကို ကၽြန္ေတာ္ယူလာခဲ့ေတာ့ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့မိန္းမကေတာ့ သိတယ္။ လင္မယားမဟုတ္လား။ တျခား တန္ဖိုးရိွတဲ့ ပစၥည္းေတြက်န္ခဲ့တဲ့ ၾကားက ကၽြန္ေတာ္ဒီစာဘူးေလးကို သိမ္းသိမ္း ထားတာ သူမသကၤာဘူးဗ်၊ သူ႕အထင္ ရတနာေျမပံုလို႕ ထင္သလားမသိပါဘူးဗ်ာ၊ ခဏခဏ ကၽြန္ေတာ့ကို ေမးတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူထိတ္လန္႕မွာ ဆိုးေတာ့ဘာမွမဟုတ္ ပါဘူးလို႕ဘဲေျပာခဲ့တယ္။ မိန္းမေတြက အခက္သားဘဲ၊ ဒါကိုဘဲအျမဲ သူရန္လုပ္ေနတယ္။ တရက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အျပင္သြားတုန္း သူဒီစာဘူးေလးကို ယူၾကည့္ပံုရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာခ်ိန္မွာ စာလိပ္ကေလးက ကၽြန္ေတာ့ ကုတင္ေပၚမွာ၊ ေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ၊ သမီးက ေက်ာင္းမွာေနလို႕၊ မဟုတ္ရင္သူလဲ ဖတ္မိမွာဘဲ၊ အဲ ကၽြန္ေတာ့မိန္းမကေတာ့ အိမ္မွာ မရိွဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ အျမန္ရွာရေတာ့တာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ မမွီေတာ့ဘူး။ သူေရနစ္ၿပီးေသရွာၿပီ၊ ေနာက္ရက္ေတြမွာ မိန္းမအေလာင္းတေလာင္း သိန္းျမစ္ေဘးမွာေတြ႕တယ္ဆိုလို႕ ေဆးရံုသြားၾကည့္ေတာ့၊ သူျဖစ္ေနေတာ့တာဘဲ။ ကဲဒီထက္ေသခ်ာတာ ဘာရိွဦးမလဲေဒါက္တာရယ္။

ဟုတ္ပါတယ္- မစၥတာ အီဗရာဟင္ေျပာ ပံုအရေတာ့ အေတာ္ေလးထူးဆန္း ေနသားဘဲ၊ တခုရိွတာ အရာတခုက လူရဲ႕ စိတ္ကို ေျပာင္းေအာင္ ညိႈ႕ျငင္ႏိုင္စြမ္းရိွတယ္ ဆိုတာ လက္ခံ ပါတယ္။ ဒီေလာက္ျမန္ဆန္ၿပီး ပံုေသလို ျဖစ္ေနေအာင္လုပ္ထားတာေတာ့ အရမ္းထူး ဆန္းလြန္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မယံုဘူးရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခဏေလာက္ျပၾကည့္ လို႕ ရမလား။

ျပေတာ့ျပပါမယ္၊ ေဒါက္တာ့ အေနနဲ႕ မဖတ္မိေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားရလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ့ မီးရိႈ႕လိုက္ခ်င္ၿပီ၊ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းလဲ ျဖစ္ျပန္၊ ထူးဆန္းတဲ့ ဟာေလျ
ဖစ္ေလေတာ့ ႏွေျမာေနေသးလို႕ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ပံုလုပ္ရေကာင္းမလဲ ေဒါက္တာနဲ႕တိုင္ပင္ၾကည့္တာပါ။

ေဒါက္တာရန္ေနာင့္ စိတ္ထဲတြင္ ဒီလူႀကီးစိတ္မွ ေကာင္းေသးရဲ႕လားဟု ေတြးထင္ေနမိ၏။ စာကေလးတေစာင္မွာ ဘာေတြမ်ားေရးထားလို႕ ဒီေလာက္စြမ္းေနသလဲ ဟုလဲ ထင္ေနမိသည္။

ကဲပါေလ ျပၾကည့္ပါဦး ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ပါရေစ။

ေသခ်ာရဲ႕လားေဒါက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အရမ္းစိုးရိမ္သလို ေၾကာက္လဲေၾကာက္၊ အထိန္႕တလန္႕လဲ ျဖစ္ေနမိတယ္။

ရပါတယ္ မစၥတာအီဗရာဟင္- ကၽြန္ေတာ္ဒီေလာက္ေတာ့ မမိုက္မဲပါဘူး။

ေဒါက္တာရန္ေနာင္က သူ႕ကိုယ္သူယံုၾကည္သည့္ ဟတ္ျဖင့္ေျပာေလရာ မစၥတာ အီဗရာဟင္လဲ စာဘူးေလးအား ေဒါက္တာရန္ေနာင့္ လက္ထဲသို႕ လွမ္းေပးလိုက္ေလသည္။ ေဒါက္တာရန္ေနာင္သည္ ထိုစာဘူးေလးအား ေျဖးညွင္းစြာ ဖြင့္လိုက္ေလသည္။ ၾကာျမင့္စြာ ပိတ္ထားေသာေၾကင့္ ခပ္ၾကပ္ၾကပ္ေလး ျဖစ္ေနၿပီး ပြင့္သြားေသာ အခါ အထဲမွ စာလိပ္ကေလး ထြက္လာေလသည္။ အလြန္ႏူးညံ့ ေသာအ၀တ္စတမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ကိုင္မိသည္ႏွင့္ သိလိုက္သည္။ အသာေလး စာလိပ္ကို ေျဖၾကည့္လိုက္သည္။ သို႕ေပမယ့္ မ်က္ေစ့မွ ထိုစာလိပ္ ေပၚမၾကည့္မိရန္ မ်က္ႏွာလႊဲထားလိုက္ေလသည္။ စာလိပ္ကေတာ့ ျပန္႕သြားၿပီ။

ထိုအခ်ိန္တြင္ေဒါက္တာရန္ ေနာင့္စိတ္ထဲ ဘာမ်ားေရးထားပါလိမ့္ဟု စူးစမ္း လိုစိတ္မ်ား တဖြားဖြားေပၚ လာေလ၏။ လူတို႕၏ထံုးစံအတိုင္း မိမိလက္ထဲ ေရာက္လာကာမွ မၾကည့္မိလိုက္ ေလျခင္းဟု ႏွေျမာေနရမည့္ အတၱ ေမာဟ ကိုလဲ မလြန္ဆန္ႏိုင္သျဖင့္ ေဒါက္တာ ရန္ေနာင္ ျဖတ္ကနဲၾကည့္လိုက္ေလေသာအခါ — —- —– —– —–

တကိုယ္လံုးခပ္တင္းတင္းႀကီး ျဖစ္ေနကာ အသက္ရႈၾကပ္ သလိုခံစားရသျဖင့္ အလူးအလဲထလိုက္သည္။ ေဘးဘက္ကိုၾကည့္ေလရာ လူအမ်ားမိမိကို ၀ိုင္း ၾကည့္ေနေၾကာင္း ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူကိုယ္တိုင္မွာ ေတာ့ မီးရထားလမ္းလည္ တခုမွာ မတ္မတ္ရပ္ လ်က္ အေနအထား။ ေဒါက္တာ ရန္ေနာင္ တေယာက္ လြန္စြာမွ ထိတ္လန္႕သြားသည္။ လူတခ်ိဳ႕၏ စကားသံမ်ားကို လဲ ၾကားေနရသည္။

သနားပါတယ္ဟယ္ ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြာယ္နဲ႕

ရူးေနတာေနမွာ

ရဲကို ဖံုးဆက္ ရဲကိုဖံုးဆက္

ေသေၾကာင္းႀကံေနတာမ်ားလား – - -

ဆူညံစြာ တေယာက္ တေပါက္ ေျပာဆိုသံေတြၾကားမွ ေဒါက္တာ ရန္ေနာင္တေယာက္ ကမူးရႈးတိုးေျပးထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ထိုအသံမ်ား ႏွင့္လဲ တျဖည္းျဇည္းေ၀း လာသည္။ သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အေမာတေကာေျပလာေနေလ၏။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁ နာရီ ၁၀ မိနစ္ တိတိ – -

အေမာတေကာႏွင့္ ေျပးတတ္ လာလို႕လားမသိ တကိုယ္လံုး ေခၽြးေတြႏွင့္၊ တဒိတ္ဒိတ္ႏွင့္ ခုန္ေနေသာ ရင္ကိုအတန္ငယ္ၿငိမ္သက္ သြားေစရန္ေရ ေအးေအးေလးတခြက္ ေသာက္ ခ်င္ေနသည္၊ —x x x x x

ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ ပံုမွန္ အလုပ္မ်ား လုပ္ကိုင္ေနေသာ္လဲ ထိုထူးဆန္းေသာ အေၾကာင္း အရာမ်ား ကအာရံုကို လႊမ္းမိုးေနဆဲ။

ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္ပြားၿပီး ေနာက္ တလေက်ာ္ခန္႕ အၾကာတြင္ လန္ဒန္ ေဆးရံုႀကီးမွ သူငယ္ခ်င္း ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္၀င္းထံမွ စာတေစာင္ႏွင့္ ပါဆယ္တခု လက္ခံရေလသည္။ ထိုစာႏွင့္ အတူ သတင္းစာျဖတ္ပိုင္းေလးတစ္ခု ပါလာသည္။ စာထဲတြင္ သူ႕မိန္းကေလးသူငယ္ ခ်င္း၏ ဖခင္ မစၥတာ အီဗရာဟင္၏ မွာၾကားခ်က္အတိုင္း သူေဆာင္ရြက္ လိုက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ယခုအခါမွာ မစၥတာ အီဗရာဟင္မွာ ေနအိမ္တြင္ ဆြဲႀကိဳးခ်ကာ အဆံုးစီရင္သြားၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မေသခင္ေရးခဲ့ေသာ ေသတမ္းစာအရ သူထားခဲ့ေသာ ဒီပါဆယ္ထုတ္ေလးအား ေဒါက္တာရန္ေနာင့္ ထံပို႕ရပါေၾကာင္း ၊ အခု သတင္းစာ ျဖတ္ပိုင္းမွာ မစၥတာ အီဗရာဟင္၏နာေရးေၾကာ္ျငာႏွင့္ သူသတ္ေသသြားေသာ သတင္း ပါသည့္ ျဖတ္ပိုင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူလဲ သတိတရျဖစ္ေနပါေၾကာင္း၊ ေနာင္ တခ်ိန္ ျပန္ဆံုရန္ ေမွ်ာ္လင့္မိ ပါေၾကာင္း ေရးသားထားေလသည္။

ေသခ်ာသည္မွာ အခုပါဆယ္ေလးသည္ စိတ္ေျပာင္း အကၡရာ ပါေသာ စာဘူးေလး ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေဒါက္တာရန္ေနာင္ ေတြးမိေလသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ မိမိအား ေပးခဲ့ေလသနည္း၊ မစၥတာ အီဗရာဟင္ အေနႏွင့္ ထိုစာအားမဖတ္ဘဲ ဘာေၾကာင့္ အဆံုးစီရင္သြားခဲ့ ပါသနည္း စေသာ စဥ္းစား မရသည့္ အေၾကာင္းမ်ား ျဖင့္ ေဒါက္တာ ရန္ေနာင္ တေယာက္ ေခါင္းေနာက္ေနေလသည္။ သူပါဆယ္ထုတ္ကေလး ကိ္ု ျဖည္ လိုက္သည္။ သူထင္သည့္ အတိုင္း စာဘူးေလးျဖစ္ေနေလသည္။ အလြန္လဲ အံ့ၾသ သြားမိ

၏။ ခ်ီတံုခ်တံု စဥ္းစားရင္း စာဘူးေလးကို ဖြင့္လိုက္ေသာအခါ – - – - – -။