အနီေရာင္သေကၤတ(ဇာတ္သိမ္း)

အနီေရာင္သေကၤတ
အႀကိမ္ႀကိမ္ေပးခဲ့တဲ့ ဂတိေတြနဲ႕ အတူ သူနဲ႕ေ၀းရမွာကို ေသမေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္ခဲ့မိတာ အမွတ္ပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သူ အနမ္းေတြ မေရတတ္ေအာင္ေျခြခဲ့တဲ့ ေန႕တေန႕ ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ဒီရက္ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားေလး ဘုတ္ကနဲ ေၾကြက်သြားမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မထင္ခဲ့မိဘူး။
မထင္မွတ္ဘဲ သူကၽြန္ေတာ့္ကို အေၾကာင္းမဲ့ ပစ္ခြာသြားခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲကၽြန္ေတာ္ မစဥ္း စား ခ်င္ခဲ့ဘူး။ သူ႕အခ်စ္ကိုဘဲျပန္ေမွ်ာ္ေနခဲ့မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ သူ႕ကို ေတြ႕ဖို႕ပါ။ ေနာက္ဆံုး သူ႕အိမ္နဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ရန္ေတြျဖစ္၊ သူ႕အကိုနဲ႕ထိုးလားႀကိတ္လားေတြ ပါျဖစ္ေအာင္ အေျခအေနဆိုးလာခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ခံုး ကြဲသြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေဆးခန္းသြား ပလာစတာ ေလးကပ္လို႕ အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္ေလ။ ေနာက္ရက္မွာ သူ႕ရဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပတ္စဲပါ တယ္ဆိုတဲ့ စာေလး တေစာင္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ မုန္းတယ္လို႕ေတာ့ ပါမလာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။ ေ၀းၿပီ ေပါ့ေနာ္။ ၀မ္းနည္းတယ္၊ ခံရခက္တဲ့ေ၀ဒနာေတြေပးထားခဲ့တယ္။ ဖတ္ဖူးတဲ့ ကဗ်ာထဲကလိုေလ
မင္းခ်စ္ခဲ့တဲ့ငါဟာ မင္းခ်စ္တဲ့အခ်စ္နဲ႕ဘဲ မင္းခ်စ္တာကိုခံခ်င္ခဲ့သူပါ၊ ဒါကို အတၱလို႕ေခၚမလား။
မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႕ ေနာက္ဆံုးေတြ႕ ခဲ့ရတဲ့ေန႕ကျဖစ္တဲ့ဒဏ္ရာ၊ ရင္ထဲကအနာ၊ ၿပီးေတာ့မ်က္ခုံး ကအနာရြက္ကေလး၊ ျပန္စမ္းမိတယ္။ သိရမိတယ္။ ေဆးခန္းေလးေလ ၊ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္ကို စတင္ခဲ့တဲ့ ေန႕က ေဆးခန္းရဲ႕ အမွတ္အသားေလး၊ ေနာက္ဆံုးေတြ႕တဲ႕ေန႕က ေဆးခန္းက အမွတ္တံ ဆိတ္ေလး၊ အနီေရာင္သေကၤတ ေလ၊ အစလည္းျဖစ္သလို အဆံုးသတ္လဲ သူနဲ႕ မွသြားေတြ႕ ရျပန္တယ္။ အလြမ္းသေကၤတကိုေျခရာျပန္ေကာက္လိုက္တယ္။ ဒီသေကၤတနဲ႕ စခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလး ဒီသေကၤတနဲ႕ အဆံုးသတ္ေပးလိုက္ေတာ့တယ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အနီေရာင္သေကၤတကို ေပါ့။ ထူးထူး ဆန္းဆန္းဘဲ သူေနာက္ဆံုးေပးလိုက္တဲ့စာတေစာင္လံုး အနီနဲ႕ ေရးထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဖတ္လိုက္ တဲ့ေန႕ကလဲ ဧၿပီ ၈ ရက္- ကၽြန္ေတာ့ေမြးေန႕ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာဘဲ။ ။
၂၂- စက္တင္ဘာ- ၂၀၀၂

1 comments:

ကိုၿဖိဳး said...

ေဟ့လူ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ထားတာလားဗ်