နပိုလီယံနဲ႕သားေမႊးသည္

အခ်ိန္ကေတာ့ နပိုလီယံ ၏တပ္ဖြဲ႕မ်ားရုရွားကိုက်ဴးေက်ာ္ ေနခ်ိန္၊ တိုက္ပြဲမ်ားျဖစ္ပြား ေနရင္း နပိုလီယံ တစ္ ေယာက္သူ႕ တပ္သားမ်ားႏွင့္ လူစုကြဲသြား ခဲ့သည္။ နပိုလီယံလဲ တစ္ေယာက္ထဲ ေလ်ာက္သြားေန ရင္းသူ႕ကို ရုရွား ေကာ့ဆပ္ တပ္သားတစ္ဖြဲ႕ ကေတြ႕သြားေလသည္။ သူ႕ေနာက္ကို အတင္းလိုက္လာ တဲ့ေကာ့ဆပ္ တပ္သားေတြ လက္ထဲက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ နပိုလီယံ တစ္ေယာက္ အတင္းထြက္ေျပးေတာ့ သည္။ ေျပးရင္းလႊားရင္း လမ္းေကြ႕ တစ္ခုအေရာက္ မွာေတာ့ သားေမႊးထည္မ်ား ေရာင္းခ်တဲ့ ဆိုင္ကေလး တစ္ခုကို ေတြ႕တာနဲ႕ ဆိုင္ထဲ၀င္ ၿပီးပုန္း ဖို႕ႀကိဳးစားတယ္ေပါ့ေလ။ ဆိုင္ထဲ အေရာက္မွာ ဆိုင္ရွင္ကို သူ႕အားကယ္ ဖို႕ေတာင္းပန္တဲ့ အခါ ဆိုင္ရွင္က " ဟိုး ေထာင့္ ကသားေမႊးထည္ေတြ ပံုထားတဲ့ ေအာက္ထဲ ၀င္ပုန္းေနလိုက္" လို႕ေျပာတဲ့အခါ သူလဲ ထိပ္ထိပ္ျပာျပာ နဲ႕ သားေမႊးပံုႀကီးေအာက္ထဲ အတင္းတိုး၀င္ၿပီးပုန္းေနလိုက္ပါတယ္။ မၾကာခင္ မွာဘဲစစ္သားေတြ ေရာက္လာၿပီး ဆိုင္ရွင္ကို ေမးပါတယ္။ " ေဟ့ ခုနက လူတစ္ေယာက္ ၀င္သြားတာေတြ႕တယ္၊ ဘယ္မွာလဲ ဘယ္ေျပးသြားလဲ၊ ေျပာစမ္း " ဆိုၿပီး အတင္း၀င္ေရာက္ ရွာေဖြၾက ပါတယ္။ သူတို႕ေတြက သားေမႊးပံုႀကီး ကိုလဲလွံစြပ္ ေတြနဲ႕အႀကိမ္ႀကိမ္ ထိုးၾကၿပီး တစ္ဆိုင္လံုး စိတ္ေၾကနပ္ေအာင္ ေမႊ ေႏွာက္ၿပီးမွ ျပန္ထြက္သြားေတာ့တယ္။ ခဏေလာက္ၾကာေရာ နပိုလီယံ လဲသားေမႊးပံု ေအာက္က ေလးဘက္ တြားသြားၿပီး ထြက္လာပါတယ္။ တစ္ကိုယ္လံုး လဲေခၽြးေတြရႊဲလို႕။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ နပိုလီယံရဲ႕ တပ္သားေတြလဲ ဆိုင္ထဲ ၀င္လာပါတယ္။ နပိုလီယံ ကဆိုင္ရွင္ကို ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခါ ဆိုင္ရွင္က " တမ်ိဳး ေတာ့မထင္ ပါနဲ႕ ခင္ဗ်ာ၊ တစ္ခုေလာက္ ေမးလို႕ရမလား၊ ဒီလိုႀကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ ခု နက အျဖစ္အပ်က္မွာ ဘယ္လိုမ်ား စိတ္ထဲက ခံစား ခဲ့ရလဲ သိခ်င္လို႕ပါ။" ဒီလိုလဲ ေမးလိုက္ေရာ နပိုလီယံရဲ႕ မ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္း တင္းမာသြားၿပီး "ေဟ့ ငါ့လူမ်ား- ဒီလိုမ်ိဳးငါ့ ကိုမခန္႕ေလးစား ေျပာတဲ့ လူမိုက္ကို သုတ္သင္ ရမယ္။ အခုဘဲ သူ႕ကိုဖမ္းၿပီး မ်က္ႏွာကို အ၀တ္နဲ႕စီးလိုက္၊ ၿပီးရင္သူ႕ကို သတ္ရမယ္။" လို႕ေျပာေတာ့ စစ္သား ေတြက ဆိုင္ရွင္ကို ခ်က္ခ်င္း ဖမ္းဆီးတုတ္ေႏွာင္ၿပီး မ်က္ႏွာကိုအ၀တ္နဲ႕စီးၿပီး ဆြဲထုတ္သြားၾကပါတယ္။ ဆိုင္ရွင္ လဲေၾကာက္ လြန္းလို႕တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနတာေပါ့။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ နံရံတစ္ခုကို အမွီခိုင္းၿပီး မက္တက္ ရပ္ခိုင္း လိုက္ပါတယ္။ သားေမႊးသည္ လဲတုန္လႈပ္ေနၿပီး ေလကေလးေတြသူ႕ နားကိုတဖ်က္ဖ်က္တိုး သြားတာက အစ သိေနရ တယ္။ စစ္သားေတြ ေသနတ္ေမာင္း ခ်ိန္တဲ့ အသံ အမိန္႕ေပးေနသံေတြကသူ႕ ကိုပိုလို႕ေျခာက္ျခား ေစတာေပါ့။ အခုသိေနရတဲ့ အရာေတြ မၾကာခင္ဆံုး ရႈံးရေတာ့မယ္။ ကိုယ့္ ကိုကိုယ္ ဆံုးရႈံး ရေတာ့မယ္ ဆိုတာ ေတြ ေတြးလိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဘဲ ၀မ္းနဲလာ ၿပီးပါးျပင္ေပၚ ကိုမ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ သူမေသ ခ်င္ေသးဘူးေလ။ ရုပ္တရက္ အသံေတြတိတ္ဆိတ္ သြားပါတယ္။ သူ႕အသက္ရႈသံ ကိုသူကိုယ္တိုင္ ျပန္ ၾကားေနရၿပီ။ သူ႕နားကိုလာေနတဲ့ ေျဖသံတစ္ခု ကိုသူၾကားေနရတယ္။ ေျခသံရပ္တန္႕ သြားတဲ့အခါ သူ႕မ်က္ႏွာ မွာစီးထား တဲ့အ၀တ္ကို တစံုတစ္ေယာက္ကဆြဲ ျဖဳတ္လိုက္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ အလင္းေရာင္ကို ျပန္ျမင္ရ ေတာ့ ဘာမွသဲသဲ ကြဲကြဲမျမင္ရဘူး၊ အားလံုးေ၀၀ါး ေနတဲ့ၾကားက သူ႕ကိုစိုက္ၾကည့္ေန တဲ့မ်က္လံုး တစ္စံုကို သူ ေတြ႔လိုက္ ရတယ္။ သူ႕အၾကည့္က အားလံုးကို သူသိေန တဲ့ပံုနဲ႕ ေၾကနပ္ေနတဲ့ သ႑န္ေပါက္ေနတယ္။ နပိုလီယံက သားေမႊးသည္ကို ပခံုးပုတ္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။ " ကဲ ကိုယ့္လူ၊ သိၿပီလား" တဲ့။ ။ ။
အရာတိုင္းဟာ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳဘူးမွဘဲ သိတဲ့ အရာေတြရိွတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မခံစားဘူ ရင္ကိုယ္ခ်င္း မစာတတ္သူ ေတြကို တေခါက္ေလာက္ ေပးၿပီးခံစား ေစခ်င္တယ္။
Steven Andress, Napoleon and the furrier
ဆရာေဖျမင့္၏ႏွလံုးသားအဟာရစာအုပ္မွ

2 comments:

ႏုိင္းႏုိင္းစေန said...

ဒီတစ္ပုဒ္ကို တရုတ္လို ျပန္ဆိုထားတာ ဖတ္ဖူးတယ္ သိလား...
ဒါေပမယ့္ ေရးသူကို မထည့္ထားေသာ မူရင္းေရးသူကို မသိခဲ့ဘူး..
အခုလို မူရင္းေရးသူပါ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဆရာေဖျမင့္စာကို မွ်ေ၀တဲ့အတြက္
ေက်းဇူး...ပါ ေမာင္ေဂါက္

balargout said...

ေနာက္လဲေရးပါဦးမယ္
ေက်းဇူးပါ