အေမာတေကာႏွင့္ ေျပးတတ္ လာလို႕လားမသိ တကိုယ္လံုး ေခၽြးေတြႏွင့္၊ တဒိတ္ဒိတ္ႏွင့္ ခုန္ေနေသာ ရင္ကိုအတန္ငယ္ၿငိမ္သက္ သြားေစရန္ေရ ေအးေအးေလးတခြက္ ေသာက္ ခ်င္ေနသည္၊ သို႕ေပမယ့္ လူတကိုယ္လံုးမလႈပ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ကိုအားအင္ ကုန္ခန္း ေန ၿပီ။ သက္ျပင္းရွည္ တခ်က္ကိုေျဖးညင္းစြာ မႈတ္ထုတ္ရင္း ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္တိုင္ေလွ်ာ့ခ် ကာ ေန႕လည္က အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ေတြးၿပီး ထိတ္လန္႕လာမိျပန္သည္။ အတန္ၾကာေတာ့ သူအိပ္ေပ်ာ္သြား မိသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ေန႕လည္က အျဖစ္ေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္ ေနမွာ အမွန္ပင္ – - – - -

မနက္ ၈ နာရီ

သူတေယာက္ထဲေနသည့္ အခန္းမို႕ တခါတေလ ရႈပ္ပြေနတတ္လည္း အားသည့္ ရက္ဆို ရင္ေတာ့ အခန္းရွင္းေလ့ ရိွေပမယ့္ ဒီေန႕ေတာ့ သူစိတ္၀င္စားသည့္ အေၾကာင္း အရာ တခု ကသူ႕ကို အျပင္ထြက္ဖို႕ ျဖစ္လာသည္။ သူဆိုတာကေတာ့ ေဒါက္တာ ရန္ေနာင္ ၊ဆရာ၀န္ ျဖစ္လာခဲ့ဲၿပီးေနာက္ မွ မႏုသေဗဒ ႏွင့္ စိတ္ပညာ ကို ပိုမို စိတ္၀င္စားလာသူ။ ဒီပညာရပ္ အေပၚလဲ ဆက္လက္ ေလ့လာသုေသသန ျပဳ ရန္စိတ္အား ထက္သန္သူ တဦးလဲျဖစ္သည္။ သူစိတ္ အ၀င္စားဆံုးမွာ တဆံုတခု၏ ေသးဖြဲေသာ အက်ိဳးဆက္မွ ၾကီးမွားေသာ အေျပာင္း အလဲ ျဖစ္သြားျခင္းဟာ လူ၏စိတ္ႏွင့္ ဆက္ဆက္မႈရိွ မရိွ၊ ၿပီးေတာ့ ခႏၱာကိုယ္အေပၚ မည္သို႕သက္ ေရာက္တတ္သလဲ။ အဲဒီႏွစ္ခုဟာ တျပိဳင္နက္ ဆက္စပ္ၿပီး မည္သို႕ အလုပ္ လုပ္ သလဲ ဆိုတာေတြကို ေလ့ လာေနခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ တေန႕ကေတာ့ သူ႕ထံစာတေစာင္ ေရာက္ လာသည္။ စာမွာ မည္သည့္ ႏိုင္ငံ ၊ မည္သည့္ စာတိုက္ ကပို႕သည္ဟု မသိရဘဲ စာအိပ္ ေပၚတြင္ သာ သူ၏ လိပ္စာ ႏွင့္ အမည္တပ္ထားသည့္ အတိုင္းလက္ခံ မိေလသည္။ စာထဲ တြင္ စာေရးသူမွာ မစၥတာ အီဗရာဟင္ ဆိုသူ ျဖစ္ၿပီး ၊ သူ႕ထံတြင္ထုူးဆန္းေသာ စာရြက္တရြက္ ရိွေၾကာင္း ၊ မည္သည့္ ဘာသာျဖင့္ ေရးထားသည္ဟု ေဖာ္ရန္ခက္ခဲေၾကာင္း၊ သို႕ေသာ္ ထိုစာရြက္ ကိုဆံုးေအာင္ ဖတ္ၿပီး သည့္ သူတိုင္းသည္ ကိုယ့္ကို ကိုယ္သတ္ေသသြားေလ့ ရိွေၾကာင္း၊ သူကိုယ္တိုင္မွာမူ တ၀က္ခန္႕ ဖတ္ဘူးကာ ကိုယ့္ကိုယ္ ကို အဆံုးစီရင္ ရန္အေတြးမ်ား ေပၚခဲ့သည္မွာ သံုးၾကိမ္ခန္႔ ရိွၿပီ ျဖစ္ၿပီး အထေျမာက္သည္ မရိွေသးေၾကာင္း၊

အခုလို ထူးဆန္းေသာ အရာမ်ားကိုေလ့လာၿပီး စိတ္ကို သုေသသန ျပဳေနသည့္ မစၥတာ ၇န္ ေနာင့္ အေၾကာင္းကို သူမိတ္ေဆြတစ္ဦး ထံမွ ၾကားသိရျခင္း ရိွသျဖင့္ အခုလို ဆက္သြယ္ရ ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ႏွင့္ သူ႕အားျပန္ဆက္သြယ္ရန္ လိပ္စာတို႕ကို ေရးထားေလ၏။

ေဒါက္တာရန္ေနာင္လဲ ေတြေ၀ျခင္း ၊ ထူးဆန္းျခင္း၊ မယံုၾကည္ ျခင္းမ်ားျဖင့္ ဆက္သြယ္ရန္ သင့္ မသင့္ ကိုစဥ္းစားေနမိ၏။ ဆက္သြယ္သြားေရာက္ရမည့္ ေနရာမွာ အလံုဘက္တြင္ ျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ဦးသည္ မိမိလို ဆရာ၀န္ေပါက္စ ေလးကို ထို သို႕ ဆက္သြယ္ရသည္ကို မေတြးတတ္ေအာင္ရိွေနရင္း ၀ါသနာပါသည္တေၾကာင္း၊ စိ္တ္ပညာႏွင့္ ပတ္သတ္လွ်င္ ထူးဆန္းမႈဟူ သမွ်ကို သိခ်င္သည္ကတေၾကာင္း၊ လူငယ္ပီပီ ေၾကာက္စိတ္ မရိွကာ အရာရာ စမ္သပ္ၾကည့္မွ ယံုႏိုင္မည္ ဟုစိတ္ထင္သည္က တေၾကာင္းျဖင့္ လာမည့္ အားရက္တြင္ သြားေရာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေလ၏။ထို႕ေၾကာင့္ လူတဦးအား လမ္းစားရိတ္ ေပးကာ မစၥတာ အီဗရာဟင္ထံ လႊတ္ၿပီး လာမည့္ ရက္တြင္ သူလာမည့္ အေၾကာင္း ေျပာ ခိုင္းထားလိုက္ေလၿပီး ျဖစ္ကာ ခ်ိန္းဆိုထားသည့္ အခ်ိန္မွာ ၉ နာရီခြဲ ျဖစ္ကာ ထိုသို႕ အျမန္ေရာက္ရန္ စိတ္အားထက္သန္ေနလ်က္ရိွကာ ျပင္ဆင္စရာမ်ားကို ျမန္ျမန္ ျပင္ဆင္ ေန မိေလသည္။

၈နာရီ ၄၅

အိမ္ေပၚမွ အေသာ့
ေလးဆင္းလာရင္း လမ္းေပၚတြင္ေတြ႕သည့္ အငွားကား တစ္စီးကို တားလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ အလံုသို႕လိပ္စာပါသည့္ အတိုင္းသြားေရာက္ရန္ ေျပာလိုက္ေလ ၏။ လမ္းမွာ သမၼတအိိမ္ေတာ္နားတြင္ရိွၿပီး၊ မီးရထား လမ္းႏွင့္ ကပ္ရပ္ ျဖစ္သည္။ တလမ္းလံုးမွာ သစ္ၾကီး၀ါးၾကီးမ်ား ျပည့္ေနၿပီး ျခံ အက်ယ္ၾကီးေတြ ျဖစ္ကာ အိမ္ေတြမွာလဲ ေရွး လက္ရာ ဘိုအိမ္ၾကီးမ်ားျဖစ္ ေၾကာင္းေတြေလသည္။ လမ္းသည္ အေတာ္ပင္တိတ္ဆိတ္ ၿပီးလူသြားလူလာ ကင္းလွ၏။ မ်ားမၾကာမီတြင္ လိပ္စာပါသည့္ အတိုင္း ထိုျခံၾကီးကို ေရာက္ေလ၏။ ၿခံေရွ႕တြင္ ကားရပ္ခိုင္းကာ ဆင္းၿပီးေနာက္၊ ျခံတံခါးကို တြန္းၾကည့္ရာ အလိုက္သင့္ ပြင့္သြားေလသည္။ ေခြးမ်ားထြက္လာမလား၊ အေစာင့္တေယာက္ေယာက္မ်ား ထြက္လာမည္လားဟု ထင္မိေသးသည္။ သို႕ေသာ္ မည္သူမွ်ထြက္လာျခင္း မရိွ ၊ ၿခံမ်ားမွားေန သလား၊ မျဖစ္ႏိုင္ လိပ္စာအရ ဒီေနရာအမွန္ပင္။ ထို႕ေနာက္ ျခံတခါးကိုတြန္းဖြင့္ၿပီး ေလ်ာက္လာ လိုက္သည္။ ၿခံထဲေရာက္မွ အေတာ္က်ယ္၀န္းေၾကာင္းသတိ ထားမိေလ၏။ ၿခံ၀ႏွင့္ အိမ္မၾကီးမွာ အနည္းငယ္လွမ္းၿပီး စိတ္အထင္ ကိုက္ ၂၀၀ ေလာက္ရိွမည္ ထင္ရ၏။ ေပၚတီကိုယ္ထဲမေရာက္ခင္ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ တိုက္ခံအိမ္ ႏွစ္ေဆာင္ၿပိဳင္ၾကီး ျဖစ္ကာ အေတာ္ အိုမည္ ထင္ရေသာ္လဲ အနီးေရာက္ေလေသာ္ အေတာ္အတန္ ေကာင္းမြန္ေန ေသးေၾကာင္း ေတြ႕ရသျဖင့္ လူေနသည္မွာ ထင္ရွားလွသည္ဟု စိတ္ထဲၿပံဳးမိလိုက္ေသးသည္။ ထူးဆန္းသည္က ခုခ်ိန္ထိ လူသူတဦးတေယာက္မွ မေတြ႕မိျခင္းပင္။ သူ႕စိတ္ထဲ တြင္ သရဲကား ထဲမွ အိမ္ၾကီးတခုအလား ျမင္ေယာင္မိရင္း ေၾကာက္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာေသး၏။ ပတ္၀န္းက်င္ကလဲ တိတ္ဆိတ္လြန္းကာ ေလေျပေလးတခ်က္ေ၀ွ႕ မွ အနည္းငယ္ယိမ္းသြားေသာ သစ္ရြက္ခက္သံေလးမ်ား ကသာ သူနဲ႕ အတူ အေဖာ္ျပဳေနေလ၏။

ေပၚတီကိုမွ တဆင့္အိမ္တံခါးကို ၀င္လာလိုက္သည္။ တံခါးေရာက္ရန္ ေလွကားေလးႏွစ္္ထစ္တက္ ရၿပီး ေျခာက္ေပခန္႕က်ယ္ေသာ အိမ္ကိုပတ္ ထားသည့္ လူသြားလမ္းေလးကို ျဖတ္ရေသးသည္။ ၿပီးေနာက္ တံခါး၀အေရာက္တြင္ တံခါးအား ေခါက္မည္ အလုပ္ တံခါးသည္ အလိုအေလ်ာက္ပြင့္ သြားၿပီး အထဲမွ ရုတ္တရက္ထြက္လာေသာ အသံ၊ ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းက သူ႕အား ရုတ္တရတ္ – - – - -

(ဆက္ရန္)