ဘလာေဂါက္ရဲ႕တေစၧပံုျပင္

အဲဒီေန႔ညကျဖစ္ပါသည္။အဲဒီေန႔မွာထိုေန႔ပါ။ညဘက္အိမ္ျပန္လမ္းေပၚမွထိတ္
လန္႔စရာမ်ားကိုမေျပာခင္လမ္းခရီးအေၾကာင္းေျပာရပါမည္။ဘလာေဂါက္တို႔ရံုး
သည္ေျမနီကုန္းမွာျဖစ္ပါသည္။ဘလာေဂါက္ကသံလြင္လမ္းမွာေနသည္။ေန႔စဥ္
လမ္းေလွ်ာက္သြားလမ္းေလွ်ာက္ျပန္တာမ်ားပါသည္။အကြာအေ၀းမွာမနီးမေ၀း
တစ္မိုင္နီးပါးလားေက်ာ္သလားအေသအခ်ာမသိ။ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ဘ
လာေဂါက္ရဲ႕လမ္းေလွ်ာက္ႏႈန္း၊တစ္စကၠန္႕ႏွစ္လွမ္း၊မိနစ္သံုးဆယ္ဆုိရံုးေရာက္၊
တြက္ၾကည့္ပါကေျခလွမ္း၃၆၀၀၊အသြားအျပန္ဆိုေျခလွမ္း၇၂၀၀။ဒ႑ာရီလာ
ေျခရာ၁၀၀၀ေမာင္မဲေခါင္ကိုအေျပာ့၊သူသိလွ်င္လက္ဖ်ားသာမကေျခေရာေခါင္း
ပါသြက္သြက္ခါေအာင္လႈပ္သြားမည္။တစ္လေျခလွမ္းသိန္းခ်ီသြားလာေနေသာဘ
လာေဂါက္ျဖစ္သည္။ရံုးမွအျပန္ေနာက္က်ေသာညတစ္ည။၁၁နာရီေက်ာ္ေက်ာ္
အကာလ။လူႀကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္လား၊ကေလးတစ္ေရးႏိုးခ်ိန္လားမသိ။တစ္ေယာက္
ထဲသာရိွတဲ့လမ္းေပၚ။ေျမနီကုန္းဓမၼာရံုလမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။လမ္းဆံုး
ကဦး၀ိစာရလမ္း၊ကူးလိုက္လွ်င္ေတာ့ခ်င္းတြင္းလမ္းထဲေရာက္ၿပီ။Blazonေဘးမွ
ျဖတ္လာတုန္းမီးေရာင္ရိွေနေသး၊ေကြ႕မွာေတာ့ေမွာင္ေနသည္။လမ္းမီးမ်ားမလာ
အိမ္မီးမ်ားလဲပ်က္ေနပံုရသည္။အေပၚကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ေကာင္းကင္ကိုေတြ႕
သည္။ၾကည္ေရာင္လေရာင္မရိွတာကိုေျပာတာပါ။ေမာင္မဲေနသမွကတၱရာလမ္းမွာ
မီးေသြးကဲ့သို႕ေမွာင္ရတဲ့အထဲဘာမွမျမင္ရ။စမ္းတ၀ါး၀ါးေလွ်ာက္လာခဲ့ၿပီးေဘးဘက္
ဘီဘင္တစ္ခုမွမၾကည့္။တည့္တည့္ေလ်ာက္လာခဲ့သည္။အဲဒီအခ်ိန္မွာေနာက္ကအသံ
တစ္ခုကိုၾကားရေတာ့လွည့္မၾကည့္။၀ုန္းကနဲဘလာေဂါက္ေဘးမွမဲမဲအရိပ္တစ္ခုလွ်င္
ျမန္စြာျဖတ္သြားသည္။တစ္္ကိုယ္လံုးေလတိုက္သလိုခံစားမိလိုက္ပါသည္။အေရွ႕မွာ
ျမင္ေနရၿပီ။လံုး၀သဲသဲကြဲကြဲေတာ့မဟုတ္။ဒါေပမဲ့လံုးလံုးမေၾကာက္ပါ။ဆိုက္ကားတစ္
စီးျဖစ္သည္။လမ္းေပၚမွာျပန္လည္တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ဟိုအရင္ကၾကားဘူးတဲ့
သရဲအေၾကာင္းေတြျပန္သတိရလာၿပီးေျခာက္ျခားလာခဲ့သည္။အိမ္ေတြကၿခံေတြ၀င္း
ေတြ၊သစ္ပင္ႀကီးေတြကလမ္းေပၚအုပ္မိုးထားၿပီးလူသူေလးပါးကင္းတဲ့လမ္းမွာတစ္ကို
တည္း။ရုတ္တရက္သစ္ပင္ေပၚကသရဲဆင္းလိုက္ရင္ဒုကၡ။စဥ္းစားေနရင္းေရွ႕မွာမီးစ
နီနီေလးကိုအေမွာင္ထဲမွာေတြ႔ေနရသည္။ပံုျပင္ေတြထဲကလိုသရဲကေဆးလိပ္ေသာက္
ေနၿပီးမီးၿငိမ္းသြားလို႕မီးတစ္တို႕လာေတာင္းသည့္အျဖစ္မ်ိဴးႀကံဳရင္ျပသနာ။ကိုယ္တိုင္
ကေဆးလိပ္မေသာက္ေသာဘလာေဂါက္ျဖစ္သည္။မီးျခစ္မရိွ။ေတာ္ၾကာေတာင္းတာ
မေပးရင္အိမ္လိုက္လာႏိုင္သည္။ဒီေတာ့အိတ္ကပ္ထဲက၅၀တန္တစ္ရြက္ကိုက်စ္က်စ္
ပါေအာင္အသင့္ဆုတ္ထားလိုက္သည္။သူေတာင္းရင္၅၀ေပးၿပီးေျမနီကုန္းမွာသြားဟု
ေျပာၿပီးပစ္ခ်ကာေျပးမည္။ဒီအႀကံမဆိုးဘူး။နီးလာၿပီ။ေရွ႕တိုးလာရင္းအသံနက္ႀကီးႏွင့္
လွမ္းေျပာသည္။"ငါ့ညီေနာက္က်လိုက္တာ"။ကင္းေစာင့္ေနေသာစစ္သားႀကီး။ဘလာ
ေဂါက္ရံုးျပန္ရင္ေန႕တိုင္းေတြ႕ေနသျဖင့္ခင္ေနတာၾကာၿပီ။သူ႕အသံနက္ေနျခင္းမွာအ
ေမွာင္ထဲမွာေျပာလို႕ျဖစ္ႏိုင္သည္။ဒါနဲ႔ဘလာေဂါက္လဲျပန္ေျဖလိုက္သည္။"ဟုတ္တယ္"
တစ္ခရီးေတာ့ဆံုးၿပီ။ခ်င္းတြင္းလမ္းမွအထြက္သံလြင္လမ္းမႀကီးေပၚအေရာက္၊ဘယ္သူ
မွေတာ့မရိွ။ကားလမ္းကူးမယ္အလုပ္မွာရုတ္တရက္ေတြ႕လိုက္ရေသာျမင္ကြင္းေၾကာင့္
ဘလာေဂါက္မ်က္လံုးမ်ားျပာေ၀သြားသည္။လွမ္းေနဆဲေျခလွမ္းမ်ားတုန္႕ဆိုင္းသြားရ
သည္။ေရာက္ေနရာမွာရပ္တန္႕ပစ္လိုက္ၿပီးမ်က္ေစ့စံုမွိတ္ထားလိုက္မိကာေနလိုက္ရ
ေတာ့သည္။အင္းယားလမ္းဘက္မွကားတစ္စီးမီးႀကီးထိုးကာအရမ္းေမာင္းလာတာျဖစ္
သည္။ကားလမ္းကူးၿပီးေနာက္winner Innကိုေက်ာ္လာၿပီးရတနာၿမိုင္ကိုခ်န္ဟိန္းအိမ္
နားေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ျဗဳန္းဆိုလမ္းမီးေတြျပန္လင္းလာပါတယ္အဲဒါနဲ႔ဘလာေဂါက္
လဲအိမ္ကိုေခ်ာေမာစြာျပန္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။သရဲလဲမေျခာက္ခံရပါ။
(သူမ်ားတကာတကယ္သရဲေျခာက္တာခံရတယ္ထင္ၿပီးဖတ္ေနတာမဟုတ္လား-အဟိ)

0 comments: