အေတြ႕အႀကံဳလို႕ဆိုရင္ေတာ့

အခုတေလာဆားခ်က္တယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ေရးၿပီးသားေတြျပန္ တင္ေနမိတယ္ေလ။ အခုလဲ အရင္ႏွစ္က အေဟာင္းေလး တင္လိုက္ပါတယ္ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦးေနာ္။

အေတြ႕အႀကံဳလို့ဆိုရာ၀ယ္
လုပ္ငန္းတိုင္းလုပ္ငန္းတိုင္းမွာေအာင္ျမင္ဖို႔ရာကြၽမ္းက်င္ၿပီးအေတြ႕အႀကံဳရင့္က်က္တဲ့လုပ္သားေတြလို
အပ္တာအမွန္ပါဘဲ။အခုအခ်ိန္မွာအလုပ္ေၾကာ္ျငာေတြၾကည့္လိုက္ရင္လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကံဳအနည္းဆံုး
ႏွစ္-ႏွစ္၊သံုးႏွစ္စသျဖင့္ေခၚေနၾကတာပါ။လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကံဳရိွရင္လုပ္ငန္းကြၽမ္းက်င္ေနၿပီလား၊ကြၽမ္း
က်င္လို႔အေတြ႔အႀကံဳရလာတာလား။စဥ္းစားစရာပါဘဲ၊လက္ရိွရန္ကုန္မွာအလုပ္ရွာေနၾကတဲ့အမ်ားစုဟာ
အေတြ႔အႀကံဳ၊လုပ္သက္မရိွလို႔ဆိုတဲ့အခ်က္နဲ႔ေရာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနၾကဆဲပါ။အထူးသျဖင့္ေတာ့အမ်ိဳးသားအမ်ား
စုဟာအခြင့္အေရးေတြနစ္နာေနရဆဲဘဲ။လစာနည္း၊လုပ္သက္ရိွေပါေခ်ာင္ေကာင္း၀န္ထမ္းေတြရိွ
တဲ့လုပ္ငန္းရွင္ေတြမွာလုပ္ငန္းေတြလဲထိုက္သင့္သေလာက္ေအာင္ျမင္မွု႔မရၾကတာကိုအမ်ားစုကသတိမ
ထားမိၾကေသးပါဘူး။အရည္အခ်င္းျပည္မွီတဲ့လုပ္သားတစ္ဦးမွာထိုက္သင့္တဲ့လုပ္ခလစာရရိွရမွာျဖစ္ပါ
တယ္။လုပ္သက္ေတြဘယ္ေလာက္ပဲရိွရိွလုပ္ငန္းေရးရာမွာမႏွံ႔စပ္ရင္အလကားပါဘဲ။ကိုယ္ဆီကိုေရာက္
လာတဲ့အေတြ႔အႀကံဳရိွ၀န္ထမ္းဟာကိုယ့္လုပ္ငန္းကိုဘာေၾကာင့္ေရာက္လာသလဲ၊အရင္ေနရာေဟာင္းမွာ
ျပသနာေပၚခဲ့လို႔လား၊ကိုယ္ေပးတဲ့လစာမ်ားေနလို႔လား။လုပ္ငန္းရွင္အခ်ိဳ႕ကသိပ္မစဥ္းစားဘဲအေတြ႔အ
ႀကံဳဦးစားေပး၊တြက္ေခ်ကိုက္မည့္လစာေပးလို႔သင့္ေတာ္ရင္အလုပ္ခန္႔လိုက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။အဲသလို
ဆိုေတာ့ေအာင္လက္မွတ္ေတြတသီႀကီးကိုင္ၿပီးအလုပ္ရွာေနတဲ့အေတြ႔အႀကံဳမဲ့လူငယ္ေတြအမ်ားႀကီးနစ္
နာပါတယ္။သူတို႔မွာေအာင္လက္မွတ္ေတြရရိွဖို႔ေငြကုန္၊အခ်ိန္ေတြရင္းၿပီးႀကိဳးစားထားၾကရတာပါ။အဆံုး
မွာေတာ့အင္တာဗ်ဴးအေတြ႔အႀကံဳရသြားတာဘဲေကာင္းလွၿပီလို႔ႏွစ္သိမ့္ရပါေတာ့မယ္။လုပ္ငန္းရွင္ေတြအ
ေနနဲ႔ကအက်ိဳးအျမတ္ရရိွေရးသည္သာမဟာဗ်ဴဟာေျမာက္စီမံကိန္းအျဖစ္လက္ကိုင္ထားေနၾကမွာအမွန္
ပါဘဲ၊အၿမဲတမ္းမိမိလုပ္ငန္းေတြေအာင္ျမင္ေနဖို႔ကအရည္အေသြးျပည့္၀န္ထမ္းေတြတည္ၿမဲေနေစဖို႔အ
ေရးႀကီးပါတယ္။အျမတ္အစြန္းေတြရရိွေနပါလွ်က္နဲ႔၊ေအာင္ျမင္ေနပါလွ်က္နဲ႔ကိုယ္က၀န္ထမ္းေတြကိုမဆြဲ
ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ရင္ကိုယ္ရဲ့အင္အားစုဟာတျခားကိုေရႊ႕သြားႏိုင္ပါတယ္။အထူးသျဖင့္မိမိၿပိဳင္ဖက္ေတြဆီကို
ေရာက္သြားခဲ့ရင္အလြန္ဘဲခံရခက္သြားမွာပါ။ကိုယ့္လုပ္ငန္းရဲ့အားနဲခ်က္ေတြအားသာခ်က္ေတြသူတို႔နဲ႔
အတူပါသြားႏိုင္တယ္မဟုတ္လား။ၿပီးေတာ့လုပ္သားေျပာင္းေရႊ႕မႈ႔ေတြေၾကာင့္လုပ္ငန္းေတြေႏွာင့္ေႏွးၿပီး
အခ်ိန္ၾကန္႔ၾကာေစပါတယ္။အခုရွင္းျပေနတာေပါေခ်ာင္ေကာင္းလုပ္သားအင္အားကိုအေျချပဳတတ္တဲ့အ
ခ်ိဳ႕ေသာလုပ္ငန္းေတြမွာျဖစ္တတ္တာေတြပါ။မိမိအႀကိဳးစီးပြားကိုသာေရွ႕တန္းတင္ေနရင္ဘယ္သူမွရည္
ရွည္မွာအက်ိဳးမရိွပါဘူး။အေတြ႕အႀကံဳမရိွလို႔အျငင္းခံရတဲ့သူကအလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေန၊လုပ္ငန္းရွင္ေတြအ
ေနနဲ႔လဲအရည္အခ်င္းနိမ့္ေပါေခ်ာင္ေကာင္းလိုက္မိေတာ့ထိေရာက္တဲ့ေအာင္ျမင္မႈ႔မရ၊လုပ္ငန္းရွင္ေတြမ
ေအာင္ျမင္ေတာ့တိုင္းျပည္မွာပါလာၿပီးထိခိုက္ပါတယ္။ကြၽမ္းက်င္လုပ္သားတည္ၿမဲေရးနဲ႔လုပ္သားေျပာင္း
ေရႊ႕မႈ႔ျပသနာကိုထိန္းထားႏိုင္ဖို႕ကနည္းလမ္းႏွစ္သြယ္ရိွပါတယ္။ပထမကရိွၿပီးသားလုပ္သားေတြထဲက
အမွန္တကယ္အရည္အခ်င္းရိွသူေတြကိုထိုက္သင့္တဲ့လုပ္ခလစာေပးျခင္း၊တျခား၀န္ထမ္းေတြကိုလဲစဥ္္္္္
္ဆက္မျပတ္လူမႈ႕ဖူလံုေရးလိုရံပံုေငြထူေထာင္ေပးထားၿပီးသူတုိ႔တေတြရဲ႔အနာဂါတ္ကိုပါအာမခံခ်က္ေပးႏိုင္ရပါ
လိမ့္မယ္။ေနာက္တခ်က္ကေတာ့အေတြ႔အႀကံဳမရိွေသးတဲ့၀န္ထမ္းသစ္ေတြအစမ္းခန္႔ထားရင္း၊အရည္အေသြး
ျပည့္မီွလာေစရန္ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးျခင္းဘျဲဖစ္ပါတယ္။အခုေျပာတဲ့ႏွစ္နည္းလံုးကိုလုပ္ငန္းႀကီး
ႀကီးေတြမွာက်င့္သုံးလွ်က္ရိွတာေတြ႔ရပါတယ္။လုပ္ငန္းအေနအထားေသးတဲ့သူေတြအဖို႕ေတာ့အေတာ္ဘဲ
ခက္ခဲမွာပါ။သို႕ေပမဲ့သေဘာတရားကေတာ့အတူတူပါ။ကိုယ့္ရဲ႕လုပ္ငန္းမွာလိုအပ္ခ်က္ေပၚမူတည္ၿပီး
စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ႏိုင္တဲ့အခြင့္အေရးကလုပ္ငန္းရွင္ေတြလက္ထဲမွာရိွပါေသးတယ္။လူသစ္ေတြကိုတမင္
အခ်ိန္ေပးသင္ၾကားေနမဲ့အစား on job လိုပုံစံသင္ၾကားေပးရင္းလုပ္သက္အေတြ႕အႀကံဳရရိွေစရပါမယ္။
သက္မွတ္ထားတဲ့ကာလတခုအေတာအတြင္းမွာအမွန္စင္စစ္အရည္အျခင္းရိွသူေတြကိုေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ပါ
လိမ့္မယ္။သို႕မွသာလစာႀကီးျမင့္တဲ့လုပ္သားေခၚယူစားရိတ္သက္သာေနၿပီးကိုယ့္လုပ္ငန္းမွာအေျခခိုင္
တဲ့ေအာက္သက္ေၾက၀န္ထမ္းေတြရရိွလာမွာပါ။တဖက္တလမ္္းကလဲကိုယ့္လုပ္ငန္းေအာင္ျမင္လာႏိုင္သ
လိုဘြဲ႕ရအလုပ္လက္မဲ့ေတြအတြက္လဲအႀကိဳးရိွလာမွာပါ။ဘြဲ႕ရဆိုတိုင္းသူတို႕ရဲ႕ကြၽမ္းက်င္မႈ႕ကိုတဖက္
သက္စိတ္ခ်လို႕မရႏိုင္ပါဘူး။အေတြ႕အႀကံဳဆိုတာခုမွဘဲစဥ္းစားရေတာ့တာေပါ့၊ဘာေအာင္လက္မွတ္မွ
မရိွဘဲလုပ္ငန္းကြၽမ္းက်င္သူေတြအမ်ားႀကီးရိွသလိုလက္မွတ္ေတြရိွၿပီးဘာမွမလုပ္တက္သူေတြတပံုႀကီးပါ
တခ်ိဳ႕ကကြၽမ္းက်င္တယ္ေထာက္ခံခ်က္မရိွဘူး၊တခ်ိဳ႕ကလက္မွတ္ရမကြၽမ္းက်င္၊ေနာက္တခ်ိဳ႔ကလက္မွတ္
လဲရိွတယ္၊တကယ္လဲကြၽမ္းက်င္တယ္၊သို႕ေပမယ့္လို႕သူ႕မွာလုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳမရိွဘူးကဲဘယ္သူ႕ကို
ကိုယ့္လုပ္ငန္းအတြက္ေရြးမွာလဲ။အဲသည္ဟာမွာေတာ့လုပ္ငန္းရွင္ရဲ႕ပါးနပ္မႈ႕ကအေရးႀကီးသြားပါတယ္။
တကယ္အေရးတႀကီးလိုအပ္ေနရင္ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္မွာလဲ။သက္မွတ္ခ်က္ေတြကိုေက်ာ္လႊားၿပီးအဆင္ေျပ
ေအာင္လုပ္ရေတာ့မွာပါ။လိုအပ္ခ်က္ေပၚမူတည္ၿပီးဆံုးျဖတ္ရပါလိမ့္မယ္။ကြၽမ္းေတာ့ကြၽမ္းပါရဲ႕ဘာလက္မွတ္မွမ
ပါေတာ့စိတ္ခ်ရပါ့မလား၊လက္မွတ္ေတြကေတာ့အ့ံမခန္းဘဲဘာမွမကြၽမ္းက်င္ရင္သြားၿပီ၊ေနာက္တေယာက္က
ႏွစ္ခုလံုးျပည့္စံုပါရဲ႕အေတြအႀကံဳမရိွေတာ့ေပါက္ကရေတြျဖစ္ရင္ခက္ရျခည္ေသးလို႕အာရံု
ေတြမ်ားရမွာပါ။အခုလိုပုံေတြမျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့အေစာကေျပာထားတဲ့နည္းလမ္းေတြအတိုင္းလူသစ္ေတြ
ကိုစမ္းရဲတဲ့အေနအထားရိွရမွာပါ။သို႕မွဘဲကိုယ္လုပ္ငန္းေရွ႕ဆက္ဖို႕အစဥ္ေျပမွာဘဲေလ၊အသစ္ေတြကို
ေနရာေပးရဲမွကိုယ့္လုပ္ငန္းအတြက္ငိနေအသစ္ေတြေရာက္လာမယ္အေတြ႕အႀကံဳအသစ္ေတြရရိွလာမယ္ေလ။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေစ်းကြက္စီးပြားေရးေခတ္ၾကီးမွာideaေတြသိုးမသြားေစဘဲခက္သြက္သြက္ခ်ီတက္ဖို႕
ရာလုပ္ငန္းရွင္ေတြဘက္ကစဥ္းစားသင့္ပါၿပီ။လူ႕စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ကိုထိထိေရာက္ေရာက္အသံုးခ်ေန
တဲ့ ideology ေခတ္မွာသိသူေဖာ္စားမသိသူကေတာ့ေက်ာ္သြာဦးမွာပါ။ဘယ္သူ႕ဘက္ကိုမွလိုက္ၿပီးခု
ေဆာင္းပါးကိုေရးထားတာမဟုတ္တဲ့အတြက္တစံုတေယာက္မွာအက်ိဳးရိွရင္ေၾကနပ္စရာပါဘဲ။
အေကာင္းျမင္တဲ့ဘက္ကရိွၿပီးအစြန္းမေရာက္ဘဲေလာကကိုအလွဆင္ႏိုင္ပါေစ။


3 comments:

မင္းယြန္းသစ္ said...

ကိုဘလာေဂါက္ေရ... ကိုဘလာေဂါက္လုပ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀ေျပာင္းသြားျပီ ၊ ကိုစုိးေဇယ်လဲ အတူအတူပဲ။ အမငီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘေလာက္ထီးကေန ဘေလာက္မ ျဖစ္ကေရာဗ်ာ

MELODYMAUNG said...

အရင္ႏွစ္ကအေဟာင္းေပမဲ႕ ေကာင္းေနေသးေတာ႕ အေဟာင္းကိုပဲ တလည္လည္ ေသခ်ာဖတ္သြားပါတယ္ကြာ

မင္းယြန္းသစ္ said...

ကိုဘလာေဂါက္ေရ... ကိုဘလာေဂါက္ ဆီဗံုးလိပ္စာက ဘလာေဂါက္ ဟုတ္ဘူးထင္တယ္။ လိပ္စာေပးအံုးဗ်ာ... ၀င္ေအာ္ခ်င္လို႔... မဂၤလာနံနက္ခင္းေနာ္ (12:15 am) အင္းအခု ေလာက္ဆို ကိုဘလာေဂါက္တေယာက္ အိပ္မက္ထဲမွာ ၀ိုင္းစုခိုင္သိန္းေလးနဲ႕လား။ ဇင္ဇင္ေဇာ္ျမင့္နဲ႔လား။ အိပ္မက္မက္ေနေရာေပါ့။ မွန္းစမ္း ဟင္... ဟုတ္ဘူးပဲ။ ပြင့္ၾကီးနဲ႕ကိုး။ ...ခြိခြိ