ကိုေမာင္၀င္းတစ္ေယာက္ ေတြးခ်င္ရာေတြးၿပီး ဆူးေလတ၀ိုက္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိသည္။ ဒီရက္ပိုင္းေတာ့ အညာျပန္ေတာ့မယ္ဟု စိတ္ကူးထား သျဖင့္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္ လည္ပတ္ေနျခင္းလဲျဖစ္သည္။ ေတြ႕လိုက္သည့္ ေနရာေတြမွာ ၿပိဳးၿပိဳး ပ်က္ပ်က္ အေရာင္တလက္လက္ႏွင့္ ကားေတြ၊ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနသည့္ ကုန္တိုက္ႀကီးမ်ား၊ ၀တ္ေကာင္းစားလွႏွင့္ သြားလာေနေသာ ရန္ကုန္သူ အမ်ိဳးသမီးေတြ ၊ သူ႕အိမ္မက္ေတြလက္ေလ်ာ့ ကာျပန္ရေတာ့မည္။ အလုပ္လုပ္ခ်င္လို႕ သာရန္ကုန္တက္လာခဲ့တယ္ ၊ ကိုယ္က ဘာမွမယ္မယ္ရရ လုပ္တက္ တာမဟုတ္၊ ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္လုပ္ရေအာင္လဲ သိပ္နားမလည္၊ ရိွေစေတာ့ေလ။ ၀ိတိုရိယပန္းၿခံထဲ ၀င္ဦးမည္စိတ္ကူးမိေသးသည္၊ ဟိုက္ကုတ္၏ ၀င့္ထည္မႈ႕ ၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ၏ ခန္႕ညားမႈ႕၊
သာယာ သပ္ရပ္ သန္႕ရွင္းသည့္ လမ္းေတြ အေပၚသူ မိန္းေမာေနမိ ၿပီးၿမိဳ႕ျပ အေပၚ သူ႕ စိတ္ကူးေတြ ေလ်ာ့လိုက္ရမွာ ႏွေျမာမိေသးေနသလိုလို။ စေကာ့ေစ်းဘက္ ၀င္ၾကည့္မယ္ ၿပီးရင္ ဘူတာႀကီး ဘက္သြား၊ ေမာင္ဂိုမာရီလမ္းတေလ်ာက္ ဓါတ္ရထားစီး၊ သူတည္းေနသည့္ ပုဇြန္ေတာင္ပန္းၿခံနားက ေညာင္တုန္းဘုန္းႀကီး ေက်ာင္း ျပန္မည္ဟု တကိုယ္တည္း အစီအစဥ္စြဲကာ ထထြက္လာခဲ့ ေလသည္။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ႏွင့္ဒံေပါက္စားခ်င္လာျပန္သည္။ ဆရာေတာ္ကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္ ၊ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္လို႕ ဒံေပါက္စားခ်င္ရင္ မဂိုလမ္းက ဘလီေအာက္မွာ ေကာင္းတယ္ဆိုဘဲ၊ မဂိုလမ္း ဘယ္နားလဲ သိပ္မသိေတာ့ ဟိုလူ႕ေမးဒီလူ႕ေမးႏွင့္ဒံေပါက္ဆိုင္မ်ား၊ ကုလားအခ်ိဳမုန္႕မ်ား ၊ ပလီတက္ရာတြင္သံုးေသာပစၥည္းမ်ားေရာင္းသည့္ ဆိုင္မ်ား၊ ေခါင္းကိုက္ေလာက္ေအာင္ေမႊးသည့္ ကုလားေရေမႊးဆိုင္မ်ား စီတန္းထားရာ ပလီတစ္ခုေအာက္သို႕ သူေရာက္လာသည္။ လမ္းတဖက္မွာေတာ့ စိန္တိုက္ႀကီးေတြ၊ ေရႊေရာင္းသည့္ဆိုင္ေတြ၊ စိန္ဘာဘူကုလားေတြ ယက္ေတာင္ တဖ်က္ဖ်က္ခပ္ၿပီးထိုင္ေနတာေတြ ေတြ႕ေသာအခါ၊ ငါလဲတေန႕ ခ်မ္းသာဦးမွ ဒီဘာဘူေတြဆီစိန္လာ၀ယ္ၿပီး ရြာက ဘုရားမွာ ထီးတင္ပစ္မဟဲ့ လို႕စိတ္ထဲႀကံုး၀ါး လိုက္ေသးသည္။
ေနကလဲပူလိုက္တာ၊ ျမန္ျမန္စားျမန္ျမန္ျပန္ မယ္
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ဆိုင္ထဲ၀င္လာခဲ့ ၿပီးအနားရိွကုလားေလးတေယာက္ကို ဒံေပါက္တပြဲမွာလိုက္ေလသည္။ ျမန္မာလိုေျပာသည္ကို နားမလည္သျဖင့္၊ ကိုရင္ႀကီးသင္ေပးထားေသာ ဟင္ဒူလို ေျပာမွ အခ်ား ဟုဆိုကာ ထြက္သြားေလ၏။
ေအာ္ ရန္ကုန္ရန္ကုန္ ၊ ကုလားလိုမွနဲနဲ မတတ္ဘဲ ေလ်ာက္သြားလို႕ကေတာ့ ဒန္ေပါက္ေတာင္မွာစားလို႕ ရမယ္မထင္ဘူး။
သူထိုင္ေနေသာ စားပြဲတြင္ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္ေနမွန္းသတိမထားမိသည့္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးတပါးလဲ ထိုင္ေနသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။ မၾကာခင္ ကုလားေလး ဒန္ေပါက္လာခ် ေပးေသာအခါ
ဘာရယ္မသိမိမိ စိတ္ကေပၚလာေသာ သဒၵါ တရားတစ္ခုေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးအား ဆြမ္းဘုန္းေပးပါရန္ ကပ္မိေလသည္။ ဘုန္းႀကီးလဲ ေနမြန္းမတည့္ေသးသျဖင့္ အသာတၾကည္လက္ခံ လိုက္ကာ သာဓု သံုးခါေခၚၿပီး သူဟာသူ ၿမိန္ယွက္စြာ ဘုန္းေပးေနေလ၏။ သူကေတာ့ေနာက္တစ္ပြဲထပ္မွာၿပီး ဘုန္းႀကီးကို ၾကည့္လိုက္၊ စားလိုက္ႏွင့္ ပီတိျဖစ္ေနေလသည္။
စားၿပီးေသာအခါ က်သင့္ေသာ ေငြသံုးမတ္အား ေပးေနစဥ္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးလဲ ရုတ္ခ်ည္းေပ်ာက္သြားေလေတာ့၏။
ေအာ္ သူလဲသြားစရာရိွေပမေပါ့၊
ဘုန္းႀကီးအ