သူကပီကာဆို ေရးဆြဲခဲ့တဲ့ မ်က္ကန္းႀကီး ပန္းခ်ီကားကို ၾကည့္ရင္း ထိန္႔လန္႔လာ သလိုဘဲပဲဟုေျပာေလသည္။ သူ႕ၾကည့္ရတာ ေလာကႀကီး ဟာကန္းေန တယ္ဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳး ႀကီးဗ်။ သူ႕ေၾကာင္ေတာင္ ကန္းမ်က္လံုး ေတြကို ၾကည့္ရတာ ေစာေစာ ကေပ်ာ္ရႊင္ ေနတာေလး ေတြေတာင္ ေပ်ာက္သြားတယ္ဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတြစုၿပီး ေျပာေနမိတဲ့ အေၾကာင္းက လူဟာဘာေၾကာင့္ သတၱေလာ ကမွာ ထိပ္တန္းေရာက္ ေနရခဲ့တာရယ္။ လူ႕ဂုဏ္ သိကၡာ ဟာဘာေၾကာင့္ ျမင့္မားေနရ ျခင္းျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြပါ။
လူဟာ ေနစၾက၀႒ာ အေၾကာင္းကို သိတယ္။ ေနရဲ႕သက္တမ္း ကိုတြက္ျပ ႏိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရဲ႕ေနပါ၀င္ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ဂလက္ဆီႀကီး ထဲမွာၾကယ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္လံုးရိွတယ္ ဆိုတာေရတြက္ျပႏိုင္တယ္။ စၾက၀႒ာႀကီး ထဲမွာဂလက္ဆီ ၾကယ္အုပ္စုႀကီး ေတြကုေဋ တစ္ေထာင္မက ရိွေနတာကို လည္းလူဟာ သိႏိုင္ျမင္ႏိုင္ သူေတြျဖစ္တယ္။ စၾကာ၀႒ာႀကီး ထဲကအင္မတန္ ႀကီးၾကယ္တဲ့ အရာေတြအ ေၾကာင္းကို သိႏိုင္ စြမ္းသလို အဏုျမဴ ေအာက္ေသးငယ္ တဲ့ရုပ္မႈန္ ေတြအေၾကာင္းကို လည္းလူဟာ သိႏိုင္တယ္။ အဏုျမဴ စြမ္းအင္ေတြ ကို မိမိလိုရာမွာ အသံုးခ်ဖို႕ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တယ္။ လူဟာအာကာသထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ ျပႏိုင္စြမ္းရိွ သူေတြလဲျဖစ္ တယ္။ လူဟာသဘာ၀ နိယာမ ေတြကို သိတဲ့အသိ နဲ႕တီထြင္မႈေတြ အေျမာက္အမ်ား လုပ္ႏိုင္စြမ္းခဲ့ တယ္။ ကြန္ပ်ဴတာေခတ္ ကိုလည္းလူဟာ ဖန္တီးႏိုင္ စြမ္းတယ္ဆို တဲ့ အေၾကာင္း ေတြကိုေျပာရင္း လူ႕ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာ ကိုျမွင့္တင္ေနၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့. . . . . .
လူဟာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းႀကီးကို ေျပာင္းလဲေစႏိုင္တဲ့ ၀ါဒေတြ၊ စနစ္ေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ ကိုတည္ေဆာက္ ႏိုင္သူလည္း ျဖစ္ တယ္။ ဒါတင္မက လူဟာ နက္နဲသိမ္ေမြ႕တဲ့ အႏုပညာ ရပ္ေတြကို ခံစားတီထြင္ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းလဲ ရိွတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ကို ခမ္းခမ္းနားနား ေျပာၾကရင္း လူ႕ရဲ႕ဂုဏ္ကို ထပ္ျမွင့္ၾက ျပန္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မ်က္ကန္းႀကီး ပန္းခ်ီကား ကိုၾကည့္ရင္း တစ္ခါက ေတာင္ေ၀ွး တေဒါက္ေဒါက္ နဲ႕ စမ္းၿပီး ခရီးသြား ေနတဲ့ မ်က္ကန္း ႀကီးတစ္ဦး အေၾကာင္းကို အမွတ္ရေနခဲ့တယ္။ – - – - – - – - – - – -
သူသြားဖူး တဲ့လမ္းကို မွန္းဆစမ္း ၀ါးၿပီး သြားရင္း ေန၀င္ခ်ိန္ မွာရြာတစ္ရြာ ကိုေရာက္တယ္။ ခရီးဆက္သြား မယ့္ အဲဒီအကန္း ႀကီးကို ကရုဏာ သက္တဲ့ ရြာသားတစ္ဦးက ေန၀င္ၿပီးျဖစ္လို႕ ေမွာင္မိုက္ သြားၿပီျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ မီးအိမ္ဆြဲ သြား ဖို႕လို ေၾကာင္း အႀကံ ေပးတယ္။ ဒီအခါမွာ အကန္းႀကီးက. . . .
ငါက ကန္းေနတာပဲ၊ မီးအိမ္ဆြဲ သြားေတာ့ေကာ ဘာထူး မွာလဲလို႕ ေျပာေတာ့ ရြာသားက. . .
မီးအိမ္ကို ဆြဲၿပီးလာေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ျမင္တဲ့ သူက ၀င္မတိုက္မိ ေအာင္ေရွာင္ သြားႏိုင္တာ ေပါ့ လို႕ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႕ အကန္းႀကီး ကလဲ မီး အိမ္ ဆြဲသြားဖို႕ သေဘာတူ လိုက္တယ္။ ရြာသားကလဲ မီးအိမ္တစ္လံုး မီးထြန္းၿပီး ေပးလိုက္တယ္။
အကန္းႀကီးက မီးအိမ္ကို ဆြဲၿပီးခရီး ဆက္ထြက္လာ ခဲ့တယ္။ မၾကာခင္လူ တစ္ေယာက္က သူ႕ကို ၀င္တိုက္မိတယ္။ ၀င္တိုက္တဲ့ သူကို အကန္းႀကီးက – - – -ေဟ့လူ ကန္းေနသလား၊ ဒီမွာ မီးအိမ္ဆြဲ လာတာမ ျမင္ဘူးလား- -လို႕ေအာ္ ေငါက္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ ၀င္တိုက္တဲ့ သူ က- – -ခင္ဗ်ား မီးအိမ္ကိုလဲ ျပန္ၾကည့္ ဦး၊ မီးၿငိမ္းေနတာ မသိဘူးလား – -လို႕ ေျပာရင္းဆက္ထြက္ သြားတယ္။
ေစာေစာ ကမွေလတိုက္ ၿပီးမီးအိမ္မီး ၿငိမ္းသြားတာကို အကန္းႀကီးက မသိလိုက္ဘူး။ အကန္းႀကီးကစဥ္းစား တယ္၊ ေၾသာ္-အေမွာင္ ထဲမွာေတာ့ မကန္းတဲ့သူေရာ ကန္းတဲ့သူဟာ အတူတူပါလား- -လို႕ညည္းညည္း ညဴညဴေျပာ ရင္း ေတာင္ေ၀ွး တေဒါက္ေဒါက္ နဲ႕ခရီး ဆက္ထြက္သြား တယ္တဲ့။
တကယ္ေတာ့ဗ်ာ သပၸံအသိေတြ ဘယ္ေလာက္ ရိွရိွ၊ အေတြးအေ
ခၚ ေတြဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း၊ အႏုပညာ ပစၥည္းေတြ ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ဖန္တီးႏိုင္၊ ဖန္တီးႏိုင္ လူ႕ရဲ႕ စိတ္ျဖစ္စဥ္၊ ရုပ္ျဖစ္စဥ္ ကိုအမွန္ မသိေသးသမွ်ေတာ့ လူသတၱ၀ါ အားလံုးအကန္း ေတြခ်ည့္ ပါဘဲ။ အ၀ိဇၹာေမွာင္ မိုက္ထဲမွာေတာ့ အားလံုးအတူတူပါ ဘဲ။ မျမင္တာျခင္း တူတူပါဘဲ။
ဘ၀ခရီးမွာ ႀကံဳေတြ႕ ရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို မခ်စ္ခင္ မႏွစ္သက္ မလိုလားစရာ၊ ေအာ့ႏွလံုးနာစရာ ေတြအျဖစ္ အလြဲမွား ျမင္ၿပီး စိတ္ပ်က္စိတ္ဆိုး မႈ႕ေတြျဖစ္ မွာဘဲ။ အင္မတန္ ခ်စ္စရာ ခင္စရာ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုး တြယ္ဖက္ ထားစရာေတြ လို႕အလြဲ မွား ျမင္ထားတာ ေတြနဲ႕ ခြဲခြာရ စြန္႕လႊတ္ရတဲ့ အခါ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲမႈ႕ ေတြ၊ ႏွေျမာတသမႈ႕ ေတြ ျဖစ္ဦးမွာဘဲ။ ေသျခင္းတရား နဲ႕ ရင္ဆိုင္တိုးတဲ့ အခါမွာလဲ ေၾကာက္လန္႕ စရာအျဖစ္ အလြဲမွားျမင္ၿပီး ညိႈးညိႈး ငယ္ငယ္၊ ပင္ပင္ပန္းပန္း ထိတ္ထိတ္ လန္႕လန္႕ျဖစ္ဦး မွာဘဲ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကို ပန္းခ်ီကားထဲက အကန္းႀကီးက အမွန္တရား ကို မျမင္ႏိုင္တဲ့ အကန္းေတြအျဖစ္ ၾကည့္ေနတယ္ ထင္တာဘဲ။
သူတို႕ေျပာ တဲ့လူ႕ဂုဏ္သိကၡာ ထဲမွာ လူ႕ရဲ႕စိတ္အစဥ္။ ရုပ္ အစဥ္ကို အမွန္ျဖစ္ေန တဲ့ အတိုင္းသိတဲ့အသိ၊ တစ္နည္း ေျပာရရင္ လူကိုလူ ကအမွန္အတိုင္းသိတဲ့ အသိကို ျဖည့္ဖို႕ လိုေသးေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ကေျပာမလို႕ ပဲဗ်။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ စကား၀ိုင္းသိမ္းၿပီး လူစုခြဲ သြားခဲ့ ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ မေမွာင္ခင္ အိမ္ ကိုျပန္မွဘဲ ဆိုၿပီး ခတ္သုတ္သုတ္ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။
ဆရာနႏၵသိန္းဇံ ၏ အသြင္သ႑န္တို႕၏ေနာက္ကြယ္စာအုပ္မွ
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတြစုၿပီး ေျပာေနမိတဲ့ အေၾကာင္းက လူဟာဘာေၾကာင့္ သတၱေလာ ကမွာ ထိပ္တန္းေရာက္ ေနရခဲ့တာရယ္။ လူ႕ဂုဏ္ သိကၡာ ဟာဘာေၾကာင့္ ျမင့္မားေနရ ျခင္းျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြပါ။
လူဟာ ေနစၾက၀႒ာ အေၾကာင္းကို သိတယ္။ ေနရဲ႕သက္တမ္း ကိုတြက္ျပ ႏိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရဲ႕ေနပါ၀င္ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ဂလက္ဆီႀကီး ထဲမွာၾကယ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္လံုးရိွတယ္ ဆိုတာေရတြက္ျပႏိုင္တယ္။ စၾက၀႒ာႀကီး ထဲမွာဂလက္ဆီ ၾကယ္အုပ္စုႀကီး ေတြကုေဋ တစ္ေထာင္မက ရိွေနတာကို လည္းလူဟာ သိႏိုင္ျမင္ႏိုင္ သူေတြျဖစ္တယ္။ စၾကာ၀႒ာႀကီး ထဲကအင္မတန္ ႀကီးၾကယ္တဲ့ အရာေတြအ ေၾကာင္းကို သိႏိုင္ စြမ္းသလို အဏုျမဴ ေအာက္ေသးငယ္ တဲ့ရုပ္မႈန္ ေတြအေၾကာင္းကို လည္းလူဟာ သိႏိုင္တယ္။ အဏုျမဴ စြမ္းအင္ေတြ ကို မိမိလိုရာမွာ အသံုးခ်ဖို႕ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တယ္။ လူဟာအာကာသထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ ျပႏိုင္စြမ္းရိွ သူေတြလဲျဖစ္ တယ္။ လူဟာသဘာ၀ နိယာမ ေတြကို သိတဲ့အသိ နဲ႕တီထြင္မႈေတြ အေျမာက္အမ်ား လုပ္ႏိုင္စြမ္းခဲ့ တယ္။ ကြန္ပ်ဴတာေခတ္ ကိုလည္းလူဟာ ဖန္တီးႏိုင္ စြမ္းတယ္ဆို တဲ့ အေၾကာင္း ေတြကိုေျပာရင္း လူ႕ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာ ကိုျမွင့္တင္ေနၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့. . . . . .
လူဟာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းႀကီးကို ေျပာင္းလဲေစႏိုင္တဲ့ ၀ါဒေတြ၊ စနစ္ေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ ကိုတည္ေဆာက္ ႏိုင္သူလည္း ျဖစ္ တယ္။ ဒါတင္မက လူဟာ နက္နဲသိမ္ေမြ႕တဲ့ အႏုပညာ ရပ္ေတြကို ခံစားတီထြင္ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းလဲ ရိွတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ကို ခမ္းခမ္းနားနား ေျပာၾကရင္း လူ႕ရဲ႕ဂုဏ္ကို ထပ္ျမွင့္ၾက ျပန္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မ်က္ကန္းႀကီး ပန္းခ်ီကား ကိုၾကည့္ရင္း တစ္ခါက ေတာင္ေ၀ွး တေဒါက္ေဒါက္ နဲ႕ စမ္းၿပီး ခရီးသြား ေနတဲ့ မ်က္ကန္း ႀကီးတစ္ဦး အေၾကာင္းကို အမွတ္ရေနခဲ့တယ္။ – - – - – - – - – - – -
သူသြားဖူး တဲ့လမ္းကို မွန္းဆစမ္း ၀ါးၿပီး သြားရင္း ေန၀င္ခ်ိန္ မွာရြာတစ္ရြာ ကိုေရာက္တယ္။ ခရီးဆက္သြား မယ့္ အဲဒီအကန္း ႀကီးကို ကရုဏာ သက္တဲ့ ရြာသားတစ္ဦးက ေန၀င္ၿပီးျဖစ္လို႕ ေမွာင္မိုက္ သြားၿပီျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ မီးအိမ္ဆြဲ သြား ဖို႕လို ေၾကာင္း အႀကံ ေပးတယ္။ ဒီအခါမွာ အကန္းႀကီးက. . . .
ငါက ကန္းေနတာပဲ၊ မီးအိမ္ဆြဲ သြားေတာ့ေကာ ဘာထူး မွာလဲလို႕ ေျပာေတာ့ ရြာသားက. . .
မီးအိမ္ကို ဆြဲၿပီးလာေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ျမင္တဲ့ သူက ၀င္မတိုက္မိ ေအာင္ေရွာင္ သြားႏိုင္တာ ေပါ့ လို႕ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႕ အကန္းႀကီး ကလဲ မီး အိမ္ ဆြဲသြားဖို႕ သေဘာတူ လိုက္တယ္။ ရြာသားကလဲ မီးအိမ္တစ္လံုး မီးထြန္းၿပီး ေပးလိုက္တယ္။
အကန္းႀကီးက မီးအိမ္ကို ဆြဲၿပီးခရီး ဆက္ထြက္လာ ခဲ့တယ္။ မၾကာခင္လူ တစ္ေယာက္က သူ႕ကို ၀င္တိုက္မိတယ္။ ၀င္တိုက္တဲ့ သူကို အကန္းႀကီးက – - – -ေဟ့လူ ကန္းေနသလား၊ ဒီမွာ မီးအိမ္ဆြဲ လာတာမ ျမင္ဘူးလား- -လို႕ေအာ္ ေငါက္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ ၀င္တိုက္တဲ့ သူ က- – -ခင္ဗ်ား မီးအိမ္ကိုလဲ ျပန္ၾကည့္ ဦး၊ မီးၿငိမ္းေနတာ မသိဘူးလား – -လို႕ ေျပာရင္းဆက္ထြက္ သြားတယ္။
ေစာေစာ ကမွေလတိုက္ ၿပီးမီးအိမ္မီး ၿငိမ္းသြားတာကို အကန္းႀကီးက မသိလိုက္ဘူး။ အကန္းႀကီးကစဥ္းစား တယ္၊ ေၾသာ္-အေမွာင္ ထဲမွာေတာ့ မကန္းတဲ့သူေရာ ကန္းတဲ့သူဟာ အတူတူပါလား- -လို႕ညည္းညည္း ညဴညဴေျပာ ရင္း ေတာင္ေ၀ွး တေဒါက္ေဒါက္ နဲ႕ခရီး ဆက္ထြက္သြား တယ္တဲ့။
တကယ္ေတာ့ဗ်ာ သပၸံအသိေတြ ဘယ္ေလာက္ ရိွရိွ၊ အေတြးအေ
ခၚ ေတြဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း၊ အႏုပညာ ပစၥည္းေတြ ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ဖန္တီးႏိုင္၊ ဖန္တီးႏိုင္ လူ႕ရဲ႕ စိတ္ျဖစ္စဥ္၊ ရုပ္ျဖစ္စဥ္ ကိုအမွန္ မသိေသးသမွ်ေတာ့ လူသတၱ၀ါ အားလံုးအကန္း ေတြခ်ည့္ ပါဘဲ။ အ၀ိဇၹာေမွာင္ မိုက္ထဲမွာေတာ့ အားလံုးအတူတူပါ ဘဲ။ မျမင္တာျခင္း တူတူပါဘဲ။
ဘ၀ခရီးမွာ ႀကံဳေတြ႕ ရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို မခ်စ္ခင္ မႏွစ္သက္ မလိုလားစရာ၊ ေအာ့ႏွလံုးနာစရာ ေတြအျဖစ္ အလြဲမွား ျမင္ၿပီး စိတ္ပ်က္စိတ္ဆိုး မႈ႕ေတြျဖစ္ မွာဘဲ။ အင္မတန္ ခ်စ္စရာ ခင္စရာ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုး တြယ္ဖက္ ထားစရာေတြ လို႕အလြဲ မွား ျမင္ထားတာ ေတြနဲ႕ ခြဲခြာရ စြန္႕လႊတ္ရတဲ့ အခါ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲမႈ႕ ေတြ၊ ႏွေျမာတသမႈ႕ ေတြ ျဖစ္ဦးမွာဘဲ။ ေသျခင္းတရား နဲ႕ ရင္ဆိုင္တိုးတဲ့ အခါမွာလဲ ေၾကာက္လန္႕ စရာအျဖစ္ အလြဲမွားျမင္ၿပီး ညိႈးညိႈး ငယ္ငယ္၊ ပင္ပင္ပန္းပန္း ထိတ္ထိတ္ လန္႕လန္႕ျဖစ္ဦး မွာဘဲ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကို ပန္းခ်ီကားထဲက အကန္းႀကီးက အမွန္တရား ကို မျမင္ႏိုင္တဲ့ အကန္းေတြအျဖစ္ ၾကည့္ေနတယ္ ထင္တာဘဲ။
သူတို႕ေျပာ တဲ့လူ႕ဂုဏ္သိကၡာ ထဲမွာ လူ႕ရဲ႕စိတ္အစဥ္။ ရုပ္ အစဥ္ကို အမွန္ျဖစ္ေန တဲ့ အတိုင္းသိတဲ့အသိ၊ တစ္နည္း ေျပာရရင္ လူကိုလူ ကအမွန္အတိုင္းသိတဲ့ အသိကို ျဖည့္ဖို႕ လိုေသးေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ကေျပာမလို႕ ပဲဗ်။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ စကား၀ိုင္းသိမ္းၿပီး လူစုခြဲ သြားခဲ့ ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ မေမွာင္ခင္ အိမ္ ကိုျပန္မွဘဲ ဆိုၿပီး ခတ္သုတ္သုတ္ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။
ဆရာနႏၵသိန္းဇံ ၏ အသြင္သ႑န္တို႕၏ေနာက္ကြယ္စာအုပ္မွ
Posted in 
