ျမန္မာ ဘေလာ႔ဂါမ်ား ပူးေပါင္းက်င္းပတဲ႔ Why do we blog ဆိုတဲ႔ Open Seminar ေဟာေျပာပြဲ အခမ္းအနားကို လာမည္႔ 01.09.2007 စေနေန႔ ၁၁နာရီကေန ၄နာရီအထိ က်င္းပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ ဘေလာ႔ဂ္ ေရးသားေနၾကတဲ႔ ကၽြမ္းက်င္သူ ပညာရွင္ ဘေလာ႔ဂါေတြကိုယ္တိုင္ ေဟာေျပာၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ႔ ျပည္တြင္း ျပည္ပမွာ ရွိေနၾကတဲ႔ ျမန္မာဘေလာ႔ဂါေတြရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔ အေတြးအျမင္ေတြ သိေစခ်င္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး မီဒီယာ ကန္႔သတ္ခ်က္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ရိုက္ခ်ိဳးလိုက္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ ယဥ္ေက်းမႈ အေၾကာင္းနဲ႔ အသံုးျပဳရ ဘယ္ေလာက္ လြယ္ကူတယ္ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းေတြကို မွ်ေ၀ခ်င္လို႔လဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ႔ ကမၻာတစ္၀ွမ္းမွာ လူတိုင္း စိတ္၀င္တစား အသံုးျပဳေနၾကတဲ႔ နည္းပညာနဲ႔ အခြင္႔အလမ္းေတြကို ျမန္မာလူငယ္ လူၾကီးအားလံုး သိေစခ်င္တာရယ္၊ စီးပြားေရး အခြင္႔အလမ္းေတြ ရရွိလာေစရန္ စတဲ႔ အခ်က္ေတြကို ရည္ရြယ္ပါတယ္။ ဒီပြဲတစ္ခု လုပ္ရတာ မလြယ္ပါဘူး။ အကုန္အက် အမ်ားၾကီး ရွိသလို အလြန္ပင္ပန္းပါတယ္။ ပိုက္ဆံ အက်ိဳးအျမတ္ တစ္ျပား တစ္ခ်ပ္မွ မရဘဲ အထက္က ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ သက္သက္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ျဖစ္ၾကတာပါ။ Company ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ဒီပြဲအတြက္ ပံ႔ပိုးေပးထားပါတယ္။ အသက္ကန္႔သတ္ခ်က္ မရွိပါဘူး။ အားလံုးကို တက္ေရာက္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ တက္ေရာက္ လာသူေတြအတြက္ အစားအေသာက္နဲ႔ ကံစမ္းမဲ အစီအစဥ္ေတြလည္း ထည္႔သြင္းထားပါေၾကာင္း။

မွတ္ခ်က္။ ။ ကိုညီလင္းဆက္ ဘေလာ့ဂ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္သည္

Type the rest of your post here.
တိတ္တိတ္ေလးဘဲ
ဆတ္ကနဲက်ိဳး
ဘုတ္ကနဲက်
ဘယ္သူမွမသိလိုက္ဘူး
 "ဂၽြတ္တဲ့ ။       ။
မေပ်ာ္ဘူး ကေလးရယ္
မင္းနဲ႕ မေတြ႕ရ ငါ့ည ေတြမွာ
တိတ္ဆိတ္ တမ္းတ
လြမ္းရမယ့္ အျဖစ္ေတြလဲ
မလိုခ်င္ဘူး။

မယံုခ်င္ဘူး ကေလးရယ္
လူေတြေျပာ သမွ်
မင္းနဲ႕ ငါ့အေၾကာင္း
အေဟာင္းေတြ မေကာင္းေတြ
ဒါေတြအားလံုး
မလိုခ်င္ဘူး။

မဆိုခ်င္ဘူး ကေလးရယ္
လြမ္းရ တမ္းတ ေဆြးရ ေစတဲ့
ကဗ်ာ သီခ်င္း လြမ္းေတး
ဆိုညည္း ေၾကကြဲမႈေတြ
မလိုခ်င္ဘူး။

မငိုခ်င္ဘူး ကေလးရယ္
ငါ့အားေ၀းထား
မင္းေလးသြားမယ့္ေန႕မွာ
ရင္ခုန္လြမ္းရ တမ္းတေဆြးပူ
မ်က္ရည္စက္လက္
လြမ္းမယ့္ ရက္ကို
မလိုခ်င္ဘူး။

မေမွ်ာ္ခ်င္ဘူး ကေလးရယ္
တရက္ တရက္
မင္းဖုန္းဆက္ေမွ်ာ္
ျပကၡဒိန္ေတြ ေက်ာ္ေက်ာ္သြားမယ့္
ေန႕ည ေတြကို စိုးရိမ္
ေစာင့္စားၿပီး အိပ္မရျခင္းေတြ
မလိုခ်င္ဘူး။ ။ ။







လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၈ ႏွစ္ေလာက္ကေပါ့ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြားဇာတိျဖစ္တဲ့ ရမည္းသင္းမွာ သြားၿပီး ရြာ အလႈေလးတစ္ခုလုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပထမက ေတာ့ အဘြား ဆံုးတာ ၅ ႏွစ္ျပည့္တဲ့ အေနနဲ႕ သူဆံုးတဲ့ အသက္ျဖစ္တဲ့ ၈၁ ႏွစ္ကိုစြဲၿပီး ဘုန္းႀကီး ၈၁ ပါးပင့္၊ ဆြမ္းေကၽြး၊ သကၠန္းသက္ေစ့ လႈဖို႕ စီစဥ္ထားတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ရြာနဲ႕ ၿမိဳ႕ၾကားမွာရိွေနတဲ့ တံတားတစင္း ကို အဖြားက ျပန္ ေဆာက္လႈတာ ၿပီးသြားတာနဲ႕တိုက္ဆိုင္ေနသလို၊ ရြာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရဲ႕ အ၀င္မုဒ္ဦး အသစ္ ျပန္ေဆာက္လႈတာပါၿပီးေနတာနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ေနတာနဲ႕ ေျမးေတြကိုပါ ရွင္ျပဳနားသ အလႈတစ္ခု ေရာလုပ္လိုက္မယ္ဆိုၿပီး ျပန္စီစဥ္ၾကပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာလထဲမို႕ ကေလးေတြကလည္း စာေမး ပြဲနီးေနပါၿပီ ဆိုၿပီး အျမန္တက္သုတ္ရိုက္စီစဥ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရာက္ၿပီး ေနာက္ေန႕ မွာဘဲ ရွင္ေလာင္းလွည့္ပါတယ္။ ရွင္ေလာင္း ေလးပါး၊ နားသ ႏွစ္ပါးပါ။ ဘိုးသူေတာ္ေလး ၂ပါး အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့ညီ အငယ္ဆံုး ေလးနဲ႕ တ၀မ္းကြဲညီေလး ႏွစ္ေယာက္ေပါ့။ အျမန္စီစဥ္တယ္ ဆို ေပမယ့္ အေတာ္စည္ကားတဲ့ ပြဲတစ္ခုပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကျမင္းနဲ႕ ေမာင္ရင္ေလာင္း လွည့္ပါတယ္။ လူ၀င္း၊ နတ္၀င္း ၀င္းအခန္းအနားလဲပါ တယ္။ လိုအပ္တဲ့ မင္းခန္းမင္းနား ေတြကို မႏၱေလး ကသြားငွားၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အလႈကလဲ ၇- ရက္တိတိ မ႑ပ္ထိုး ထားၿပီး ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ေတြကိုပါ ေထာ္လာဂ်ီနဲ႕ လိုက္ဖိတ္ထားသမို႕ ထမင္းေန႕ည ေကၽြးမယ့္ ဟာလဲပါသလို၊ ေတာႀကိဳက္ျဖစ္တဲ့ အၿငိမ့္ တည၊ ဇာတ္ပြဲတည၊ ရုပ္ရွင္တရက္ျခား၊ ဗီြဒီယို တရက္ကလဲ ေန႕ေစ့ေအာင္ျပ ဦးမွာဆိုေတာ့ ၀က္၀က္ကြဲ ေအာင္လူစီပါတယ္။ ရြာက အဖြားတို႕ အိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ ထုံးစံ အတိုင္း ေရႊခ်ထားတဲ့ မ႑ပ္ေဆာက္ထားၿပီး ဘုန္းႀကီးေတြကို ဆြမ္း ၊ သကၠန္းနဲ႕ ပစၥည္းေလးပါး အလႈေရစက္ခ်ပြဲ လုပ္ပါတယ္။ ဆြမ္းေတြ၊ ေကၽြးဖို႕ ေမြးဖို႕ ေတြကို ရြာျပင္မွာ ေရာ၊ အိမ္နားမွာပါမွ်လုပ္ပါတယ္။ ဟင္းခ်က္တာကို အိမ္နားမွာလုပ္ေပမယ့္ ထမင္း ခ်က္တာကို ထမင္းရည္ေခ်ာင္းစီး ေမာင္းတီးလႈတယ္ဆိုတဲ့ ဆို၇ိုးအတိုင္း ရြာျပင္မွာထမင္းခ်က္ လို႕ အဲဒီ ထမင္းခ်က္တဲ့ ဖိုနားမွာ ေျမာင္းေတြေဖာက္ထားၿပီး ထမင္းရည္ေတြကို ေျမာင္းထဲ ငွဲ႕ ခ်ပစ္ပါတယ္။ ထမင္းအိုးတခါခ်က္တိုင္း ေမာင္းတခ်က္လဲ တီးရပါတယ္။ အစီအစဥ္တက် အားလံုးေခ်ာေခ်ာ ခ်ဳခ်ဳပါဘဲ၊ ပထမေန႕မွာ အၿငိမ့္ ကို အဖြားတို႕ အိမ္ေရွ႕ မ႑ပ္မွာ ျပပါတယ္။

အေတာ္ရီစရာေကာင္းတဲ့ လူရႊင္ေတာ္ေတြပါတဲ့ အၿငိမ့္ပါ။ နာမည္က ဒူး၀ါး လို႕ ထင္ပါတယ္။ မန္းမွာေတာ့ အေတာ္အတန္အမည္ရိွတဲ့ အၿငိမ့္လို႕လဲ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေန႕မွာ ေတာ့ ျပသနာ စေတာ့တာပါဘဲဗ်ိဳ႕၊ ေနာက္ေန႕က ရုပ္ရွင္ျပတဲ့ ေန႕ေပါ့၊ ေနရာကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ထဲကေရကန္ႀကီးအနား ေျမကြက္လပ္မွာပါ။ ေဘာလံုးကြင္း အျဖစ္လဲ သံုးေနတာမို႕ ေျမကလဲ ျဖဴးေနတာပါဘဲ၊ မီးမရိွတဲ့ ေဒသမို႕ တရုတ္မီးစက္ ႀကီးကိုလဲ ေရကန္ နားမွာထားၿပီး ျပရပါတယ္။ ညေန ၆နာရီေလာက္မွာ ရုပ္ရွင္စျပပါတယ္။ ေက်ာ္သူကား ပါ၊

ေကာင္းခ်စ္တဲ့မမ ဆိုတဲ့ကားေပါ့။ ေဟာၾကည့္ေနတုန္း ေက်ာ္သူက ကမ္းေျခမွာ သီခ်င္းေလး ဆိုရင္းေျပးအလာ ျဗဳန္းဆို မီးပ်က္သြားပါတယ္။ ၾကည့္ေနတဲ့ သူေတြကလဲ အသံေတြထြက္ ၊

ရုပ္ရွင္ျပစက္ သမားေတြလဲ ျပာယာခပ္နဲ႕ တနာရီေလာက္ အၾကာမွာ ျပန္ျပပါတယ္။ မီးစက္သံ ကလဲ တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႕ မနဲဘဲ ဇတ္လမ္း ထဲက အသံကို နားစြင့္ေနရပါတယ္။ ဒုတိယကားက ေတာ့ ခ်က္ေနာရစ္ကားပါ။ ေလယာဥ္ျပန္ေပးဆြဲတဲ့ကား၊ စလို႕မွ ဘာမွမရိွေသးဘူး မီးစက္ပ်က္သြား ျပန္ပါတယ္။ ကိုးနာရီလဲ ေက်ာ္ေနပါၿပီ၊ ကၽြန္တာ့္ဦးေလးေတြ နဲ႕ မီးစက္ ဆရာ ေတြ ႀကိဳးစားပမ္းစား ျပင္လိုက္တာ ေနာက္တနာရီေလာက္ထပ္ၾကာ သြားပါတယ္၊ ဒါနဲ႕ အေဖက သူ႕ညီတစ္ေရာက္ကို ေနာက္ရက္ေတြလဲ ဒီလိုျဖစ္မွာဆိုးုၿပီး ညတြင္းျခင္း ဆိုင္ကယ္ နဲ႕ ၿမိဳ႕တက္ခိုင္း မီးစက္တလံုး အပိုတခုကို မနက္ အေရာက္ သြားငွားခိုင္းပါတယ္။ ေဟာ - မရပါဘူး ည ၁၁ နာရီ ေက်ာ္ေလာက္မွာ တခါ မီးစက္က ေဖာက္လာတာနဲ႕ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေနာက္ေန႕မွ ေကာင္းေကာင္း ၾကည့္ပါေတာ့ဆို ၿပီးပြဲသိမ္း ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ မနက္က်ေတာ့ မီးစက္ အပို တလံုးလဲ အဆင္သင့္ ေရာက္လာပါတယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ ဗြီဒီယိုေန႕ပါ။ ဒါေပမယ့္ ရုပ္ရွင္ဘဲ ဆက္ျပၾကပါတယ္။ ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီေန႕ ညမွာ ဗြီဒီယိုၾကည့္ ခ်င္တယ္ လို႕ပူဆာတာနဲ႕ သူတို႕ေျပာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းသြား မအိပ္ဘဲ အဖြား အိမ္မွာဘဲအိပ္ရင္း အေခြၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ညဦးပိုင္းေလာက္မွာ ဦးေလး ေရာက္လာၿပီး မီးစက္ထပ္ပ်က္လို႕ အခုျပင္ေနတဲ့ အေၾကာင္း ေျပပါတယ္၊ စက္ဆရာေတြလဲ စိတ္ညစ္ေနတယ္တဲ့ မီးစက္ေတြ တစ္ခုမွ ဘာအျပစ္မွ ရွာမရဘဲ ထိုးထိုးရပ္ သြားတာတဲ့၊

အဲဒီေန႕ည ဘယ္လိုေတြဆက္ျဖစ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္ မသိလိုက္ဘူး၊ မနက္မွ အေမတို႕ ေျပာတာၾကား တာေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးကို ညက အိမ္မက္လာေပးသတဲ့၊ ဘယ္သူရိွ မလဲ

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေရကန္ကို ေစာင့္တဲ့ ဘီလူးဆိုဘဲ၊ သူ႕နားကို ဘာလို႕ ဒီလိုနားညီးတဲ့ ဟာႀကီး လာထားတာလဲေပါ့၊ အခုစက္ရပ္ရပ္ သြားေအာင္ သူလုပ္လိုက္တယ္လို႕လဲေျပာပါတယ္။ ဒီမနက္ေတာ့ ပြဲေတြပါေတြေပး ၊ ဘီလူးကို ထန္းသံုးပင္ဘက္ေနရာ ခဏ ေရြ႕ထားဖို႕ ဘုန္းႀကီး ကတိုက္တြန္းေနတယ္ဆိုၿပီး ေျပာၿပီးရီေနႀကပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္တယ္ ေတာ့ မသိဘူး၊ အဲဒီေန႕က စလို႕ အလႈၿပီးတဲ့ အထိေနာက္ရက္ေတြမွာ မီးစက္ေတြဘာမွ မျဖစ္ေတာ့တာ ေတာ့ တကယ္ဘဲဗ်ိဳ႕၊ ဒါနဲ႕ဘဲ အခုထိ အမ်ိဳးေတြၾကား ဘီလူးနားညီးတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာမဆံုး ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

ေမ့မေနနဲ႕ခ်စ္သူရယ္
မင္းနဲ႕ငါၾကား
ေက်ာခ်င္းကပ္လို႕အနီးဆံုး
အေ၀းေတြမလွမ္းခ်င္ဘူး။
ရင္ၾကားေစ့ဖို႕ဒို႕ႏွစ္ေယာက္မွာ
နားလည္မႈေတြလိုတယ္။

ဆံုးရႈံးမႈေတြျပန္စ
ဒို႕အေၾကာင္းေတြျပန္မဟပါရေစနဲ႕၊
မင္းအတြက္လဲဆံုးရႈံးမႈတိုင္း
အားသစ္ေတြျဖစ္ပါေစ။

အထပ္ထပ္ရစ္ပတ္
ေႏွာင္ျခည္ေထြးလံုး
သံေယာဇဥ္ႀကိဳးေတြလဲ
ထုန္းေနခဲ့ၿပီေလ။

ဘုရားသခင္ဘဲေမ့လို႕လား
လူေတြကိုဖန္ဆင္း
ပတ္၀န္းက်င္မွာ မွ်ေ၀ခံစားတတ္သူေတြ
ရွားရွားလာေန၊
ဒို႕ႏွစ္ေယာက္ျပဇတ္
သူတို႕ေၾကာင့္တခန္းရပ္ရေတာ့မလား။

လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ သရုပ္ေဆာင္မပါ
ဇတ္ပို႕မ၀ိုင္း
ဒို႕စိတ္ကူးေတြ
ရိုင္းခ်င္ရိုင္းေနလိမ့္မယ္၊
မင္းနဲ႕ခ်စ္ရတာ ကံေကာင္းပါ့မလား။
ျပန္ျပန္ကာေမး ငါ့အေတြးနဲ႕ငါ
လြင့္လြင့္ေနတယ္။

ဘာေတြေျပာေျပာ
ဘာေတြလုပ္လုပ္
မင္းသာ ငါ့အနားရိွေန
အရာအားလံုးမွားယြင္း
တိုက္ပြဲလဲခင္းခ်င္ခင္းလိုက္
ငါခပ္မိုက္မိုက္ နဲ႕၀င္တိုက္လိုက္ခ်င္တယ္။

မင္းသာခြင့္လြတ္ရင္
တစ္ကသာျပန္စလိုက္ခ်င္တယ္ ကြာ
တကယ္ ပါ။ ။



ရိုးစင္းတဲ့ ကစားကြက္ေတြနဲ႕ ကစား၊
ဖိုင္ဆိုဒ္ မသိဘဲ ေဒါင္းေလာ့ဆြဲ သလို၊
ဘယ္အခ်ိန္မွာ ၿပီးမလဲေစာင့္စား၊
တိုက္ကြက္ေတြလဲ မ်ားမ်ားေနၿပီ။

အရံႈးအႏိုင္ တခု ခုေတာ့ငါပိုင္ရမယ္၊
တြန္႕ဆုတ္ေနလဲ ေရွ႕သာတိုးသြား
ငါ - ကေလးကလားကစား
ေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။

ေသနဂၤဗ်ဴဟာေတြ လြဲမွား
ဖဲကစားတဲ့ ပြဲအလား
အဆင္ေကာင္းလို႕ တဖဲလိုက္
ငါမြဲကိန္းလဲ မဆိုက္ခ်င္ဘူး။

ကစားကြက္ေတြဆင္ေတာ့
မင္းနဲ႕ငါ
က်ားနဲ႕ ဆင္
လယ္ျပင္မွာ ေတြ႕ၾကတာေပါ့ကြာ။

ကမူးရႈးတိုးေတာ့ မမိုက္နဲ႕
ေသြးတိုးလဲ မစမ္းနဲ႕
ေဘးထိုးလဲ မၾကမ္းနဲ႕ တဲ့
ဆို၇ိုးစကား ေတြမင္း မေမ့နဲ႕ ေနာ္။

ေမတၱာဆိုတာ
ဖန္တီးလို႕ မျဖစ္ေတာင္
ဖ်က္ဆီး ဖို႕လဲမေကာင္း
သံေယာဇဥ္ အေၾကာင္းေတြ
ရွင္းရွင္းျပေနရတာ အခ်ိန္ကုန္တယ္။

မွန္းရခက္တဲ့ ျမင္းပြဲ ေတြလို
ပန္းအ၀င္မွာ ေျခလိတ္
ငါ့စိတ္နဲ႕ေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။
မစဥး္စားခ်င္ဘူး ၊
ေျပာမသြားခ်င္ဘူး၊
ငါမင္းကိုခ်စ္တာေလ။
အနီေရာင္သေကၤတ
အႀကိမ္ႀကိမ္ေပးခဲ့တဲ့ ဂတိေတြနဲ႕ အတူ သူနဲ႕ေ၀းရမွာကို ေသမေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္ခဲ့မိတာ အမွတ္ပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သူ အနမ္းေတြ မေရတတ္ေအာင္ေျခြခဲ့တဲ့ ေန႕တေန႕ ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ဒီရက္ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားေလး ဘုတ္ကနဲ ေၾကြက်သြားမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မထင္ခဲ့မိဘူး။
မထင္မွတ္ဘဲ သူကၽြန္ေတာ့္ကို အေၾကာင္းမဲ့ ပစ္ခြာသြားခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲကၽြန္ေတာ္ မစဥ္း စား ခ်င္ခဲ့ဘူး။ သူ႕အခ်စ္ကိုဘဲျပန္ေမွ်ာ္ေနခဲ့မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ သူ႕ကို ေတြ႕ဖို႕ပါ။ ေနာက္ဆံုး သူ႕အိမ္နဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ရန္ေတြျဖစ္၊ သူ႕အကိုနဲ႕ထိုးလားႀကိတ္လားေတြ ပါျဖစ္ေအာင္ အေျခအေနဆိုးလာခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ခံုး ကြဲသြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေဆးခန္းသြား ပလာစတာ ေလးကပ္လို႕ အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္ေလ။ ေနာက္ရက္မွာ သူ႕ရဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပတ္စဲပါ တယ္ဆိုတဲ့ စာေလး တေစာင္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ မုန္းတယ္လို႕ေတာ့ ပါမလာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။ ေ၀းၿပီ ေပါ့ေနာ္။ ၀မ္းနည္းတယ္၊ ခံရခက္တဲ့ေ၀ဒနာေတြေပးထားခဲ့တယ္။ ဖတ္ဖူးတဲ့ ကဗ်ာထဲကလိုေလ
မင္းခ်စ္ခဲ့တဲ့ငါဟာ မင္းခ်စ္တဲ့အခ်စ္နဲ႕ဘဲ မင္းခ်စ္တာကိုခံခ်င္ခဲ့သူပါ၊ ဒါကို အတၱလို႕ေခၚမလား။
မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႕ ေနာက္ဆံုးေတြ႕ ခဲ့ရတဲ့ေန႕ကျဖစ္တဲ့ဒဏ္ရာ၊ ရင္ထဲကအနာ၊ ၿပီးေတာ့မ်က္ခုံး ကအနာရြက္ကေလး၊ ျပန္စမ္းမိတယ္။ သိရမိတယ္။ ေဆးခန္းေလးေလ ၊ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္ကို စတင္ခဲ့တဲ့ ေန႕က ေဆးခန္းရဲ႕ အမွတ္အသားေလး၊ ေနာက္ဆံုးေတြ႕တဲ႕ေန႕က ေဆးခန္းက အမွတ္တံ ဆိတ္ေလး၊ အနီေရာင္သေကၤတ ေလ၊ အစလည္းျဖစ္သလို အဆံုးသတ္လဲ သူနဲ႕ မွသြားေတြ႕ ရျပန္တယ္။ အလြမ္းသေကၤတကိုေျခရာျပန္ေကာက္လိုက္တယ္။ ဒီသေကၤတနဲ႕ စခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလး ဒီသေကၤတနဲ႕ အဆံုးသတ္ေပးလိုက္ေတာ့တယ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အနီေရာင္သေကၤတကို ေပါ့။ ထူးထူး ဆန္းဆန္းဘဲ သူေနာက္ဆံုးေပးလိုက္တဲ့စာတေစာင္လံုး အနီနဲ႕ ေရးထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဖတ္လိုက္ တဲ့ေန႕ကလဲ ဧၿပီ ၈ ရက္- ကၽြန္ေတာ့ေမြးေန႕ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာဘဲ။ ။
၂၂- စက္တင္ဘာ- ၂၀၀၂
အေၾကြးေတြ အေၾကြးေတြ မ်ားေနၿပီဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ လူထဲကလူေပမို႕ လုပ္ခ်င္တာေတြက ခပ္မ်ားမ်ား၊ အလုပ္ေတြမႏိုင္မနင္းနဲ႕ဘေလာက္အတြက္ပို႕ေတြ မတင္ျဖစ္ဘူး။
အနီေရာင္သေကၤတ၊ တက္ေလာ့ဟုန္း၊ ျမန္မာ့သစ္ခြ၊ ျမန္မာ့သမိုင္း ၊ နဲ႕ တျခား အက်ိဳး ျပဳ စာေလးေတြေရးဖို႕ပ်က္ကြက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မတင္ျဖစ္လဲ အခ်ိန္မွန္ လာေရာက္ ေလ့လာၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္တို႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္အခါ လာရ
က်ိဳးနပ္ေစမယ့္စာေတြ ေရးႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားပါ့မယ္။ဘေလာက္တိုင္းလဲ အျမန္ထြက္လာ ေအာင္ ေမာင္ပြတ္လဲလုပ္ေပးေနပါတယ္။
လက္တေလာမွာေတာ့ စက္တင္ဘာတရက္ေန႕ေဟာေျပာပြဲအတြက္လံုးပမ္းေနရ တာမို႕ က်ဲ ေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ေနာက္တခုက ပြဲအတြက္ လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေတြမွာ ပူးေပါင္းကူ ညီလိုတဲ့မိတ္ေဆြမ်ား ကိုလဲအျမန္ဆက္သြယ္ေပးဖို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ကမၻာအႏွံ႕ကျမန္မာဘေလာက္ဂါမ်ား နဲ႕ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ၿမဲၾကပါေစဗ်ာ။
သက္ျပင္းေတြ အတိုအရွည္ညိွ
အိပ္မက္ေတြ ကိုလိုသလိုရိွေစဖို႕
ညည ဆိုဖုန္းဆက္ မင္းနဲ႕ေတာ့ ဂြတ္ႏိုက္ပါ။

ေတြေ၀ တာလဲရိွ ၊ ဇြတ္တိုးတာလဲရိွ
ငါကိုယ္တိုင္လဲသိ ေနတာ ခက္တယ္။

ႏွစ္သိမ့္ ေပးတဲ့ စကားေတြၾကားမွာေျမာ
မင္းနဲ႕ စကားေတြေျပာေနရင္
ေမာတယ္လဲမထင္ တသားေပ်ာ္၀င္
ရင္ခုန္ႏႈန္းလဲ တို႕ႏွစ္ဦးအသက္ ၀င္လာခဲ့ၿပီ။

ဆံုဆံုတတ္တဲ့ မင္းမ်က္၀န္းက
အၾကည့္လဲ့လဲ့ေတြနဲ႕ ဖမ္းစား
မာယာေတာမွာ ငါျမဳးႀကြၾကြ ခုန္က
ႏွလံုးသားလဲ ေမွာ္ရံုေတာက ႏိုးမထြက္ေတာ့ၿပီ။

မွားၿပီးရင္းမွား
အဲဒီ အမွားေတြပိပိ ရိရိ ၾကဴးလြန္ဖို႕
ငါကိုယ္တိုင္ ဖန္ဆင္း
အျပစ္တခုနဲ႕ ခ်စ္ျခင္း ငင္ေနခဲ့ သူပါ။ ။
ပြတ္အန္ေဂါက္ ဘရားသား ခရီးသြားလုပ္ငန္း
အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ရိွ ျမန္မာဘေလာက္ဂါမ်ားအတြက္ မုန္တိုင္းရာသီ ေခ်ာင္းသာခရီးစဥ္
အခ်ိန္မအားလပ္ၾကေသာ အလုပ္တဖက္ႏွင့္ ျမန္မာဘေလာက္ဂါမ်ားအတြက္ အထူးစီစဥ္တရပ္အေနျဖင့္ ေအာက္ပါ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ားပါ ၀င္ေသာ ခရီးစဥ္ တခုအား ေရာင္းခ်ေပးေနပါၿပီ။ညျခင္းျပန္ခ၇ီးစဥ္ျဖစ္ပါသည္။
၁။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တြင္းဘက္စိကား အႀကိဳအပို႕
၂။ ေမတၱာလက္ေဆာင္ ေရသန္႕ဘူးေသးတစ္ဘူး၊ ၅-၉ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္တလံုး
၃။အဆင့္ျမင့္ ကုန္ႏွင့္လူႏွင့္တြဲတင္ေသာ ဒူးမလြတ္ထိုင္ခံုမ်ားျဖင့္ သက္ေတာင့္သက္တာ ေဒ၀ူးကားအျပာ
၄။ေခ်ာင္းသာေရာက္သည္နွင့္ ေလအ၀ရႈရန္ ၁၀ မိနစ္၊ အေပါ့အပါးသြားရန္ ၁၀ မိနစ္
၅။ အစားအေသာက္အတြက္ ေက်ာက္ေခတ္စတိုင္ ဘူေဖး
၆။ ေျမာင္းဖု အလကားေကၽြးမည္(ငရွဥ့္ ၊ ဖား ၊ ငရံ႕ေခါင္းတို )
ရ။ ကားေပၚတြင္ လမ္းတေလ်ာက္ တြံေတးသိန္းဒန္ လိုက္ဖ္ရိႈး နန္းစေတာ့ ဧည့္ခံမႈ႕
ေရာက္ၿပီးတာႏွင့္ နာရီ၀က္ အတြင္းျပန္လည္ထြက္ခြာပါမည္။ ေခ်ာင္းသာ အေရာက္ခရီးစဥ္သာျဖစ္ပါသည္။
စိတ္ကူးေပါက္ကာ တညအိပ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္
၁။ ၾကယ္အလံုးမေရႏိုင္ ေဟာ္တယ္ျဖစ္သည့္ ေသာင္ျပင္တြင္ ဇ်ာခင္းသိပ္ပါမည္။
၂။ အဆင့္ျမင့္ေရကူးရန္ သင့္အနားပင္လယ္ျပင္ႀကီးထားေပးထားပါမည္။
၃။ ညစာအျဖစ္ ေကာက္ညွင္းေပါင္း၀ယ္စားရန္ ၁၀၀ က်ပ္တိတိ ျပန္လည္ထုတ္ေပးပါမည္။
(ေမတၱာလက္ေဆာင္သြားၾကားထိုးတံ ေတာင္းယူပါ)
၅။ ေနာက္ေန႕မနက္ လိုင္းကားျဖင့္ ပုသိမ္ကို ထရန္စစ္လုပ္ရန္ ထြက္ခြာပါမည္။
၆။ ပုသိမ္မွတဆင့္ လိႈင္သာယာ ကိုမနက္၉ နာရီတိတိ တြင္ထ၇န္စစ္ လုပ္ရမည္ျဖစ္သျဖင့္ အိပ္ပုတ္ႀကီးသူမ်ား လက္မခံပါ။
ေရာက္ျပန္ ခရီးစဥ္အတြက္ ေရာ ေရာက္မျပန္ အေလလိုက္ ခရီးစဥ္ အတြက္ပါ လက္မွတ္မ်ားေရာင္းခ်ေပးေနပါသည္
လက္မွတ္မ်ားကို ေစ်းႏႈန္းမ်ားေဖာ္ျပျခင္းမျပဳေသးပါ. စံစမ္းလိုပါလွ်င္ မီေမာင္ အန္ ဘာညာ စစ္စတာလက္မွတ္အေရာင္းကိုယ္စားလွည္(အိမ္သာကန္ထရိုက္တာ)၊ ကိုမ်က္ေစ့(အေထြေထြ ဂဂ်ိဳးဂေၾကာင္) ထံတြင္ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါသည္။
အြန္လိုင္းမွသာ ေရာင္းခ်ပါသည္ ၀ယ္ေနရင္းမီးပ်က္က ေငြျပန္မအန္းပါ။
ဒီဇိုင္း ဘိုင္က် ကိုၿဖီးလက္တလံုးခ်ား





လူႀကီးမင္းႏွင့္ ၂၂ နာရီ ၁၄ မိနစ္

၁၅ း ၃၅
တီ တီ -- တီ တီ --
ဟဲလို
ဘယ္မွာေရာက္ေနတာတုန္း
အင္း- ေျပာ
ေျပာေနတယ္ေလ ၊ ဘယ္မွာလဲ
က်ဴရွင္ မွာ
ထင္သားဘဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အသံေတြဆူေနတာကိုး
ဟုတ္တယ္
ၿပီးေရာ၊ ၿပီးေရာ၊ ညမွ ဆက္လိုက္မယ္ေနာ္ ဘိုင့္ ဘိုင္
တာ့ တာ - - - -


၂၀ း ၃၀
၀၉- - - - - - -
လူႀကီးမင္းေခၚဆိုသည့္ GSM ဖုံးမွာ ဆက္သြယ္မႈဧရိယာ ျပင္ပကို
ေရာက္ရိွေနပါသျဖင့္ ေခၚဆို၍ မရႏိုင္ပါရွင္- - - Sorry the number- ---
ဟာ ဒီေကာင္မေလး ဖံုးကို ဘယ္နားထား ထားျပန္ပါလိမ့္။

၂၀ း ၅၀
လူႀကီးမင္း--- -- -- - --မရနိုင္ပါရွင္။
ဟာ စိတ္ဆိုးလာၿပီ။

၂၁ း ၀၅
လူႀကီးမင္း--- -- -- - --မရနိုင္ပါရွင္။

၂၁ း ၂၀
လူႀကီးမင္း--- -- -- - --မရနိုင္ပါရွင္။

၂၁ း ၄၅
လူႀကီးမင္း--- -- -- - --မရနိုင္ပါရွင္။

၂၁ း ၅၅
လူႀကီးမင္း--- -- -- - --မရနိုင္ပါရွင္။
အင္း - -ျမ၀တီၾကည့္ေနလား မသိဘူး
ဒါမွမဟုတ္ေခြၾကည့္ေနတာလား။

၂၂ း ၁၅
လူႀကီးမင္း--- -- -- - --မရနိုင္ပါရွင္။
ဒီအခ်ိန္ဆို ဖုန္းပိတ္ထားရမွာ ခုပိတ္လဲ မထားေသးဘူး။
ဘာျဖစ္ေနပါလိမ့္။

၂၂ း ၃၅
လူႀကီးမင္း--- -- -- - --မရနိုင္ပါရွင္။
သူဘာမ်ားျဖစ္ေနပါလိမ့္။ ေတြ႕မွ ေအာ္ပစ္ဦးမယ္။
ဖုံးကို တူတူထားမထား ဘူး ဟင္း။

၂၂ း ၄၅
လူႀကီးမင္း--- -- -- - --မရနိုင္ပါရွင္။

၂၂ း ၅၀
လူႀကီးမင္းေခၚ ဆိုေသာ GSM တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထား ပါသျဖင့္ ေခၚဆိုမရႏိုင္ပါရွင္။
ေအာ္ အခုက်စက္ပိတ္သလား ေတြ႕မယ္ ေတြ႕မယ္။

၂၃ း ၄၃
လူႀကီးမင္းေခၚ ဆိုေသာ GSM တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထား ပါသျဖင့္ ေခၚဆိုမရႏိုင္ပါရွင္။
အယ္ - - တကယ္ ပိတ္သြားၿပီဘဲ။

၁ း ၁၈
အိပ္ေတာ့မယ္ကြာ
(အိမ္မက္ထဲ မွာလဲ ဖုန္းေတြဆက္လို႕)

၆ း ၂၀
လူႀကီးမင္းေခၚ ဆိုေသာ GSM တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထား ပါသျဖင့္ ေခၚဆိုမရႏိုင္ပါရွင္။
ေစာေသးတာဘဲ သူက ၉ နာ၇ီေလာက္မွႏိုးတာ ေမ့လို႕ ေမ့လို႕။
၈ း ၂၅
လူႀကီးမင္းေခၚ ဆိုေသာ GSM တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထား ပါသျဖင့္ ေခၚဆိုမရႏိုင္ပါရွင္။

၉ း ၁၅
လူႀကီးမင္းေခၚ ဆိုေသာ GSM တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထား ပါသျဖင့္ ေခၚဆိုမရႏိုင္ပါရွင္။

၁၀း ၂၀
လူႀကီးမင္းေခၚ ဆိုေသာ GSM တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထား ပါသျဖင့္ ေခၚဆိုမရႏိုင္ပါရွင္။
မဟုတ္ေသး ပါဘူး ၊ ဘာေတြတုန္း။ ဒီအခ်ိန္ဆို ႏိုးသင့္ၿပီ။ စိတ္ပူလိုက္တာ။

၁၁ း ၀၀
လူႀကီးမင္းေခၚ ဆိုေသာ GSM တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထား ပါသျဖင့္ ေခၚဆိုမရႏိုင္ပါရွင္။

၁၁ း ၄၅
လူႀကီးမင္းေခၚ ဆိုေသာ GSM တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထား ပါသျဖင့္ ေခၚဆိုမရႏိုင္ပါရွင္။

၁၂ း၁၀
လူႀကီးမင္းေခၚ ဆိုေသာ GSM တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထား ပါသျဖင့္ ေခၚဆိုမရႏိုင္ပါရွင္။

၁၂ း ၃၀
လူႀကီးမင္းေခၚ ဆိုေသာ GSM တယ္လီဖုန္းမွာ စက္ပိတ္ထား ပါသျဖင့္ ေခၚဆိုမရႏိုင္ပါရွင္။
သြားပါၿပီ။ ဖုန္းပ်က္ေနလဲ ငါ့ကို အေၾကာင္းၾကားမွေပါ့၊ ခုေတာ့။ စိတ္ဆိုးတယ္ကြာ။

၁၂ း ၄၆
တီ တီ -- တီ တီ --
ဟဲလို --
ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ဖုန္းကေခၚလို႕မရဘူး
အင္းေျပာ၊
ေျပာေနတယ္ေလ။
ဟုတ္တယ္ ဖုန္းကတိုင္ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနတယ္။ ဘာလုပ္ရမွန္းလဲ မသိဘူး
ကိုယ္တညလံုးေခၚေနတာသိလား
သိတယ္ ၊ စိတ္မပူနဲ႕ေနာ္
ပူတယ္ မင္းကိုယ့္ကို တမင္ပိတ္ထားလားလို႕
ဟုတ္ပါဘူး ၊ ဘာလို႕ပိတ္ရမွာလဲ၊ ဒီကေမွ်ာ္ေနတာ
စိတ္ဆိုးတယ္ေနာ္
ဆိုးနဲ႕
ရ၀ူး
ဟင့္အင္း ကြာရီျပ ၊ ဒီကေခ်ာ့ရမွာေပါ့
ရီဘူး
လုပ္ပါ၊ မရီျပရင္ဖုန္းခ်လိုက္မယ္
လုပ္နဲ႕ ရီျပမယ္
ဟဲ ဟဲ ဟီး ဟီး - -- - -တိန္ - -။



ရန္ကုန္ ၾသဂုတ္ ၁၅
                     ယေန႕ ည သန္းေခါင္ယံ အခ်ိန္တြင္ ျပည္တြင္း CNG အေရာင္းဆိုင္မ်ားမွ CNG ဓါတ္ေငြ႕ တေပါင္လွ်င္ ၄၅ က်ပ္မွ ၂၅၀ က်ပ္သို႕ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္လိုက္ ေသာေၾကာင့္ ဒီကေန႕ မနက္တြင္ CNG သံုး ဘက္စ္ကားလိုင္း အခ်ိဳ႕ ေျပးဆြဲမႈ႕မ်ား ခတၱရပ္ဆိုင္းေနေၾကာင္း သိရပါသည္။ မည္သည့္ အတြက္ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္ျခင္း မသိရေသး ေသာ္လဲ ရံုးတက္၊ ေက်ာင္းသြား ၊ ခရီးသြား လုပ္သားျပည္သူ အခ်ိဳ႕ မွာ သြား ေရးလာ ေရးအနည္းငယ္ ခက္ခဲလ်က္ရိွေနေၾကာင္း ေျမနီကုန္းတ၀ိုက္တြင္ ေျပာၾကား ေနၾကသည္ကို သတင္းရရိွ ပါသည္။
                     ထို ဂယက္ေၾကာင့္ စားေသာက္ကုန္၊ ျပင္ပဓါတ္ဆီ၊ ဒီဇယ္ဆီေစ်းမ်ား ကေမာက္ကမ လိုက္တက္ဖြယ္ရိွေၾကာင္းလဲ စိုးရိမ္ေနၾကေၾကာင္း ၊ အထူးသျဖင့္ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ ကားမ်ားဆက္လက္ ထြက္မထြက္ မွာမည္သူမွ်မသိႏိုင္ေသးကာ၊ ညေနတြင္ေတာ့ ဘက္စ္ကားမ်ား တြင္လူမ်ားအလြန္အမင္း ၾကပ္ႏိုင္ပါသည္။
                     CNG ဓါတ္ေငြ႕သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ယခုေနာက္ပိုင္း အမ်ားအျပားထြက္ရိွလ်က္ရိွၿပီး ၊ ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ားသို႕ပင္ တင္ပို႕ ေရာင္းခ်ေနႏိုင္ေအာင္ပိုလွ်ံေနပါလ်က္ မည္သည့္အတြက္ ေစ်းႏႈန္းတက္ သြား ေၾကာင္းစဥ္းစား မရႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာဆိုေနၾကသည္ကိုၾကားသိရပါသည္။
ေနာက္ဆက္တြဲ မ်က္ျမင္သတင္းမ်ားအရ ေျမနီကုန္း အစိုးရစက္သံုးဆီ အေရာင္းဆိုင္တြင္ ဓါတ္ဆီတဂါလံ ၂၅၀၀ က်ပ္ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္ေရာင္းခ်ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းေၾကျငာထားပါသည္။ ထို႕အတူဒီဇယ္ဆီေရာင္းေစ်းမွာလဲ ၃၀၀၀ က်ပ္ျဖစ္ေနေၾကာင္း အနီးရိွ အငွားယဥ္ေမာင္းမ်ားမွ ေျပာဆိုပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ျပင္ပဓါတ္ဆီ၊ ဒီဇယ္ ေစ်းမွာ ၅၀၀၀- ၆၀၀၀ က်ပ္မ်ားအျဖစ္ တက္သြားေၾကာင္း လဲသိရပါသည္။ ယခုရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္း အငွားယာဥ္ငွားေစ်းမွာ ေျမနီကုန္းမွ သမိုင္းလမ္းဆံုကို ၅၀၀၀ က်ပ္အထိေစ်း ေခၚေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ငွားမစီးျဖစ္ဘဲ လွည့္ျပန္ခဲ့ပါေၾကာင္း။
၁၉၄၁ - စစ္ႀကီး မျဖစ္ခင္ကာလအႀကိဳ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ႀကီးသည္ ပံုမွန္လႈပ္ရွား သြားလာေနသူမ်ား ႏွင့္ အသက္၀င္ေနသည္။ ေနရာတကာတြင္ အိႏၵိယတိုင္းသား ကုလား လူမ်ိဳးမ်ားအမ်ား အျပားေတြ႕ ေနရျခင္းက ျမန္မာျပည္လား အိႏၵိယ လား သူ႕ကိုယ္သူျပန္ျပန္ ေမးမိေနတတ္သည့္ ေမးခြန္းတစ္ခုျဖစ္လို႕ေနသည္။
အညာမွာ ဒီအခ်ိန္ဆို အမတို႕ေတာ့ ငါ့ကိုစိတ္ပူေနမွာဘဲ ၊ အင္းငါေတာ့ ၿမိဳ႕တတ္ လာ လိုက္တာ မွားေနၿပီထင္တယ္။


ကိုေမာင္၀င္းတစ္ေယာက္ ေတြးခ်င္ရာေတြးၿပီး ဆူးေလတ၀ိုက္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိသည္။ ဒီရက္ပိုင္းေတာ့ အညာျပန္ေတာ့မယ္ဟု စိတ္ကူးထား သျဖင့္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္ လည္ပတ္ေနျခင္းလဲျဖစ္သည္။ ေတြ႕လိုက္သည့္ ေနရာေတြမွာ ၿပိဳးၿပိဳး ပ်က္ပ်က္ အေရာင္တလက္လက္ႏွင့္ ကားေတြ၊ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနသည့္ ကုန္တိုက္ႀကီးမ်ား၊ ၀တ္ေကာင္းစားလွႏွင့္ သြားလာေနေသာ ရန္ကုန္သူ အမ်ိဳးသမီးေတြ ၊ သူ႕အိမ္မက္ေတြလက္ေလ်ာ့ ကာျပန္ရေတာ့မည္။ အလုပ္လုပ္ခ်င္လို႕ သာရန္ကုန္တက္လာခဲ့တယ္ ၊ ကိုယ္က ဘာမွမယ္မယ္ရရ လုပ္တက္ တာမဟုတ္၊ ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္လုပ္ရေအာင္လဲ သိပ္နားမလည္၊ ရိွေစေတာ့ေလ။ ၀ိတိုရိယပန္းၿခံထဲ ၀င္ဦးမည္စိတ္ကူးမိေသးသည္၊ ဟိုက္ကုတ္၏ ၀င့္ထည္မႈ႕ ၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ၏ ခန္႕ညားမႈ႕၊
သာယာ သပ္ရပ္ သန္႕ရွင္းသည့္ လမ္းေတြ အေပၚသူ မိန္းေမာေနမိ ၿပီးၿမိဳ႕ျပ အေပၚ သူ႕ စိတ္ကူးေတြ ေလ်ာ့လိုက္ရမွာ ႏွေျမာမိေသးေနသလိုလို။ စေကာ့ေစ်းဘက္ ၀င္ၾကည့္မယ္ ၿပီးရင္ ဘူတာႀကီး ဘက္သြား၊ ေမာင္ဂိုမာရီလမ္းတေလ်ာက္ ဓါတ္ရထားစီး၊ သူတည္းေနသည့္ ပုဇြန္ေတာင္ပန္းၿခံနားက ေညာင္တုန္းဘုန္းႀကီး ေက်ာင္း ျပန္မည္ဟု တကိုယ္တည္း အစီအစဥ္စြဲကာ ထထြက္လာခဲ့ ေလသည္။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ႏွင့္ဒံေပါက္စားခ်င္လာျပန္သည္။ ဆရာေတာ္ကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္ ၊ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္လို႕ ဒံေပါက္စားခ်င္ရင္ မဂိုလမ္းက ဘလီေအာက္မွာ ေကာင္းတယ္ဆိုဘဲ၊ မဂိုလမ္း ဘယ္နားလဲ သိပ္မသိေတာ့ ဟိုလူ႕ေမးဒီလူ႕ေမးႏွင့္ဒံေပါက္ဆိုင္မ်ား၊ ကုလားအခ်ိဳမုန္႕မ်ား ၊ ပလီတက္ရာတြင္သံုးေသာပစၥည္းမ်ားေရာင္းသည့္ ဆိုင္မ်ား၊ ေခါင္းကိုက္ေလာက္ေအာင္ေမႊးသည့္ ကုလားေရေမႊးဆိုင္မ်ား စီတန္းထားရာ ပလီတစ္ခုေအာက္သို႕ သူေရာက္လာသည္။ လမ္းတဖက္မွာေတာ့ စိန္တိုက္ႀကီးေတြ၊ ေရႊေရာင္းသည့္ဆိုင္ေတြ၊ စိန္ဘာဘူကုလားေတြ ယက္ေတာင္ တဖ်က္ဖ်က္ခပ္ၿပီးထိုင္ေနတာေတြ ေတြ႕ေသာအခါ၊ ငါလဲတေန႕ ခ်မ္းသာဦးမွ ဒီဘာဘူေတြဆီစိန္လာ၀ယ္ၿပီး ရြာက ဘုရားမွာ ထီးတင္ပစ္မဟဲ့ လို႕စိတ္ထဲႀကံုး၀ါး လိုက္ေသးသည္။
ေနကလဲပူလိုက္တာ၊ ျမန္ျမန္စားျမန္ျမန္ျပန္ မယ္
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ဆိုင္ထဲ၀င္လာခဲ့ ၿပီးအနားရိွကုလားေလးတေယာက္ကို ဒံေပါက္တပြဲမွာလိုက္ေလသည္။ ျမန္မာလိုေျပာသည္ကို နားမလည္သျဖင့္၊ ကိုရင္ႀကီးသင္ေပးထားေသာ ဟင္ဒူလို ေျပာမွ အခ်ား ဟုဆိုကာ ထြက္သြားေလ၏။
ေအာ္ ရန္ကုန္ရန္ကုန္ ၊ ကုလားလိုမွနဲနဲ မတတ္ဘဲ ေလ်ာက္သြားလို႕ကေတာ့ ဒန္ေပါက္ေတာင္မွာစားလို႕ ရမယ္မထင္ဘူး။
သူထိုင္ေနေသာ စားပြဲတြင္ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္ေနမွန္းသတိမထားမိသည့္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးတပါးလဲ ထိုင္ေနသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။ မၾကာခင္ ကုလားေလး ဒန္ေပါက္လာခ် ေပးေသာအခါ
ဘာရယ္မသိမိမိ စိတ္ကေပၚလာေသာ သဒၵါ တရားတစ္ခုေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးအား ဆြမ္းဘုန္းေပးပါရန္ ကပ္မိေလသည္။ ဘုန္းႀကီးလဲ ေနမြန္းမတည့္ေသးသျဖင့္ အသာတၾကည္လက္ခံ လိုက္ကာ သာဓု သံုးခါေခၚၿပီး သူဟာသူ ၿမိန္ယွက္စြာ ဘုန္းေပးေနေလ၏။ သူကေတာ့ေနာက္တစ္ပြဲထပ္မွာၿပီး ဘုန္းႀကီးကို ၾကည့္လိုက္၊ စားလိုက္ႏွင့္ ပီတိျဖစ္ေနေလသည္။
စားၿပီးေသာအခါ က်သင့္ေသာ ေငြသံုးမတ္အား ေပးေနစဥ္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးလဲ ရုတ္ခ်ည္းေပ်ာက္သြားေလေတာ့၏။
ေအာ္ သူလဲသြားစရာရိွေပမေပါ့၊
ဘုန္းႀကီးအားသူ ဘယ္အရပ္မွ လာေၾကာင္း၊ ဘြဲအမည္မည္သို႕ရိွေၾကာင္းစပ္စု ခ်င္ေသးသည္။ ဒါကသူ႕ ၀ါသနာကိုး။
စေကာ့ေစ်းဘက္ ကို ဘယ္သို႕ဆက္သြားရမည္ဆိုသည္ကို အနီးရိွ ဗမာတေယာက္ကို ေမးရာ မေျဖခ်င္ ေျဖခ်င္နွင့္ ဟိုတန္းတန္းေလ်ာက္ ၊ အဲဒါစေကာ့ေစ်းဘဲ ဟု ေဆာင့္ေအာင့္ေျဖသြား ေလ၏။
အင္း - ၿမိဳ႕က လူမ်ားတယ္ စိတ္ဆတ္သကိုး၊ ဒါေလးေမးတာ ေဒါသထြက္ရသလား၊
သူဆက္ထြက္လာလိုက္ရင္း ေနာက္က တစံုတေယာက္က သူ႕ပုခုန္းကို လွမ္းဆြဲလိုက္သျဖင့္ လန္႕ျဖန္႕ၿပီး ေနာက္လွည့္ႀကည့္ေလေသာ္ အေစာက ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးျဖစ္ေနသည္ကို အံ့အား သင့္စြာ ေတြ႕ရေလသည္။
ဒကာေလး - ေရႊၾကက္ယက္ဘုရားသိရင္တဆိတ္လမ္းညႊန္ပါ ကြယ္။ ဘုန္းႀကီးအဲဒီကိုသြားခ်င္လို႕
အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္က ရြာခံမဟုတ္ေတာ့ မသိဘူးဘုရား
ဒါနဲ႕ ဒကာကဘယ္အရပ္ကတုန္း
ေက်ာက္ဆည္ကပါဘုရာ့ ၊ အညာသားပါ ဟဲ ဟဲ
ေအးေလ ၊ မသိေတာ့လဲ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ
အို- ရပါတယ္ တပည့္ေတာ္ ကူညီေပးပါ့မယ္ ၊ ဒီနား ကလံခ်ားသမားေတြ သိမယ္ထင္တယ္
ေကာင္းပါ့ကြယ္၊ မင္းကေစတနာေကာင္းသလို ကူညီခ်င္စိတ္လဲရိွသားဘဲ အက်ိဳးေပးလိမ့္မယ္
ရပါတယ္ဘုရား။
ထို႕ေနာက္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ရိွေသာ လန္ခ်ားကုလားကို ေမးေလရာ အင္မတန္စုတ္ပဲ့ေသာ ဟင္ဒူ စကားမ်ားျဖစ္သျဖင့္လန္ခ်ား ကုလားလဲ ေခါင္းကိုတြင္တြင္ႀကီးခါ ကာအသိအမွတ္ျပဳေလ၏
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ထိုအနားတြင္ ရပ္ေနေသာ ဗမာလူငယ္ေလးတစ္ဦးမွ ၀င္ေရာက္ေျပာဆိုေပးပါမွ အဆင္ေျပေလသည္။ ထိုလူရြယ္ေလးအားေက်းဇူးတင္ပါ့။
သူတို႕ေျပာတာ တာ၀ါလိန္းလမ္းက ဘုရားကိုေျပာတာ မင္းသြားႏိုင္မလား ဟုကုလားလိုေရာ ဗမာလိုပါ ေျပာဆိုလိုက္ေလသည္
ဘုန္းႀကီးက
ကဲဒကာေလးသြားဦးမယ္၊ ဒါနဲ႕ သြားစရာအေရးမႀကီးရင္ ငါနဲ႕လိုက္ခဲ့ပါလားကြယ္၊ မင့္လဲ ေရာက္ဘူးတာေပါ့
ဘုန္းႀကီး၏ ေျပာဆိုမႈ႕မ်ားသည္ သူ႕ကိုသံလိုက္ဓါတ္ပမါ ညိႈ႕ထားသလို မျငင္း၀ံ့ဘဲ လိုက္လာခဲ့ေလေတာ့သည္။
သူသိေသာ ေမာင္ဂိုမာရီလမ္းတေလ်ာက္ မွ ကုန္းတံတား တခုကိုျဖတ္ ၿပီးေနာက္ တည့္တည့္ႀကီးထြက္လာရင္း ကန္ေတာ္ႀကီးဘက္ေရာက္လာ ေလသည္။ ကန္ေတာ္ႀကီးေတာ့သူ သိသည္။ ရန္ကုန္ေရာက္စက ေရႊတိဂံု၊ ကန္ေတာ္ႀကီး ကိုသူပထမဆံုးေရာက္ခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။
ထိုမွ ကန္ေတာ္ႀကီးကိုပတ္လာရင္းတေနရာအေရာက္တြင္ လမ္းခ်ိဳးေလး တစ္ခုကိုခ်ိဳး၀င္လိုက္သည္၊ သူမွတ္မိသည္မွာ လမ္းထိပ္ကုန္းျမင့္ေပၚတြင္ အိမ္ႀကီးတစ္လံုးရိွေနသည္။
ေတာေတာင္ကဲ့သို႕ ၇ိပ္ႀကီးၿမိဳင္ႀကီးျဖစ္ေနသည္။ ခဏအၾကာ လန္ခ်ားရပ္သြားေလသည္။ ဘုန္းႀကီးႏွင့္သူ ဆင္းလိုက္ၾကၿပီးေနာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ ကုလားဘက္သို႕လွည့္ကာ ဘာမွန္းမသိေသာ စကားတစ္ခြန္းလွမ္းေျပာလိုက္ေလ၏။ သူ႕ေလသံကေတာ့မာေၾကာသည္ထင္ရသည္။ ထိုအခါ ကုလားသည္ ဆလံအႀကိမ္ႀကိမ္ေပးလ်က္ သူေပးေသာ ေငြကိုမယူဘဲ လွည့္ျပန္သြားသည္ကိုထူးဆန္းစြာေတြရေလေတာ့သည္။
ကဲတက္ၾကစို႕
ဘုန္းႀကီးကေျပာၿပီးေရွ႕ကတက္သြားသည္။ ဘုရားေလးသည္ ကုန္းကမူေလးတစ္ခုေပၚတြင္တည္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး လူသူေလးပါးကိုလဲ အနီးအပါးတြင္မေတြ႕ရေခ်။
ဘုရားေပၚေရာက္ေလေသာ္
ေရာ့ ဒကာ မင္းဒါယူထား၊ ငါ၀တ္ျပဳဦးမယ္၊ နဲနဲေတာ့ၾကာမယ္ထင္တယ္
ဘယ္တုန္းကဘုန္းႀကီး၏ ူ႕လက္ထဲတြင္ကိုင္ထားသည္ဟုမျမင္မိေသာ လြယ္အိတ္နီႀကီးတစ္လံုးကို သူ႕လက္ထဲထိုးထည့္ရင္း ေျပာေလသည္။
တင့္ပါ့ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္လဲ ဘုရားရိွခိုးၿပီး ဟိုဇရပ္ေပၚကေစာင့္ေနမယ္
ဘုရားကို ၀တ္ျပဳၿပီးေနာက္တစ္ကိုယ္တည္း ဇရပ္ေဟာင္းေလးတြင္ ထိုင္ေနရင္း အိပ္ခ်င္လာေလသည္။ ထို႕ေနာက္မည္မွ်ၾကာသြားသည္မသိ၊ ဘုန္းႀကီးလာႏႈိးမွထထိုင္ေလေသာအခါ အေတာ္ပင္ေနေစာင္းေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းသိရေလသည္။
ဟဲ့ ဒကာ ထထ မိုးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္
ကမန္းကတန္းထၿပီးေနာက္၊ ကဲ ငါသြားေတာ့မယ္ မင္းဒီအထုတ္ယူလိုက္ေတာ့ ၊ မင္းနဲ႕ထိုက္လို႕မင္းရတယ္လို႕မွတ္၊ ဟုတ္ၿပီလား
သူ႕စိတ္ေတြဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားေလသည္၊ ဘာအထုတ္မွန္းလဲ မသိ၊ ဘာကိုထိုက္လို႕ဘာကိုရမည္လဲ မသိ၊ တၿပဳးၿပံုး ႏွင့္ၾကည့္ေနေသာဘုန္းႀကီးအိုႀကီး ကိုၾကည့္ရင္းလက္မွလဲ အထုတ္ႀကီး ကိုႏႈက္ထုတ္ေလသည္။ ေအးစက္စက္မာေၾကာေၾကာ အရာေတြ
ဟင္ - ေရႊ - -ေရႊ
ေရႊမက်ည္းသီးေတာင့္ေတြ မနည္းပါလား
ပါးစပ္က အ့ံၾသ မႈႏွင့္အတူ ထြက္လာေသာ စကားသံမ်ားကို ဘယ္သူမွမတားႏိုင္ေခ်။
ဟုတ္တယ္ ဒကာရဲ႕ မင္းနဲ႕ ထိုက္လို႕ငါေပးလိုက္တယ္ ၊ မင္းကသူေတာ္ေကာင္းစိတ္ရိွတယ္၊ သာသနာျပဳခ်င္တယ္၊ တကယ္လဲမင္းျပဳရလိမ့္ဦးမည္၊ဒါ့ေၾကာင့္ေပးတာ။
ႏွစ္ပိသာရိွတယ္ မင္းလိုသလိုသံုးေပေတာ့၊ ဟုတ္လား။
တင္ပါ့ဘုရား
သူ႕စိတ္ကိုသူၿငိမ္ေအာင္ျပန္ထိမ္းလိုက္သည္။ သူအခုေတြ႕ေနရသူမွာ နယ္နယ္ရရ မဟုတ္မွန္းသူသိသြားၿပီ၊
သူ႕ေသြးတို႕ဆူေ၀ေနသည္၊ မ်က္လံုးမ်ားမွာလဲ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအေရာင္ေတြတဖ်က္ဖ်က္ခတ္လ်က္
အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ကိုေရႊျဖစ္နည္းမ်ားသိရင္ခ်ီးျမွင့္ပါလား ဘုရား
ဘာ ရယ္၊
ေအာ ေလာဘ ေလာဘ ၊ ေအးေလ မင္းနဲ႕ငါ ကပ႒ာန္းဆက္ရိွေနေတာ့ ျငင္းရေတာ့ခက္သား၊ ေတာင္း၀ံ့တဲ့လူကလဲေတာင္းေနသကိုး၊ ဒါလဲ မင္းရဲ႕ ျဖဴစင္မႈဘဲ၊ လိုခ်င္ရင္ေတာင္း ေပါ့ဟုတ္လား၊ ခိုးတာထက္စာရင္ ေတာ္ပါေသးတယ္။ ေကာင္းၿပီေလ၊ ဘာေတြျဖစ္မယ္ေတာ့ ငါသိပါတယ္၊ မင္းလဲေနာင္အခါ နားလည္လာမွာပါ။ ရိွေစေတာ့ ငါျပမယ္၊ တစ္ခုရိွတာ မင္းငါ့ကို ကတိတခုေပးရမယ္၊ေပးႏိုင္ပါ့မလား
ေပးႏိုင္ပါတယ္ဘုရား ေျပာမွာသာေျပာပါ
ေအး မင္းကိုငါသင္ေပးတာဘယ္သူမွမေျပာရဘူး၊ ရလာတဲ့ေရႊေတြကို သာသနာအက်ိဳး အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ရြက္ပါ့မယ္ဆိုတာ ခုဘဲဘုရားမွာ သစၥာဆိုပါ။ ငါမင္းကိုခြင့္လႊတ္ေပးထားမွာက ေဖာက္ဖ်က္ခဲ့ေသာ္ မင္းအေနနဲ႕ တရားထူးရႏိုင္သံေ၀ဂရႏိုင္ပါေစ ဆိုတာဘဲ၊ ဘယ္လိုလဲ
သူေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားေလ၏။ လြယ္လိုက္တဲ့ ဆုေတာင္း၊ ဘယ္လိုမဆိုေပးလို႕ရတဲ့ သစၥာ-
ေကာင္းပါၿပီဘုရား တပည့္ေတာ္ သစၥာျပဳပါ့မယ္
ႏွစ္ဦးသား သစၥာျပဳၾကၿပီးေနာက္ သူတည္းခိုရာ ေညာင္တုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႕ လမ္းမွာေတြ႕ေသာ ျမင္းလွည္းတစီးငွားကာ ျပန္ခဲ့ၾကေလသည္။

ေက်ာင္းေရာက္ေသာ အခါ ဆရာေတာ္ထံသြားႀကၿပီး တည္းခိုခြင့္ရရန္ေလ်ာက္ ေသာအခါ ဆရာေတာ္လဲ ခြင့္ျပဳေလ၏။
တပည့္ေတာ္တို႕ ကေဆးေဖာ္မွာပါဘုရား၊ တပတ္ ဆယ္ရက္ဆို တပည့္ေတာ္လဲ ေက်ာက္ဆည္ျပန္ ေတာ့မွာပါ။
ေအးေလ မင္းေကာင္းသလိုလုပ္ ေပါ့၊ ဒါနဲ႕ မင္းေခၚလာတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးက ဘြဲ႕ေတာ္ဘာတဲ့တုန္း
ဟာ ဒုကၡ သိဘူးဘုရား ၊ ေမ့ေနတယ္
အင္း လူငယ္ေတြတယ္ခက္ေသးတာကိုး သြားေတာ့သြားေတာ့ အေရးရိွလဲ လာခဲ့ေပါ့ကြာ တရပ္ထဲသား ေဆြမ်ိဳး ေတြလဲျဖစ္ ၊ ငါ့ရဟန္း ဒကာေတြလဲျဖစ္တဲ့ မင္းအမ နဲ႕ အဘ ကိုယ္စား ငါေစာင့္ေရွာက္ရမွာေပါ့။
တင့္ပါ့ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းေဒါင့္နားမွာ တဲေလးတစ္လံုးထိုးမယ္ေနာ္ဘုရား
ဘာလုပ္ဖို႕တုန္း
ဖိုထိုးၾကမွာပါဘုရား
ေဟ -- - -- -။

ေက်ာင္းေရာက္ၿပီးေနာက္တရက္မွစကာ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးႏွင့္ သူႏွစ္ဦးသား ဖိုကိုစက်င္ ႀကေလသည္။ ထူးဆန္းစြာပင္ သံုးရက္အတြင္း ျပဒါး ငိုေလ၏။ သြပ္ဖမ္းျခင္း၊ သံဖမ္းျခင္း စေသာနည္းမ်ားကိုလဲ ဘုန္းႀကီးက အခ်ိန္ရိွတိုင္း ေျပာျပေနေလသည္။ သို႕ရာတြင္ သူသိပ္စိတ္မ၀င္စား၊ ေရႊ - ေရႊ သာဘယ္လိုျမန္ျမန္ျဖစ္ မွာလဲ။
ဒါကသာ သူသိခ်င္ေနေသာ ေသာ့ခ်က္ဟု မွတ္ယူထားေလသည္။ လိုအပ္ေသာ မီးေသြး၊ လံု၊ ျဒပ္ပစၥည္း မ်ားကို ေနရာအႏွံ႕အျပားမွ ၀ယ္ခ်မ္းထားေသာေၾကာင့္ ပထမဆံုး ေရႊမက်ည္းသီးေတာင့္ေလးမွာ ကုန္လုေနေပၿပီ။
ေရႊ အထည္ျဖတ္ပံုမွ အစ ေရႊအေၾကာင္းကို ဘုန္းေတာ္ႀကီး နားလည္လိုက္ေပစြဟု အံ့ၾသေနေသးသည္။ မ်ားမၾကာမီ ၈ -၇က္ေျမာက္ေန႕တြင္ လံုထဲရိွ ျပဒါး သည္ျပာအံ ေလေတယ့သည္။
အင္း--ရေတာ့မယ္
ဘုန္းေတာ္ႀကီးကေရရြက္ေနသည္။ သူလည္းမ်က္ေတာင္မခတ္ စိုက္ၾကည့္ေနေလ၏။ လံုထဲမွ ေခ်ာ္ကို ပံုစံခြက္ တစ္ခုထဲေလာင္းထည့္လိုက္ေလသည္။ ၿပီးေနာက္ မည္သည့္အရည္တမ်ိဳးႏွင့္ မသိအနည္းငယ္ေလာင္းခ်လိုက္ ေလေသာ္ ရွဲခနဲ မီးခိုးလံုးႀကီးထသြားေလ၏။ မီးခိုးမ်ားေပ်ာက္ကြယ္ေသာ အခါတြင္ေတာ့ ထိုခြက္ေလးထဲ တြင္ ၀ါ ၀ါေရာင္ အတုန္းေလးတစ္ခု ကိုေတြ႕ရေလ၏။
ဒါေရႊေပါ့ေနာ္
မဟုတ္ေသးဘူးကြ ေရႊမျဖစ္ေသးဘူး၊ ဒါေပမယ့္နဲနဲဘဲ လိုေတာ့တယ္။ မင္း အဂၤလိပ္ေက်ာင္းတက္ဘူးလား
မတက္ဘူးပါဘူးဘုရား
ဒါဆို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ေပါ့ ဟုတ္လား
တင္ပါ့
ေအး ေလာကဓါတ္ ပညာအလိုအရေတာ့ ျပဒါးမွာပါတဲ့ အက္တမ္လို႕ ေခၚတဲ့ အင္မတန္ေသးငယ္တဲ့ ျဒပ္တစ္ ခုကို ဖယ္ထုတ္လိုက္ရင္ ေရႊျဖစ္သြားႏိုင္တယ္တဲ့၊ သေဘာက မင္းသိထားတဲ့ အတိုင္းဆို ျပဒါးကိုေသေအာင္ သတ္ေပးရမယ္ ဆိုတဲ့သေဘာ၊ အဲဒီလိုသတ္တဲ့အခါ ျပဒါး က အခိုးအျဖစ္ထထြက္သြားႏိုင္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေနရာမွာ ျဒထြက္မသြားႏိုင္ေအာင္ ဖမ္းျခင္းက အေရးႀကီးတယ္။
ဒါဆို သံေသတာေရာဘုရား
သံေသတျပည္၀ ၊ ျပဒါးေသ တေဆြ၀တဲ့ ၊ မင္းအတြက္သံေသဖို႕ မလိုဘူးထင္တယ္
သူလဲ ဘာမွမေျပ၀ံ့ေတာ့ဘဲ ၾကည့္ေနလိုက္ေလသည္၊ ဆက္လက္ကာ ဘုန္းႀကီးေျပာေသာ ပညာရပ္မ်ား အေၾကာင္း နားေထာင္ရင္းအခ်ိန္ကုန္လြန္လာခဲ့ေလသည္။ ညေနပင္ေစာင္းလာခဲ့ၿပီ၊ ေရခ်ိဳးရင္း အ၀တ္တခ်ိဳ႕ ေလွ်ာ္လိုက္ခ်င္ေသးသည္ႏွင့္ သူတျအတြင္းမွထြက္လာခဲ့ေလသည္။ ေရတြင္းနားအေရာက္တြင္ ကိုရင္ႀကီးႏွင့္ေတြ႕ေလရာ
ေဟ့ ေကာင္င၀င္း မင္းလဲ ဖိုေတြဘာေတြထိုးလို႕ ၊ ဘာလဲ ေရႊျဖစ္နည္းသင္ေနတာမၿပီးေသးဘူးလားကြ ေဟ
မဟုတ္ပါဘူးကိုရင္ႀကီးရာ
ဘာမဟုတ္ရမွာလဲ မင္းတို႕ ေတြ ၀ယ္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ၾကည့္ရင္ ေရႊျဖစ္ေအာင္ထိုးမယ္ဆိုတာငါသိပါတယ္၊
ငါလဲ ဒီေလာက္ေတာ့ ေလ့လာထားပါတယ္ကြာ၊
မျဖစ္ေသးပါဘူးကိုရင္ႀကီးရာ၊
ျဖစ္ရင္ငါ့လဲ ေျပာပါဦး ငါလဲ သာသနာျပဳခ်င္လို႕ပါကြာ
စိတ္ခ် ကိုရင္ႀကီး၊ တပည့္ေတာ္အေၾကာင္းသိသားနဲ႕ ၊ ရရင္ ေျပာမွာေပါ့၊ သူေတာ္ေကာင္းေတြဘဲ
ဟား ဟား ဟား၊ မင္းလားသူေတာ္ေကာင္း၊ ငါေတာ့မထင္ဘူး၊ သူေတာ္ေကာင္းဆိုမင္း ဘုန္းႀကီး၀တ္မလား ဟား ဟား- - -
ဒါဆိုကိုရင္ႀကီးကဘာလို႕ ရဟန္းမခံလဲ
ငါက ေလာကီကိုပိုသန္ေတာ့ ၀ိနည္းမညီမွာစိုးလို႕ ပဇင္းမတက္တာကြ
ကိုရင္ႀကီးက လည္သားဘဲ
ဟုတ္တယ္ ငါက မင္းေျပာသလိုဘဲ
ႏွစ္ဦးသား စကားတေျပာေျပာ နွင့္ေရတြင္းနားမွာ စကားေကာင္းေနရင္း ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးေရာက္လာသည္။
ေဟ့ င၀င္း ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ ျမန္ျမန္လုပ္စမ္း
တင္ပါ့ဘုရား
ေရမိုးခ်ိဳး အ၀တ္ေလွ်ာ္ၿပီးေနာက္ ေက်ာင္းေပၚျပန္တက္လာၾကေလသည္။ သူႏွင့္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးသည္ အလုပ္ မရႈပ္သည့္ ညေတြဆိုရင္ေတာ့ ေက်ာင္းမႀကီးေပၚ တက္အိပ္ေလ့ရိွသည္။ ဒီညလဲ ဘာမွ အေရးမႀကီးေတာ့ မနက္ဖန္ဆို ေရႊျဖစ္တာ့မည္၊ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းေပၚတက္ အိပ္ႀကမည္။ ညကိုးနာရီေက်ာ္ေလာက္တြင္ သူ႕ အိပ္ရာ နေဘးမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအိုႀကီး ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်ေနသည္။ သူကေတာ့ ေရႊ ျဖစ္ရင္ ငါဘယ္လို လုပ္မယ္ ဆိုေသာ စိတ္ကူးမ်ားေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ေသး၊ သူ႕အေတြးႏွင့္သူေပ်ာ္ေနလိုက္တာ အခ်ိန္မည္မွ် ၾကာကုန္သည္မသိ က်က္သေရခန္းမွ နာရီႀကီး ၁၂ ခ်က္တီးကာမွ သန္းေခါင္ ေရာက္ေနမွန္းသိလိုက္ရေလသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အိပ္ေတာ့မည္ဟုဆံုးျဖတ္ခါ မ်က္လံုးမ်ားအား စံုမွိတ္လိုက္ေလေတာ့သည္။ အဲဒီေန႕ည အိပ္မက္မ်ားသည္ သူ႕ အတြက္ အလွပဆံုးျဖစ္ ေနလိမ့္မည္ထင္သည္။

ေတာက္- -ေတာက္- -ေတာက္- -ေတာက္- - ေတာက္ --

အံုးေမာင္းေခါက္သံေၾကာင့္ သူႏိုးလာခဲ့ေလသည္၊ အင္း အာရုဏ္ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ၊
သူေခါင္းကို တဖက္ေစာင္းၾကည့္လိုက္ခ်ိန္
ဟင္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီး၊ ဘယေရာက္သြားပါလိမ့္။
သူကျပာကရာ ထၿပီး ၾကည့္လိုက္သည္။ လင္းေရာင္ျခည္မလာေသးသျဖင့္ ေမွာင္ႏွင့္မဲမဲ
တုန္းေခါက္သံေၾကာင့္ တျခားေသာ ကိုရင္မ်ား၊ ဦးပဇင္းမ်ားလဲ အသီးသီး ထကုန္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ ေက်ာင္းထဲရိွမီး ကိုသူ သြားဖြင့္ေလသည္။ မည္သူမွ်အျပင္မထြက္ရေသး၊ ျပတင္းတခါးမ်ား မွာ ဖြင့္ထားေသာ္လဲ သံေခ်ာင္းမ်ား ကာယံထားသည္။ တခါးမ်ားအားလံုးလဲ ပိတ္လွ်က္ရိွေနေသးသည္။ သို႕ ေသာ္ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးကား မရိွေတာ့ေခ်။
သူအေတာ္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားသြားသည္။ ထိုစဥ္ကိုရင္ႀကီးေရာက္လာၿပီး ၊
ဘာျဖစ္ေနတာလဲ င၀င္း
ဟို - ဟို ဘုန္းႀကီးအိုႀကီး မရိွေတာ့ဘူး
ေဟ -- ဟုတ္ရဲ႕လား ၊ အေပါ့ အပါး သြားေလသလား ၾကည့္ပါဦး
မဟုတ္ဘူး ကၽြန္ေတာ္သိၿပီ၊ သူထြက္သြားၿပီ
ၿပီးေနာက္ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့စြာႏွင့္ ဖိုက်င္းရိွရာ တဲေလးထဲ တေယာက္ထဲ ထိုင္ေနမိလိုက္ေလသည္။
ခဏအၾကာ သူအိပ္ေပ်ာ္သြား သလိုလို အိပ္မက္လိုလို ျဖစ္သြားၿပီး
သူ႕ထံသို႕ ဘုန္းႀကီးအို ေ၇ာက္လာကာ
င၀င္း မင္းကတိ မင္းသိတယ္ေနာ္ ၊ ဘယ္သူကိူမွ မေျပာ၇ဘူးလို႕ဆိုတာ ဘာလို႕ကိုရင္ႀကီးကို ေျပာတာတုန္း
တပည့္ေတာ္က အကုန္မေျပာပါဘူးဘုရား၊ အရိတ္အမြတ္ေျပာတာပါ၊ သူကလဲ သူေတာ္ေကာင္းမို႕ ကူညီခ်င္လို႕ပါ
ေလ်ာ့ င၀င္းေလ်ာ့ ေနရာတကာ မင္းမကူညီႏိုင္ဘူး၊ ဒီကိုရင္ႀကီးက ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး၊ စိတ္ရင္းေကာင္းေပမယ့္ ေလာဘရိွတဲ့အရာမွာ မင္းထက္ပိုတယ္
ဒါဆို ေရႊျဖစ္နည္း မျပေတာ့ဘူးလားဘဳရား
ေအး ေလကြယ္ ၊ ငါအားလံုးသိပါတယ္ဆို၊ မင္းဒီနည္းကို ရသြားမွာ မဟုတ္တာလဲ ငါသိတယ္၊ မင္းေလာဘႀကီး တာလဲငါသိတယ္၊ မင္းမလိမ္နဲ႕ မင္းသာ ေရႊျဖစ္နည္းရရင္ ဘုရားနဲနဲ မင္းမ်ားမ်ား စားမွာ၊ အကုသိုလ္ မ်ားမယ္ အပယ္လားမယ္၊ မရတာဘဲ ေကာင္းပါတယ္ ၊ တရားရစမ္းပါ ငါ့ေကာင္ရာ၊
မဟုတ္ပါဘူး ဘဳရား
မင္းခုထိ လမ္ေနေသးတာကိုး၊ မင္းရဲ႕ စိတ္ကို ဘာမဟုတ္တာေတြနဲ႕ အေရာင္မဆိုးပါနဲ႕ ကြာ၊ ကဲ ကဲ ငါသြားၿပီ
ငါေပးထားတာနဲ႕ မင္း ေလာက္ေအာင္ လုပ္ဟုတ္လား။
ထိုသို႕ေျပာဆိုကာ ဘုန္းႀကီးအိုႀကီးလည္း အခိုးအေငြ႕မ်ားၾကားေပ်ာက္သြားေလ၏။
သူလဲ လန္႕ႏိုးလာခဲ့ရာ ပိုလို႕ ေစာင့္တည္ရာမရ ျဖစ္လာသည္၊ ေလာဘေသြးတို႕ ဆူေ၀ေနသည္၊ ရခါနီးမွ ေ၀းသြားရ သည္။ ခ်မ္းသာခါနီးမွ ဒုကၡေတြ႕ရ ၿပီ၊ သူဘုန္းေတာ္ႀကီးကို လိုက္ရွာမည္၊ ေတာင္းပန္ကာ ျပန္သင္ခိုင္း မည္။ သူ႕ ဟာ သူအရူးတစ္ေယာက္ပမွာ ျဖစ္ေနမိေလသည္။ ေက်ာင္းေပၚ အျမန္တက္ သိမ္းစရာရိွသည္မ်ား အျမန္သိမ္း ၊ ဆရာေတာ္ကိုပင္ႏႈတ္မဆက္ေတာ့ဘဲ ကမန္းကတန္းဆင္းလာခဲ့ကာ ကြမ္းၿခံဘူတာသို႕ ေျပးေလ၏။ ထို႕ေနာက္ က်ိဳက္ထီးရိုး ၊ ထိုမွ ေကလာသ၊ ဇြဲကပင္၊ တဖန္ ျပည္၊ ပုပါး၊ စစ္ကိုင္း၊ ေရႊျမင္တင္၊ ေရႊစက္ေတာ္၊ မႏၱေလးေတာင္ စသည္တို႕ ကို လွည့္လည္သြားေရာက္ရွာ ေဖြလိုက္သည္မွာ တႏွစ္ပင္ရွိေတာ့မည္။ ေရႊမက်ည္းသီးေတာင့္ေလးမ်ား ထုခြဲ ေရာင္းခ်ခဲ့ ၿပီးခရီးဆက္ခဲ့ရသျဖင့္ တပိသာေက်ာ္သာ က်န္ေတာ့ေလသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးအိုကား ရွာမေတြ႕ ၊ ေနာက္ေတာ့ သူနားလည္လာခဲ့ေလသည္။ အိမ္ျပန္ေတာ့မည္။
သူ႕ကို ေသလားရွင္လားမည္သူမွ်မသိေအာင္ကို ေလွ်ာက္သြားေနခဲ့မိသည္။ သူအိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ရြာဘုရား ထီးတင္ေလသည္၊ မႏၱေလးျမေတာင္ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းေဆာက္လႈသည္။ စီးပြားေရးမ်ားလုပ္ရာတြင္လဲ ေအာင္ျမင္လာခဲ့ေလသည္။ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ စီးပြားတဖက္ အလႈတဖက္ ႏွင့္ေပ်ာ္ေမြ႕ေနရမွ ေနာက္ဆံုးသူ ရဟန္း၀တ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ ေလေတာ့သည္။ မည္သည့္ အေက်ာင္းက မည္သို႕ အက်ိဳးေပးခဲ့သည္ကို စဥ္းစားၾကည့္ဖို႕ လိုပါမည္။

အထက္ပါအျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ အဖြားေျပာျပေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးေတာ္သည့္ ဦး၀င္းဆိုသူ ၏ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းျဖစ္ေလသည္။ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားျမင္ဘူးေစရန္ေရႊမက်ည္းသီးတစ္ေတာင့္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြားဇာတိရြာတြင္ အစဥ္အဆက္ ထိမ္းသိမ္းထားဆဲျဖစ္သည္။ ေက်ာက္ဆည္၊ မန္း-ျမေတာင္ တိုက္ တို႕တြင္ ဦး၀င္းႏွင့္တကြ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆြမ်ိဳးမ်ားေကာင္းမႈေက်ာင္းမ်ားစြာ ယေန႕ထိ ေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။
ဦး၀င္းသည္ ယခုအခါ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးအနီး ရိွဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ဘုန္းႀကီးအို တပါးအျဖစ္ သီတင္းသံုးေန ဆဲျဖစ္ပါသည္။ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန ႏိုင္ပါသည္။ ေနာင္အခါမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆြမ်ိဳးမ်ား ေရႊအိုး ေကာက္ ရပံု၊ ေရႊေသတၱာ ေတြ႕ရိွပံု၊ ႏွင့္အျခား ထူးျခား အံ့ၾသစရာ မ်ားကို ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္။
(မွတ္ခ်က္ - ထို မက်ည္းေတာင့္အား လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ခန္႕က ကၽြန္ေတာ္ပင္ တႀကိမ္သာ ျမင္ခဲ့ဘူးပါသည္)

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႕ က တေန႕ ကုန္ေလွ်ာက္လစ္ေန ခဲ့ၿပီး ညေနမွာ ေတာ့ ပလန္းနက္ မွာ ကိုစိုးေဇယ်တို႕ ရိွ မယ္ ဆိုတာနဲ႕လိုက္သြား ခဲ့တယ္။ ပလန္းနက္ ရံုးခန္းရိွရာ လျပည့္၀န္း ပလာဇာ ေရာက္ေတာ့ ကိုမ်က္လံုးေတာ့ လာသြားပါတယ္တဲ့၊ ေနာက္ ဘယ္သူမွ ေတာ့မေရာက္လာခဲ့ဘူး ဆိုတာနဲ႕ ကိုေနဘုန္းလတ္ကို ဖံုးဆက္ခိုင္းၾကည့္ေတာ့ မလာျဖစ္ေတာ့ဘူး တဲ့၊ ကဲ ပ်င္းတာနဲ႕ ၿမိဳ႕ထဲ ေလွ်ာက္ မယ္ဆိုၿပီးဆင္း လာလိုက္တာ ၊ အင္း ေကာင္မေလးနဲ႕ ဆိုဘယ္ေလာက္ ေကာင္းမလဲ ( ဟီ ဟိ )၊

အဲ- - သမၼတ ရံုေရွ႕ ကျဖတ္လာေတာ့ die heard 4.0 ရံုတင္ထားတာ ေတြ႕ပါတယ္၊ ၾကည့္ခ်င္ေနတဲ့ ကားလဲျဖစ္၊ ကိုဇင္ကိုလတ္က လဲညႊန္း ထားတာရိွေတာ့ ၾကည့္ရင္ေကာင္းမယ္ဆိုၿပီး ရံုထဲ၀င္ခဲ့ လိုက္တာေပါ့။ တရုတ္ေကာင္း မႈ႕ ၂၄ ေခြတြဲ ၀ယ္ၾကည့္ေတာ့ မၾကည္တာနဲ႕ ဆက္မ ၾကည့္ဘဲ ထားလိုက္တာ၊ ခုေတာ့ ရံုမွာ ၾကည့္ရင္ပိုေကာင္းမွာဘဲ - - အင္း အေတြးေလး ေတြနဲ႕ ေလွ်ာက္ ပတ္ၾကည့္ရင္း လတ္မွတ္ တေစာင္ ၀ယ္လိုက္ပါတယ္ ၊ ၁၂၀၀ တန္းကပါ။ ေယာက္ထဲ အခုအသက္အရြယ္ထိ တခါမွ ရံုမွာတခါမွ မၾကည့္ခဲ့ေတာ့ နဲနဲ ပ်င္းေနမိတယ္။ နာရီ၀က္ ေလာက္ ၾကာတဲ့ အခါ ရံုထဲ၀င္လို႕ရသြား တာနဲ႕ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ မွာတေယာက္ထဲ ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ကဲျပခ်ိန္လဲ ေရာက္ပါၿပီ၊ ေၾကာ္ျငာေတြလဲ ၾကည့္ရပါေသးတယ္။ ကုလားကားေၾကာ္ျငာတစ္ခုေတာ့ အေတာ္မိုက္ တယ္၊ CRASH တဲ့၊ ေကာင္းမယ့္ပံုဘဲ၊ အေမရိကန္ အက္ရွင္စတိုင္ပါ။
ဇာတ္လမ္းစပါၿပီ၊ အဓိကေၾကာရိုးကေတာ့ သမီးကို ခ်စ္တဲ့ဖခင္ရဲ အရာရိွတစ္ေယာက္ နဲ႕ မေသဘဲက်န္ေအာင္ သူကယ္မိခဲ့တဲ့ ဟတ္ကာ ေလးတစ္ေယာက္ ေပါင္းၿပီး အေမရိကန္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးကို ကေမာက္ကမ ျဖစ္သြားေအာင္ က်ဴးလြန္ၾကတဲ့ cyber လူဆိုးေတြရဲ႕ မသမာ မႈကို အခ်ိန္ပိုင္းေလးနဲ႕ လက္မတင္ေလး ကယ္တင္လိုက္ႏိုင္တဲ့ ဇာတ္ၾကမ္းတစ္ခုပါ။ ေကာင္းပါတယ္၊ မထင္ရေအာင္ စြမ္း ေဆာင္ၾကတဲ့ ဟတ္ကာလူဆိုးေတြ၊ အစိုးရရဲ႕ နည္းပညာ အားနည္းခ်က္ေတြကိုသိတဲ့ ျပည္တြင္း ဟတ္ကာေတြ၊ နည္းပညာပိုင္း နားမလည္တဲ့ ရဲအရာ ရိွ ဂၽြန္မတ္ကြိဳင္း၊ သူတို႕ေတြရဲ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေတြနဲ႕ ရိုက္ခ်က္ေတြ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြ ကၾကည့္ရႈသူ ပရိတ္သတ္ကို အေတာ္ ဆြဲေဆာင္ေစပါတယ္၊ ၿပီးသြားတဲ့ အထိေကာင္းပါတယ္၊ တခိိ်ဳ႕ေနရာေတြမွာ သိပ္လက္ခံလို႕မရတဲ့ အပိုင္းေတြရိွလဲ ရုပ္ရွင္ ကို ရုပ္ရွင္လို ၾကည့္တဲ့အခါ ေကာင္းတယ္လို႕မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။
မၾကည့္ရေသးရင္ၾကည့္ပါလို႕တိုက္တြန္းတာပါ၊ (မွတ္ခ်က္- - အိမ္ေရာက္ေသာ အခါ မဒန္ေဂါက္ ကၾကည္လင္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ၄င္းကား ကို ညေနကမွ ၀ယ္ယူထားကာ ၾကည့္ေနတာေတြ႕ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွာ ေခြၾကည္တာေရာက္ေနပါၿပီ)
ေနာက္ မဆိုင္တာေတြးမိေသးတယ္၊ တို႕ဆီကို သာဒီလိုလာ ဟတ္ရင္ ဒင္းတို႕စိတ္ညစ္သြား ႏိုင္တယ္လို႕ပါ။
အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္ေတြကိ္ုေႏွးေကြးေအာင္လုပ္တာတို႕၊ မီးျဖတ္ပစ္တာတို႕၊ ကားလမ္းပိတ္တာတို႕ ကို ဒို႕ ျပည္သူေတြက မမႈပါဘူး၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေျဖရွင္းေနၾကဘဲ ၊ ဟုတ္၀ူးလား။

ဆရာတာရာ မင္းေ၀အမွတ္တရ ဘေလာက္ အတြက္ ေရးမယ္ဆိုၿပီး ျပန္ကူး ထည့္လိုက္မိတဲ့ စာေလး တစ္ပုဒ္ပါ။ တိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ႀကိဳက္မိတဲ့ အရာေတါပါတယ္။ ဘာဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ အမွတ္တရ ေရးျဖစ္ေအာင္တိုက္တြန္းေပး တဲ့ ကိုၿဖိဳး ကို ေက်းဇူးပါ။ လူေတြရဲ႕ မိုက္မဲ မႈ႕၊ အတၱ ႀကီးမႈ႕၊ အထင္ႀကီးလို မႈ႕ ၊ သူတပါးကို ကဲ့ယဲ့ လိုမႈ႕ ၊ အေကာင္းျမင္ မေကာင္းျမင္ စတဲ့ လူ႕ သေဘာ ေတြ ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိတယ္။

မိုးေရစက္မ်ား၏ သုညအတၲအင္အား

မိုးခါးႀကီးရြာသြားၿပီဆိုေတာ့ ဇနပုဒ္ငယ္ေလးတစ္ခုဆီသို႕သူေရာက္လာခဲ့သည္။ ရည္ရြက္ခ်က္မရိွဘဲ ေရာက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ယခင္ဤရြာေလး ရိွေၾကာင္းပင္မသိ။ ဤရြာကေလးတြင္ေနထိုင္ ၾကေသာ လူမ်ိဴးစု သံုးခုအေၾကာင္းကိုလည္း ၾကားပင္မၾကားဖူးခဲ့ေပ။
ဤရြာကေလး၌ မိုးခါးႀကီးရြာသြားၿပီး ေသာက္သံုးမိသူမ်ားရူးသြားေၾကာင္း၊ မေသာက္ဘဲ ေနသူမ်ားက လည္း ေက်ာက္ရုပ္ျဖစ္က်န္ခဲ့ေၾကာင္း သတင္းႏွင့္အတူ ဤရြာမွလူမ်ား၏ ေရွးေဟာင္းသခ်ၤာ နည္း စနစ္မ်ားကို သူသိခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။
မိုးခါးႀကီး ရြာျခင္း၊ ရူးသြပ္ျခင္း ၊ေက်ာက္ရုပ္ျဖစ္ျခင္း၊ စသည့္ သတင္းမ်ားထက္ ေရွးေဟာင္း သခ်ၤာ နည္းဆိုင္ရာသတင္းက သူ႕ကို ပိုမိုဆြဲေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ေလ့လာ ဆည္းပူးခ်င္ စိတ္မ်ားတဖြားဖြား ေပၚေပါက္လာၿပီးေနာက္ သူဤ ရြာသို႕ ေရာက္လာခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။
မိုးခါးေရ ေသာက္ထားၿပီးသူ ေတြဟာ အသ္စိတ္ မရိွၾကေတာ့။ သူတို႕ ေျပာႏိုင္တာ တခ်က္ဘဲ က်န္ရစ္ ခဲ့သည္။ ထိုအခ်က္ကေတာ့ သူတို႕ ေသာက္ခဲ့သည့္ မိုးခါးေရခြက္အေရအတြက္ ကို ေျပာျပ ႏိုင္ျခင္း ျဖစ္၏။
မိုးခါးေရက အေတာ္ဆြဲေဆာင္မႈရိွပံုပဲ
ထိုသို႕ ပင္သူမွတ္ခ်က္ ခ်မိ၏။ မေသာက္ရ မေနႏိုင္ေအာင္ႏွင့္ ေသာက္မိသူကိုလဲ ထပ္ထပ္ေသာက္ ခ်င္ေနစိတ္ရိွေအာင္ ဆြဲေဆာင္ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့ပံု ရသည္။ အခ်ိဳ႕လူမ်ားေသာက္ခဲ့ သည့္ မိုးခါးေရခြက္ အေရ အတြက္က အေတာ္မ်ားေလ၏။
ထိုခြက္အေရ အတြက္မ်ားကို သူတို႕၏ေရွးေဟာင္း သခ်ၤာ ညႊန္ျပခ်က္ နည္းမ်ားအတိုင္းညႊန္ျပ သြား ၾက၏။ ထိုညႊန္ျပခ်က္နည္းမ်ားကို သူစိတ္၀င္တစားေလ့လာ မိေလသည္။
အစုသံုးစုခြဲ ၿပီးသူေလ့ လာလိုက္ရ၏။
ပထမ အစုမွ လူအမ်ားသည္ဓားမ်ား ေ၀ွ႕ရမ္းၿပီး ပါးစပ္ မွလည္း ေရ- - -ေရ - - -ဟု ညည္းတြားေန ၾက၏။ သူတို႕ ေသာက္ခဲ့ေသာ တစ္ဦးစီ၏ ခြက္အေရအတြက္မ်ားကို သစ္ပင္မ်ားေပၚမွာ သူဖတ္ခဲ့ ရ သည္။ ပင္စည္ေပၚမွာ ဓါးႏွင့္ အထစ္ကေလးမ်ား ထစ္ၿပီး ခြက္အေရ အတြက္ကို ေရးမွတ္ၾက သူမ်ား ျဖစ္သည္။ ဓါးထစ္တ ထစ္လွ်င္ တခြက္ျဖစ္သည္။
ဒုတိယ အစုမွလူအမ်ားကေတာ့ လက္ထဲမွ ႀကိဳးမ်ားကို ဆြဲခ်ည္ ဆန္႕ခ်ည္ လုပ္ရင္း တဟင္းဟင္း ေအာ္ေနၾက ၏။ သူတို႕ ေသာက္ခဲ့သည့္ ခြက္ အေရ အတြက္ကို သူတို႕လက္ထဲမွ ႀကိဳးမ်ားမွ တဆင့္ သိ ရ၏။ သူတို႕ က ႀကိဳးကို အထံုးကေလးထုံးရင္း မွတ္သားသြားၾက ျခင္းျဖစ္၏။
ကြစ္ပူ (ွ်ကငစက) ပံုစံပါလား
သူ... အလြန္ သေဘာက်သြား၏။ ထိုသို႕ႀကိဳးအထံုးျဖင့္ ေရတြက္မႈသေဘာတရားကို ေတာင္အေမ ရိကတိုက္မွ အင္ကာ လူမ်ိဳးမ်ား လည္းသံုးစြဲဖူး၏။
ေလ့လာရ အခက္ခဲဆံုးျဖစ္ခဲ့သည္မွာ တတိယ အုပ္စုျဖစ္သည္။
တတိယ အုပ္စုမွလူမ်ားသည္ လမ္းမေပၚမွာ ကခုန္ေနၾက၏။ ဘာစကားကိုမွ မေျပာၾက။ သို႕ေသာ္ သူတို႕၏ မ်က္လံုးမ်ားထဲမွ မြတ္သိပ္မႈကို ေတြ႕ေနရသည္။
အားပါးပါး....မလြယ္ပါလား
သူတို႕၏ ကခုန္မႈမွာ သူတို႕ေသာက္ခဲ့သည့္ ခြက္အေရ အတြက္ကိုညႊန္ျပေနျခင္းျဖစ္သည္။ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကို ကိန္းဂဏာန္းမ်ား အျဖစ္ သေကၤတျပဳကာ ေဖာ္ျပ ေနၾကျခင္းျဖစ္၏။
အဓိပၸါယ္ဖတ္ရန္ အေတာ္ ခက္ခဲေလသည္။ ဤကဲ့သို႕ ေသာ ေရတြက္မႈပံု စံကို နယူးဂီနီ လူမ်ိဳးမ်ား လည္း သံုးစြဲ ၾက၏။ သူ..ႀကိဳးစားပမ္းစား ေလ့လာယူရေလသည္။ ေက်နပ္အားရ မႈလည္းရိွခဲ့၏ ။
ေလ့လာမႈႈမ်ားၿပီးဆံုးၿပီဟု ယူဆေသာ အခ်ိန္က်မွ....
အင္း. .ေက်ာက္ျဖစ္တဲ့လူကို သြားၾကည့္ရဦးမယ္။
မိုးခါးေရမေသာက္ဘဲ ေတာင့္ခံေနသျဖင့္ ေက်ာက္ျဖစ္သြားသူမွာ တေယာက္တည္း ျဖစ္၏။ (က်န္လူ မ်ားအားလံုးမွာ မိုးခါးေရ ေသာက္ၿပီးရူး သြားၾက၏။)
ထိုလူသည္ သို႕မဟုတ္ ေက်ာက္ရုပ္သည္ အေ၀းသို႕ လွမ္းၾကည့္ေန၏။ ေက်ာက္ျဖစ္ေနေသာ မ်က္လံုး မ်ားကေတာ့ ဘာကိုမွျမင္ပံုမေပၚ။ ထိုေက်ာက္ရုပ္ကိုလွည့္ပတ္ၾကည့္ ရႈရင္းသူ. .သက္ျပင္းခ်မိ၏။
ျဖစ္မွ- -ျဖစ္ရေလ
ထိုလူအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရင္း သူ႕စိတ္ထဲမွာလဲစိမ့္ၿပီးေၾကာက္လာ မိ၏။
အင္း.. အခုျပန္တာဘဲ ေကာင္းပါတယ္..
ထိုအခိုက္မွာပင္...
ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ေကာင္းကင္သည္ ညိဳမႈိင္းသြား၏။
ေ၀မႈန္ေသာ္လဲ ၾကမ္းတမ္းသည့္ေလတို႕က ေအးရွစြာ က်ဆင္းလာသည္။ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ရနံ႕ကို ရႈဳ ရႈက္လိုက္ရၿပီး . . .
ဟင္...မိုးခါးႀကီး ထပ္ရြာေတာ့မယ္
ရင္ထဲမွာ ပူေလာင္ၿပီး ကမၼာပ်က္ သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။
ေလထဲမွာမိုး၏ အေငြ႕ အသက္တို႕ ပါလာသည္။ သူ႕အေပၚက်လာေသာ မိုးစက္မိုးမႈန္ ပ်ပ်ကေလး မ်ားကို လက္ႏွင့္ ေ၀ွ႕ယမ္းကာကြယ္ ေနမိ၏။
ဂ်ိမ္း....ဂ်ဳန္း
မိုးၿခိမ္းသံ ႀကီးက ေျခာက္ျခား ဖြယ္ရာ ေပၚထြက္လာသည္။ သဲႀကီးမဲႀကီးရြာေတာ့ မည္မွာေသခ်ာ၏။
သူ ေယာက္ယက္ခက္ ေျပးလႊားေနမိသည္။ ဤမိုးကို ကာကြယ္၍ရေတာ့မည္ မဟုတ္ေၾကာင္းကို လည္း သိလိုက္ရသည္။
လူမ်ားကို ဒုကၡဆိုး အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးခဲ့ေသာ မိုးခါးကို သူပက္ပက္စက္စက္ ဆဲဆိုရင္း လမ္းေပၚမွာ ခုန္ ေပါက္ေနမိ၏။
ၿပီး ... လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုကို သတိရၿပီး . .ေဘးဘီ၀ဲယာဆီေလွ်ာက္ၾကည့္ မိသည္။
ဓါးတစ္လက္ကို ေတြ႕သည္။ ေကာက္ယူၿပီး သစ္ပင္ဆီသို႕ ေျပးသြားကာ ပင္စည္မွာအထစ္လုပ္ၾကည့္၏
ခုတ္ၾကည့္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႕ ေသာ္ဘာ တစ္ခုမွ ထင္ မက်န္၊ ေဆြးေျမ႕ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဓားႀကီးက ႀကိဳး သြား၏။
ေတာက္ . . .
လမ္းမေပၚမွာ ႀကိဳးတေခ်ာင္းကိုေတြ၍ ကုနး္ေကာက္ရေသးသည္။ ႀကိဳးကို အထံုးေလးမ်ားရစ္ ခ်ည္ ၾကည့္ ၏။ မရေခ်။ ထို ႀကိဳးထံုးနည္းကို သူမထံုးတတ္၊ ပံုစံုမ်ိဳးစံုႏွင့္ ကမန္းကတန္း ခ်ည္ၾကည့္ ေနၿပီး မရလြန္းသည့္ အဆံုးမွာ ထိုႀကိဳးကို ေဒါသ တႀကီး လႊင့္ပစ္လိုက္၏။
ေနာက္ဆံုး အေနႏွင့္ ကိုယ္အဂၤါ အစိတ္ အပိုင္းႏွင့္ ေဖာ္ျပႏိုင္ရန္ သူႀကိဳးစားရသည္။ မိုးစက္ေတြ က လည္းခပ္ပါးပါး က်ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္၏။
သို႕ ေသာ္လည္း ဒူးေျမာက္ လက္ေျမာက္ လုပ္ေနရျခင္းသည္ သူ႕ အတြက္ အဆင္မေျပလွေခ်။ ကိုယ္ အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းမ်ားမွ တဆင့္ ကိန္း ဂဏာန္းကို ေဖာ္ျပေနသလို မျဖစ္ဘဲ ဓါတ္လိုက္ေနသလို ၊ ဘရိတ္ဒန္႕ ကေနသလို လို ျဖစ္ေနသည္။
ဒုကၡပဲ
ထိုသို႕ ဆိုရင္ေတာ့ တနည္းဘဲ က်န္ေတာ့သည္။ ေက်ာက္ရုပ္ရိွရာကို သူအေျပးသြားလိုက္၏။
မိုးခါးေရကို သူမေသာက္ဘဲ ေက်ာက္ရုပ္ အျဖစ္ခံေတာ့မည္။
ေက်ာက္ရုပ္၏ နေဘးမွာ သူ၀င္ရပ္သည္။ ရပ္ရပ္ ျခင္းမွာေတာ့ လက္ႏွစ္ဘက္ တြဲေလာင္းခ်ၿပီး ေတာင့္ ေတာင့္ ႀကီးရပ္ေနလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႕ေနာက္မွာမူ ေနာင္လာေနာက္သားေတြ အျမင္မွာ သူ႕ ေက်ာက္ရုပ္လွပရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း ကိုသတိရသည္။
ထိုသို႕ျဖင့္ တေစာင္းျပင္ရပ္သည္။ ခါးမွာ လက္ေထာက္ရပ္၏၊ ဆံပင္ကို ပင့္တင္ ရေသးသည္။ ဓါတ္ ပံုဆရ ေရွ႔မွာ အိုက္တင္ေပးသည့္ႏွယ္ သူ႕ကိုယ္ဟန္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပဳုပင္ေနရ၏။
သိပ္ အခ်ိဳးမေျပသလို ခံစားမိ၏။ မိုးႀကီးကရြာ လာၿပီ။ ထိုအခါက်မွ ပန္းပုရုပ္တစ္ခု ၏ကိုယ္ ဟန္ကို သတိရၿပီး သူထိုင္ခ်လိုက္သည္။
ကမၻာေက်ာ္ ပန္းပုဆရာႀကီး ၾသဂတ္ရိုဒင္၏ အေတြးအေခၚ သမား ( ႊ့ငညုနမ ) အမည္ရိွ ပန္းပု၏ ကိုယ္ဟန္အတိုင္း သူထိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဒႆန တစ္ခုခုကို အေလးအနက္ စဥ္းစားေတြးေခၚေနဟန္ . .
မိုးႀကီးက တေ၀ါေ၀ါ ရြာခ်လာ၏။
အား . .ေအးလိုက္တာ
ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ခ်မ္းေအးေနေသာ္လည္း ဤကိုယ္ဟန္ အေနအထားကိုမပ်က္ေအာင္ သူထိုင္ေန ခဲ့၏။
တစ္ကိုယ္လံုးလဲ စိမ့္စက္ ရႊဲစိုေနၿပီ။ ထိုင္ရတာလဲ ပင္ပန္းလွၿပီ၊ မိုးႀကီးရြာတာလဲ ၾကာၿပီ။ ေနာက္ဆံုး ဆဲခ်ိန္က်မွ ဤမိုးသည္ မိုးခါးမဟုတ္ ရိုးရိုး မိုးျဖစ္မွန္း သူသိရ၏။
....
ဘာေျပာရမွန္းပင္မသိ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ သူျပန္ထလိုက္ရသည္။ ထြက္ခြာရန္ ျပင္ခ်ိန္ေရာက္မွ သူ႕ ကို စိုက္ၾကည့္ေနေသာ မ်က္လံုးအစံုမ်ားကို ျမင္လိုက္ရသည္။
ဟင္
ကိုယ့္ အပူႏွင့္ ကိုယ္ ျပာေလာင္ခတ္ေနခဲ့၍ ထိုလူမ်ားကို သူသတိမထားမိခဲ့။ ( ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေရာက္ေနၾကမွန္းမသိ)
သူ႕လိုဘဲ လာေရာက္ေလ့လာ သူမ်ားျဖစ္ပံုရသည္။ သူ႕ကို ၾကည့္ေနၾကရင္းတေယာက္ ကေျပာ၏။
အရူးေတြထဲ ဒီအရူးအဆိုးဆံုးဘဲေနာ္
ေအးေလ . . . မိုးခါးေရေတြ သူဘယ္ႏွစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ပစ္လိုက္လဲမွ မသိတာ။ အမ်ားတံုးေသာက္ ၿပီး အရူးဆံုး ျဖစ္သြားတာေနမွာေပါ့။. . .ကြၽတ္. .ကြၽတ္. .ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ
သူတို႕အားလံုးက သူ႕ ကို စိတ္မေကာင္းစြာ ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကေလသည္။


တာရာမင္းေ၀ အမွတ္တရ( ေနရဲ႕ အကၤ်ီ စာအုပ္မွ)
မေန႕ ကၾကားလိုက္တာဘဲ
မထင္သူ တစ္ေယာက္ေတာ့ သြားႏွင့္ေလၿပီ။
သူ႕စာ နဲ႕ သူ႕စကားေတြ
သူ႕ဟန္နဲ႕ သူ႕အေတြးေတြ
သူ႕ကဗ်ာ နဲ႕ သူ႕ခံစားမႈေတြ
ဘယ္ေတာ့မွျပန္ မမွ်ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ၾကယ္တပြင့္ ေၾကြတာျမန္ေပမယ့္
ၾကယ္တစ္ခု ျဖစ္ဖို႕ အလင္းႏွစ္မ်ားစြာေစာင့္စား
တို႕အေတြးမွာ အဟာရ ေတးသြားသစ္ေတြ
ထပ္ထပ္ စီးဆင္းဖို႕ရာ အားတစ္ခု ေလ်ာ့သြားတ.္လို႕
ခုထိထင္ျမင္ေနမိတယ္။
တိတ္တိတ္ေလးနဲ႕ ေၾကြတဲ့ၾကယ္ ရယ္- - -။
(တာရာမင္းေ၀ အမွတ္တရ)


Type the rest of your post here.
အခုတေလာဆားခ်က္တယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ေရးၿပီးသားေတြျပန္ တင္ေနမိတယ္ေလ။ အခုလဲ အရင္ႏွစ္က အေဟာင္းေလး တင္လိုက္ပါတယ္ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦးေနာ္။

အေတြ႕အႀကံဳလို့ဆိုရာ၀ယ္
လုပ္ငန္းတိုင္းလုပ္ငန္းတိုင္းမွာေအာင္ျမင္ဖို႔ရာကြၽမ္းက်င္ၿပီးအေတြ႕အႀကံဳရင့္က်က္တဲ့လုပ္သားေတြလို
အပ္တာအမွန္ပါဘဲ။အခုအခ်ိန္မွာအလုပ္ေၾကာ္ျငာေတြၾကည့္လိုက္ရင္လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကံဳအနည္းဆံုး
ႏွစ္-ႏွစ္၊သံုးႏွစ္စသျဖင့္ေခၚေနၾကတာပါ။လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကံဳရိွရင္လုပ္ငန္းကြၽမ္းက်င္ေနၿပီလား၊ကြၽမ္း
က်င္လို႔အေတြ႔အႀကံဳရလာတာလား။စဥ္းစားစရာပါဘဲ၊လက္ရိွရန္ကုန္မွာအလုပ္ရွာေနၾကတဲ့အမ်ားစုဟာ
အေတြ႔အႀကံဳ၊လုပ္သက္မရိွလို႔ဆိုတဲ့အခ်က္နဲ႔ေရာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနၾကဆဲပါ။အထူးသျဖင့္ေတာ့အမ်ိဳးသားအမ်ား
စုဟာအခြင့္အေရးေတြနစ္နာေနရဆဲဘဲ။လစာနည္း၊လုပ္သက္ရိွေပါေခ်ာင္ေကာင္း၀န္ထမ္းေတြရိွ
တဲ့လုပ္ငန္းရွင္ေတြမွာလုပ္ငန္းေတြလဲထိုက္သင့္သေလာက္ေအာင္ျမင္မွု႔မရၾကတာကိုအမ်ားစုကသတိမ
ထားမိၾကေသးပါဘူး။အရည္အခ်င္းျပည္မွီတဲ့လုပ္သားတစ္ဦးမွာထိုက္သင့္တဲ့လုပ္ခလစာရရိွရမွာျဖစ္ပါ
တယ္။လုပ္သက္ေတြဘယ္ေလာက္ပဲရိွရိွလုပ္ငန္းေရးရာမွာမႏွံ႔စပ္ရင္အလကားပါဘဲ။ကိုယ္ဆီကိုေရာက္
လာတဲ့အေတြ႔အႀကံဳရိွ၀န္ထမ္းဟာကိုယ့္လုပ္ငန္းကိုဘာေၾကာင့္ေရာက္လာသလဲ၊အရင္ေနရာေဟာင္းမွာ
ျပသနာေပၚခဲ့လို႔လား၊ကိုယ္ေပးတဲ့လစာမ်ားေနလို႔လား။လုပ္ငန္းရွင္အခ်ိဳ႕ကသိပ္မစဥ္းစားဘဲအေတြ႔အ
ႀကံဳဦးစားေပး၊တြက္ေခ်ကိုက္မည့္လစာေပးလို႔သင့္ေတာ္ရင္အလုပ္ခန္႔လိုက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။အဲသလို
ဆိုေတာ့ေအာင္လက္မွတ္ေတြတသီႀကီးကိုင္ၿပီးအလုပ္ရွာေနတဲ့အေတြ႔အႀကံဳမဲ့လူငယ္ေတြအမ်ားႀကီးနစ္
နာပါတယ္။သူတို႔မွာေအာင္လက္မွတ္ေတြရရိွဖို႔ေငြကုန္၊အခ်ိန္ေတြရင္းၿပီးႀကိဳးစားထားၾကရတာပါ။အဆံုး
မွာေတာ့အင္တာဗ်ဴးအေတြ႔အႀကံဳရသြားတာဘဲေကာင္းလွၿပီလို႔ႏွစ္သိမ့္ရပါေတာ့မယ္။လုပ္ငန္းရွင္ေတြအ
ေနနဲ႔ကအက်ိဳးအျမတ္ရရိွေရးသည္သာမဟာဗ်ဴဟာေျမာက္စီမံကိန္းအျဖစ္လက္ကိုင္ထားေနၾကမွာအမွန္
ပါဘဲ၊အၿမဲတမ္းမိမိလုပ္ငန္းေတြေအာင္ျမင္ေနဖို႔ကအရည္အေသြးျပည့္၀န္ထမ္းေတြတည္ၿမဲေနေစဖို႔အ
ေရးႀကီးပါတယ္။အျမတ္အစြန္းေတြရရိွေနပါလွ်က္နဲ႔၊ေအာင္ျမင္ေနပါလွ်က္နဲ႔ကိုယ္က၀န္ထမ္းေတြကိုမဆြဲ
ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ရင္ကိုယ္ရဲ့အင္အားစုဟာတျခားကိုေရႊ႕သြားႏိုင္ပါတယ္။အထူးသျဖင့္မိမိၿပိဳင္ဖက္ေတြဆီကို
ေရာက္သြားခဲ့ရင္အလြန္ဘဲခံရခက္သြားမွာပါ။ကိုယ့္လုပ္ငန္းရဲ့အားနဲခ်က္ေတြအားသာခ်က္ေတြသူတို႔နဲ႔
အတူပါသြားႏိုင္တယ္မဟုတ္လား။ၿပီးေတာ့လုပ္သားေျပာင္းေရႊ႕မႈ႔ေတြေၾကာင့္လုပ္ငန္းေတြေႏွာင့္ေႏွးၿပီး
အခ်ိန္ၾကန္႔ၾကာေစပါတယ္။အခုရွင္းျပေနတာေပါေခ်ာင္ေကာင္းလုပ္သားအင္အားကိုအေျချပဳတတ္တဲ့အ
ခ်ိဳ႕ေသာလုပ္ငန္းေတြမွာျဖစ္တတ္တာေတြပါ။မိမိအႀကိဳးစီးပြားကိုသာေရွ႕တန္းတင္ေနရင္ဘယ္သူမွရည္
ရွည္မွာအက်ိဳးမရိွပါဘူး။အေတြ႕အႀကံဳမရိွလို႔အျငင္းခံရတဲ့သူကအလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေန၊လုပ္ငန္းရွင္ေတြအ
ေနနဲ႔လဲအရည္အခ်င္းနိမ့္ေပါေခ်ာင္ေကာင္းလိုက္မိေတာ့ထိေရာက္တဲ့ေအာင္ျမင္မႈ႔မရ၊လုပ္ငန္းရွင္ေတြမ
ေအာင္ျမင္ေတာ့တိုင္းျပည္မွာပါလာၿပီးထိခိုက္ပါတယ္။ကြၽမ္းက်င္လုပ္သားတည္ၿမဲေရးနဲ႔လုပ္သားေျပာင္း
ေရႊ႕မႈ႔ျပသနာကိုထိန္းထားႏိုင္ဖို႕ကနည္းလမ္းႏွစ္သြယ္ရိွပါတယ္။ပထမကရိွၿပီးသားလုပ္သားေတြထဲက
အမွန္တကယ္အရည္အခ်င္းရိွသူေတြကိုထိုက္သင့္တဲ့လုပ္ခလစာေပးျခင္း၊တျခား၀န္ထမ္းေတြကိုလဲစဥ္္္္္
္ဆက္မျပတ္လူမႈ႕ဖူလံုေရးလိုရံပံုေငြထူေထာင္ေပးထားၿပီးသူတုိ႔တေတြရဲ႔အနာဂါတ္ကိုပါအာမခံခ်က္ေပးႏိုင္ရပါ
လိမ့္မယ္။ေနာက္တခ်က္ကေတာ့အေတြ႔အႀကံဳမရိွေသးတဲ့၀န္ထမ္းသစ္ေတြအစမ္းခန္႔ထားရင္း၊အရည္အေသြး
ျပည့္မီွလာေစရန္ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးျခင္းဘျဲဖစ္ပါတယ္။အခုေျပာတဲ့ႏွစ္နည္းလံုးကိုလုပ္ငန္းႀကီး
ႀကီးေတြမွာက်င့္သုံးလွ်က္ရိွတာေတြ႔ရပါတယ္။လုပ္ငန္းအေနအထားေသးတဲ့သူေတြအဖို႕ေတာ့အေတာ္ဘဲ
ခက္ခဲမွာပါ။သို႕ေပမဲ့သေဘာတရားကေတာ့အတူတူပါ။ကိုယ့္ရဲ႕လုပ္ငန္းမွာလိုအပ္ခ်က္ေပၚမူတည္ၿပီး
စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ႏိုင္တဲ့အခြင့္အေရးကလုပ္ငန္းရွင္ေတြလက္ထဲမွာရိွပါေသးတယ္။လူသစ္ေတြကိုတမင္
အခ်ိန္ေပးသင္ၾကားေနမဲ့အစား on job လိုပုံစံသင္ၾကားေပးရင္းလုပ္သက္အေတြ႕အႀကံဳရရိွေစရပါမယ္။
သက္မွတ္ထားတဲ့ကာလတခုအေတာအတြင္းမွာအမွန္စင္စစ္အရည္အျခင္းရိွသူေတြကိုေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ပါ
လိမ့္မယ္။သို႕မွသာလစာႀကီးျမင့္တဲ့လုပ္သားေခၚယူစားရိတ္သက္သာေနၿပီးကိုယ့္လုပ္ငန္းမွာအေျခခိုင္
တဲ့ေအာက္သက္ေၾက၀န္ထမ္းေတြရရိွလာမွာပါ။တဖက္တလမ္္းကလဲကိုယ့္လုပ္ငန္းေအာင္ျမင္လာႏိုင္သ
လိုဘြဲ႕ရအလုပ္လက္မဲ့ေတြအတြက္လဲအႀကိဳးရိွလာမွာပါ။ဘြဲ႕ရဆိုတိုင္းသူတို႕ရဲ႕ကြၽမ္းက်င္မႈ႕ကိုတဖက္
သက္စိတ္ခ်လို႕မရႏိုင္ပါဘူး။အေတြ႕အႀကံဳဆိုတာခုမွဘဲစဥ္းစားရေတာ့တာေပါ့၊ဘာေအာင္လက္မွတ္မွ
မရိွဘဲလုပ္ငန္းကြၽမ္းက်င္သူေတြအမ်ားႀကီးရိွသလိုလက္မွတ္ေတြရိွၿပီးဘာမွမလုပ္တက္သူေတြတပံုႀကီးပါ
တခ်ိဳ႕ကကြၽမ္းက်င္တယ္ေထာက္ခံခ်က္မရိွဘူး၊တခ်ိဳ႕ကလက္မွတ္ရမကြၽမ္းက်င္၊ေနာက္တခ်ိဳ႔ကလက္မွတ္
လဲရိွတယ္၊တကယ္လဲကြၽမ္းက်င္တယ္၊သို႕ေပမယ့္လို႕သူ႕မွာလုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳမရိွဘူးကဲဘယ္သူ႕ကို
ကိုယ့္လုပ္ငန္းအတြက္ေရြးမွာလဲ။အဲသည္ဟာမွာေတာ့လုပ္ငန္းရွင္ရဲ႕ပါးနပ္မႈ႕ကအေရးႀကီးသြားပါတယ္။
တကယ္အေရးတႀကီးလိုအပ္ေနရင္ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္မွာလဲ။သက္မွတ္ခ်က္ေတြကိုေက်ာ္လႊားၿပီးအဆင္ေျပ
ေအာင္လုပ္ရေတာ့မွာပါ။လိုအပ္ခ်က္ေပၚမူတည္ၿပီးဆံုးျဖတ္ရပါလိမ့္မယ္။ကြၽမ္းေတာ့ကြၽမ္းပါရဲ႕ဘာလက္မွတ္မွမ
ပါေတာ့စိတ္ခ်ရပါ့မလား၊လက္မွတ္ေတြကေတာ့အ့ံမခန္းဘဲဘာမွမကြၽမ္းက်င္ရင္သြားၿပီ၊ေနာက္တေယာက္က
ႏွစ္ခုလံုးျပည့္စံုပါရဲ႕အေတြအႀကံဳမရိွေတာ့ေပါက္ကရေတြျဖစ္ရင္ခက္ရျခည္ေသးလို႕အာရံု
ေတြမ်ားရမွာပါ။အခုလိုပုံေတြမျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့အေစာကေျပာထားတဲ့နည္းလမ္းေတြအတိုင္းလူသစ္ေတြ
ကိုစမ္းရဲတဲ့အေနအထားရိွရမွာပါ။သို႕မွဘဲကိုယ္လုပ္ငန္းေရွ႕ဆက္ဖို႕အစဥ္ေျပမွာဘဲေလ၊အသစ္ေတြကို
ေနရာေပးရဲမွကိုယ့္လုပ္ငန္းအတြက္ငိနေအသစ္ေတြေရာက္လာမယ္အေတြ႕အႀကံဳအသစ္ေတြရရိွလာမယ္ေလ။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေစ်းကြက္စီးပြားေရးေခတ္ၾကီးမွာideaေတြသိုးမသြားေစဘဲခက္သြက္သြက္ခ်ီတက္ဖို႕
ရာလုပ္ငန္းရွင္ေတြဘက္ကစဥ္းစားသင့္ပါၿပီ။လူ႕စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ကိုထိထိေရာက္ေရာက္အသံုးခ်ေန
တဲ့ ideology ေခတ္မွာသိသူေဖာ္စားမသိသူကေတာ့ေက်ာ္သြာဦးမွာပါ။ဘယ္သူ႕ဘက္ကိုမွလိုက္ၿပီးခု
ေဆာင္းပါးကိုေရးထားတာမဟုတ္တဲ့အတြက္တစံုတေယာက္မွာအက်ိဳးရိွရင္ေၾကနပ္စရာပါဘဲ။
အေကာင္းျမင္တဲ့ဘက္ကရိွၿပီးအစြန္းမေရာက္ဘဲေလာကကိုအလွဆင္ႏိုင္ပါေစ။


၁။ စပြန္ဆာ မမယ္လိုဒီေမာင္၊ ဘာညာ ႏွင့္ ပင့္ဂိုး မွတာ၀န္ယူမည္။
၂။ Logo ႏွင့္ ေဆာင္ပုဒ္ အား ၾကာသပေတးေန႔ေနာက္ဆံုးထား၍ nayphonelatt@gmail.com အား မိမိအႀကိဳက္ဆံုးလိုဂိုႏွင့္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္အား ေပးပို႔ရန္ ..
ေသာၾကာေန႔ႏွင့္ စေနေန႔မ်ားတြင္ ကိုေနဘုန္းလတ္၏ http://nayphonelatt.blogspot.com/ တြင္ Vote လုပ္သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ Vote အား တနဂၤေႏြေန႔ အစည္းအေ၀း မစခင္အခ်ိန္ထိသာ ေ႐ြးခ်ယ္သြားမည္ျဖစ္ပါသည္။
၃။ စားေသာက္ဧည့္ခံေကၽြးေမြးေရးႏွင့္ ႀကိဳဆိုေနရာခ်ထားေရး အတြက္ .. ကိုဘလာေဂါက္၊ ကိုဆူးရဲ၊ ကိုမင္းယြန္းသစ္၊ ကိုေတဇာ၊ ေမာင္ဂ်က္၊ ကိုမိုးလိႈင္ည၊ မမဒီဂၽြန္၊ ကိုသန္႔ေဇာ္မင္း၊ ကိုေ႐ႊျမတ္၊ မစိတ္ကူးတို႔မွ ၀ိုင္း၀န္းကူညီၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။
၄။ ဖိတ္စာ, Flyers, Booklet, စေတကာ, ေၾကာ္ျငာ, Vinyl
ဖိတ္စာမ်ားအား ကိုစိုးေဇယ်မွ အစအဆံုးတာ၀န္ယူမည္ျဖစ္ပါသည္။
ဖိတ္စာ, Flyers, စေတကာ, ေၾကာ္ျငာ, Vinyl တို႔အား ကိုညီလင္းဆက္၊ ကိုေနဘုန္းလတ္ ႏွင့္ ကိုၿဖိဳးတို႔မွ ပူးေပါင္း၍ေဆာင္႐ြက္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
Booket အား ကိုေစတန္ေဂါ့ထ္၊ ကိုစိုးေဇယ်၊ ကိုမ်က္လံုးတို႔မွ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
၅။ ေဟာေျပာမည့္သူမ်ား အတိအက်သတ္မွတ္ရန္ - ကိုေနဘုန္းလတ္၊ ကိုေစတန္ေဂါ့ထ္၊ ကိုမ်က္လံုး၊ မဘာညာ ႏွင့္ မမယ္လိုဒီေမာင္
၆။ ပါ၀င္ေဆာင္႐ြက္ေနၾကေသာ ဘေလာ့ဂါမ်ားမွ ၀တ္စံုအား တူညီတီ႐ွပ္မ်ား ၀တ္ဆင္ၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။
၇။ Power Point မ်ားအား မဘာညာထံတြင္ ညွိႏႈိင္းေဆာင္႐ြက္ၾကရန္ ..
၈။ စာနယ္ဇင္း႐ွင္းလင္းပြဲအား ၾသဂုတ္လ (၁၇) ရက္ေန႔တြင္ Mr.Brown တြင္ ေန႔လည္ (၂) နာရီတြင္ ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ပါသည္။ Organizar မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ကိုညီလင္းဆက္၊ ကိုေနဘုန္းလတ္၊ ကိုစိုးေဇယ်တိုမွ ေတြ႔ဆံု႐ွင္းလင္းမည္ျဖစ္ပါသည္။
၉။ ရန္ကုန္ျပင္ပမွ ဘေလာ့ဂါမ်ားအား ဖိတ္ၾကားျခင္း Organizer မ်ားမွ ရန္ကုန္ျပင္ပမွ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ျမန္မာဘေလာ့ဂါမ်ားအား တာ၀န္ယူဖိတ္ၾကားသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။
အစည္းအေ၀းတက္ေရာက္ၾကသူမ်ားမွာ -
ကိုဘလာေဂါက္၊ ကိုညီလင္းဆက္၊ ကိုေနဘုန္းလတ္၊ ကိုစိုးေဇယ်၊ ကိုတက္စလာ၊ ကိုသန္႔ေဇာ္မင္း၊ ကိုေစတန္ေဂါ့ထ္၊ ကိုမင္းယြန္းသစ္၊ ကိုေ႐ႊျမတ္၊ ကိုမိုးလႈိင္ည၊ ကိုေ၀၊ ကိုမ်က္လံုး၊ ကိုေတဇာ၊ ကိုဆူးရဲ၊ ကိုထြန္းေတာက္ၿဖိဳး၊ ကိုၿဖိဳး၊ ကိုမီထ႐ို မမယ္လိုဒီေမာင္၊ မဘာညာ၊ မမဒီဂၽြန္၊ မစိတ္ကူး၊ မသိမ့္သိမ့္၊ မႏွင္းမိုးေ၀ စုစုေပါင္း (၂၃) ေယာက္ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။
(ကိုၿဖိဳးထံမွရယူေဖာ္ျပပါသည္)
ဘေလာက္တိုင္း ေနာက္တႀကိမ္ထုတ္တြင္ေတာ့ အမ်ားေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ အဆီခ် သင္တန္း အေၾကာင္း ေဆာင္းပါးကို တင္ျပသြားပါ့ မယ္။ လက္ရိွအခ်ိန္မွာ ဘေလာက္တိုင္း တာ၀န္ရိွသူမ်ား ႏိုင္ငံရပ္ျခား ခရီးမ်ားျဖစ္တဲ့ ျခေသၤ့ကၽြန္းအား ေမာင္ပြတ္သည္၄င္း။ ဘလာေဂါက္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ေတာ့ ေညာင္တန္း စကၤာပူ ေရွ႔မွ ထမင္းေပါင္းဆိုင္သို႕၄င္း၊ စိုးဇီယႀကီးလဲ တညင္ကၽြန္းမွ ခင္လြန္းတို႕ ထံ၄င္း အသီးသီး ခရီး လြန္ေန ပါသည္။ ေမာင္ပြတ္ေျပာထား သည့္ အတိုင္း ရံုးစိုက္ရာ ဒူဘိုင္း မွာ အပူလႈင္း က်သလို အစည္း အေ၀းေလးမ်ား ရိွေလေတာ့ ခရီးေ၀းမ်ားရိွရိွ သလို သြားေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ စကၠဴစုတ္မ်ား၊ ကိုလဲ  အေမရိကသို႕ အခ်ိန္မွီ တင္ပို႕ ထားပါသည္ ။အျဖဴအမည္း 4 colour ၊အေရာင္မ်ား ေပါင္းစပ္ရာတြင္ အသံုးျပဳ ေသာ ဘိုကေလးမီးေသြးမွာ မိုးရာသီျဖစ္ သျဖင့္ေရာက္မလာႏိုင္ေသးပါ။ အတိုင္းတိုင္း အျပည္ျပည္ မွ တင္ပို႕ထား ေသာ သတင္းမ်ားမွာ မၿငိမ္ေသးသျဖင့္ ႀကိဳးတုတ္ထားပါၿပီ။ မၾကာခင္ ၿငိမ္သြားပါလိမ့္ မယ္။ စာဖတ္သူ မ်ားအားအားနာပါသျဖင့္ ထြက္သည့္ေန႕ တြင္ေန႕ျခင္း ေရာက္ေစရန္ DHL ေခ်ာပို႕ လုပ္ငန္းအား စရံေငြ ေဒၚလာ ၈ သန္းအားရက္ေရာစြာ ေပးထားၿပီးေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးလိုက္ပါသည္။ အခုေတာ့ မနက္ကရံုးလာရင္း က်ေျပာက္သြားတဲ့ ငါးဆယ္တန္ေလး လိုက္ရွာလိုက္ဦးမယ္ေနာ္။ တာ့ တာ။ ။ ။
(မွတ္ခ်က္- ၅၀ တန္မွာ ေဒၚလာလား၊ သူ႕အမ်ိဳးသမီး ပိုးအိစံလား အေတြးမမွားေစလို)
ေလေျပညွင္းေလး တိုက္ခတ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ တစ္ခုခု ကိုေမွ်ာ္လင့္မိသလိုလို၊ အခ်ိန္တစ္ ခုကို ေရာက္ခဲ့ေလတိုင္း မွန္မွန္လာေနတတ္တဲ့ေ၀ဒနာတစ္ခု အေပၚ သာယာေနတတ္သည့္ ဘာမွ သံသယျဖစ္စရာ မရိွသည့္အေျဖ တစ္ခု ကၽြန္ေတာ့မွာ ရိွေနသည္။ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လို ေတြးေတာ ႏိုင္ စြမ္း ကၽြန္ေတာ္မရိွခ်င္၊ မစဥ္းစား ခ်င္လ်က္နဲ႕ ေရာက္ေရာက္လာတတ္ တဲ့ဆင္ျခင္ ျခင္း သေဘာတရားေတြ ပံုေသနည္း ထဲကဖယ္ထုတ္ၿပီး မြေျခခ်င္ စိတ္ေပါက္လာေအာင္ ေမာဟတရား လႊမ္းမိုးမႈ ေအာက္မွာ ေန႕ စဥ္လူးလိမ့္ရျခင္း အားလဲ ကၽြန္ေတာ္ ၿငီးေငြ႕ေနၿပီ။ သူ႕အေပၚ ကၽြန္ေတာ့္မရိုး သားမႈမ်ား လစ္လွ်ဴ ရႈ ၿပီး အတၱေဘာင္ခတ္ ကည့္ရင္သူဟာ အျဖဴေရာင္သတ္တန္႕ တမ်ိဳးအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲမွာ လွပေနဆဲဘဲ။ ကိုယ္တိုင္တိုး၀င္ထားတဲ့ ပိုက္ကြန္တစ္ခုထဲက ရႈန္းထြက္ခ်င္တာ မဟုတ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ လြတ္ ေျမာက္လိုတဲ့ဆႏၵကို ၿမိဳသိပ္ထားႏိုင္ေသးတယ္။ တဘက္ကႀကိဳးေတြကျခည္ေႏွာင္ခဲ့ ၿပီးတာလူေတြသိေနၿပီ။ သူ႕ရဲ႕ မ်က္၀န္းတစ္စံု ဖမ္းစားမႈတစ္ခု ကို တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရွာင္လြဲခဲ့သင့္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ျဖစ္လာတဲ့ ပ်က္ျခင္းဆိုတဲ့ တရားဟာအဖန္တလဲလဲ ဒီရင္ကို လႈပ္ခတ္အသတ္သြင္းေနခဲ့ၿပီး၊ ေမွာ္ဆရာဆန္တဲ့ ၀ိညာဥ္ဟာ အသိစိတ္မဲ့စြာ ရွင္သန္ခဲ့တဲ့ က်ားေသကို အသက္သြင္း ေသျခင္းနဲ႕ အဆံုးသတ္ခဲ့တဲ့ ပံုျပင္ေတြ ကို မုန္းလာတာလဲ အမွန္ဘဲေလ။ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးပါတယ္ ဆိုတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ေတြကို ကိုယ္ကိုတိုင္ျပန္ညာေနခဲ့ ေတာ့ ဘယ္သူကမွ ေျဖာင္းဖ် လို႕ မရႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သူတကယ္ မသိတာလား၊ သူတ ကယ္ မျမင္မိတာလား။ ကိုယ့္စရိုက္ကို မင္းဘာသေဘာက်ေနလဲ၊ မင္းကိုယ့္အေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္သိလို႕လဲ ၊ တကယ္ေတာ့ကိုယ္ဟာ- - - -။ အင္း- - -သက္ျပင္းေတြတခ်ခ်နဲ႕  ႏႈတ္မထြက္ရဲ ေသးတာ အေတာ္ေတာင္ ၾကာသြားပါ ေရာလား။ ျပင္ဆင္လာတဲ့ အမွန္တရားေတြကို ျမင္ျမင္ လာတဲ့ ဒီရုပ္ နံ ႏွစ္ပါးက ဘာရယ္ေၾကာင့္ စြန္႕ခြာ ေျပးထြက္သြားခဲ့တာလဲ။ မင္းသတိၱ မရိွဘူးလား ၊ မေျပာရဲဘူးလား၊ ပဲ့တင္ထပ္ ေနတဲ့ ေခါင္းထဲက ေမးခြန္းေတြကို မၾကားျခင္ဟန္ေဆာင္ ေန႕ စဥ္မွာ ေတာ့ ေလလိႈင္းၾကားက စိတ္ရဲ႕ အစာ ကို လႊတ္ခ်ဖို႕ မဆံုးျဖတ္ရဲေသးဘူး။ တေန႕ တခါ ကလင္ကလင္ စီး၀ါးေလး ကိုခ်ိဳၿမိန္စြာ ႏွေျမာလက္တြန္႕ ေနေတာ့ ငါဘာမွ ဖြင့္မေျပာခ်င္ဘူး၊ ေရလိုက္ငါးလိုက္ ေနသြားဖို႕ က ေရ၇ွည္မွာလဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ မင္းဘက္ကို ငါငဲ့ ၾကည့္ေနတာ မင္းသိရဲ႕လား။ ငါခံစားႏိုင္တယ္၊ ငါ လြမ္းထားႏိုင္တယ္ မင္းကိုယ္ေပၚ အေရာင္ဆိုး မင္းကို စိတ္ဒဏ္ရာေတြမေပးခ်င္ဘူး။ ငါမိုက္မဲ ခဲ့တာငါသိတယ္။ တကယ္ေတာ့ မင္းလမ္းမင္းသြား ငါ့ကို မသနားပါနဲ႕ ကြာ လို႕ေျပာျပလိုက္ခ်င္တယ္ ၊ အခုေျပာရင္ပို ဆိုးမလား၊ ေနာက္ေျပာရင္ စိတ္ဆိုးမလား ဘာျဖစ္ ျဖစ္ ေသျခာတာ ငါသာတကယ္ နာၾကင္ခဲ့မယ္။ ထားပါေလ မင္းသာ ဘာမွ မခံစားရဘူး ဆိုရင္ ေနာက္တေန႕ ဖုန္းသံေတြ တိတ္တိတ္ေနေပးလိုက္ေတာ့ မယ္ကြာ။
အခ်ိန္ကား ည ၁၀ နာရီ ခြဲ ေက်ာ္ေလာက္၊ လြစၥလမ္း အတြင္းမွ အမူးသမား ႏွစ္ေယာက္ သည္စကား မ်ား ေအာ္က်ယ္က်ယ္ေျပာ လ်က္ မဟာဗႏၵဳလလမ္း ကို ကူးသြားသည္။ လမ္း ၄၀ ထိပ္အေရာက္တြင္ ထို အထဲမွအညာသား ဟန္တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္ ရိွလွသည့္သူသည္ တိုက္တခုေအာက္သို႕ သြားကာ ေခါင္းေလာင္းႀကိဳးတစ္ခု အား အတင္းဆြဲရမ္း ေလသည္။ သူဆြဲလိုက္သည့္ အခန္းမွ မိန္းကေလး တစ္ ဦးထြက္လာေသာ အခါ အသံ၀ါႀကီးျဖင့္ ေမာ့လ်က္လွမ္းေအာ္ ေျပာလိုက္သည္ " - - - - " ရိွလား။
ဟုတ္ - ရိွပါတယ္ ခဏေနာ္
ၿပီးေနာက္ လူတစ္ေယာက္ထပ္ထြက္လာၿပီး - ဘယ္သူလဲမသိဘူး
ငါပါကြ စိုးဇီယပါ
ေအာ္ -ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဆင္းလာခဲ့မယ္။
အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာ ကား ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေစတန္ေဂါ့ ေခၚ ပါရမီ ရွင္ေလးႏွင့္ ဆံုေတြ႕ခဲ့ၾကပံု ျဖစ္ ၿပီး၊ အမူးသမားထဲ မွ တစ္ေယာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ မစၥတာ ေဂါက္ပင္ျဖစ္ေလသည္။
ေစတန္ ဆင္းလာသည္။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ေသ ေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္သည္။ အရင္က သူ႕ အမည္ကို စသိစဥ္ လူေကာင္ႀကီးႀကီး အသက္မငယ္ေတာ့ ဘူးလို႕ ထင္ထားခဲ့တာ။ အခုေတာ့ လူငယ္တေယာက္ ျဖစ္ၿပီး ရိုးသားေဖာ္ေရြပံု ရသည့္ ပံုကို မွမ္းမိေလ၏။ သို႕ ေပမယ့္ နာမည္အရ စေနဂိုဏ္းခ်ဳပ္ ၉၉ ေယာက္ ေျမာက္မွ လႊတ္ထားေသာ သူေလလား သံသယ၀င္မိေသး သည္။ သို႕ ေသာ္ထို အေၾကာင္းမ်ား အား ခဏထိုင္ေျပာျဖစ္ လိုက္ေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ စကား၀ိုင္းမွ လံုး၀ ေမာင္းထုတ္ လိုက္ေလ ေတာ့သည္။
အဲဒီေန႕ ညက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္စိုးဇီယ၏ အမူးသံႏွင့္ အေမးစကားမ်ားအား စိတ္၀င္တစား ေျဖရွင္းျခင္း၊ ေဆြးေႏြးျခင္း ျဖင့္ သူ၏ စရိုက္ကို သိႏိုင္ေလသည္။ စိုးဇီယ ႀကီးကလဲ ေတာင္ေမး ေျမာက္ေမး၊ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ဘာေတြ ေျပာမွန္း မသိ ၁၁ နာရီ ခြဲ ခါနီးမွ စကား၀ိုင္းသိမ္း ျဖစ္ေလသည္။ သို႕ ေသာ္မၿပီးေသး ကားလိုက္ျငား ေပးဆိုၿပီး ေစတန္ အား ေခ်ာဆြဲလာ လိုက္တာ
ချမာမွာ ဆူးေလကေန မွ အိမ္လွည့္ျပန္ရရွာတယ္။ ဘာျဖစျ္ဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ႕ စေတြ႕ စဥ္ဘဲ ရိုးသားပြင့္ လင္းတဲ့ ပညာပါရမီ ရိွသူ တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ျမင္မိေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။